Een nieuwe touringcar, een nieuwe bestemming: Ho Chi Minh, Vietnam!

Even was het schrikken. Bij de controle van onze paspoorten in de bus in Phnom Penh werd ons verbaasd gevraagd waar ons Visum was. 'Hoezo Visum, kan dat niet bij de grens dan?' Of we verkeerd waren geinformeerd of dit laksheid was van onze kant laat ik even in het midden! Gelukkig kregen we, tot grote verbazing van onze Engelse buren, toch ook een visum geregeld tijdens de busrit. Waar die ook plots vandaan is gekomen is ook voor mij een raadsel! Gelukkig is alles met geld te regelen en dus mochten we de grens over!

We kwamen 's avonds laat aan in Ho Chi Minh en hebben een hotelletje gevonden in een zijstraatje van Pham Ngu Lao, een straat met veel kroegjes waar een gezellige mengelmoes is van backpackers en locals. Hier hebben we een Pho (noodle soep) en een Saigon biertje gehaald en schoven er gezellige locals bij aan om ons wat Vietnamese zinnen te leren.

Allard zijn tijd in Azie zit er bijna op en we hebben dus ook gekozen om even nog naar het strand te gaan voor wat onderhoud van ons kleurtje! De volgende ochtend dus de backpacks achtergelaten in het hotel en met handbagage in een slaapbus vetrokken naar Mui Ne. Dit soort bussen heb ik nog nooit gezien en onder luid gelach van mijn Schotse achterbuurman stuntelde ik me een weg bovenop het bedje! Best goed te doen als je eenmaal goed zit/ligt! Na een paar uurtjes doemden de bergen van Vietnam al op en zagen we de zee!

Mui Ne, hoewel we het drukker hadden verwacht was het wel heerlijk in het zonnetje en de wind! We hadden een goed betaalbare kamer in een leuk resort aan het strand en met zwembad!

Het schijnt een kitesurfers paradijs te zijn, maar wij zagen vooral veel windsurfers. Even overwogen om een lesje te nemen, maar dit ga ik denk ik in Australie doen als ik wat langer de tijd heb (en wat extra geld heb verdiend)

Ik hoef jullie verder niet uit te leggen dat het witte strand, de palmbomen, de zee en de zonsondergangen geweldig waren! Op dit strand liepen trouwens wel kippen en koeien, toch weer even wat anders!

Voor het dorpje Mui Ne liggen enorm veel mooi gekleurde vissersbootjes en 's avonds heb je dus alle keus uit de vers gevangen vis! In bakken aan de straat laten de restaurantjes zien wat er op het menu staat. Wij hebben gekozen voor een Hotpot met Red Snapper, erg lekker! Frog en Snake staan hier ook op het menu, die zie je ook wel terug op de foto!

Volgende dag achterop de moto naar de Red Sand Dunes. Zo vreemd, een gebied met reuzachtige zandduinen! Voor $1 mag je een tijdje gebruik maken van een stuk blauw plastic die als slee omgetoverd wordt en met een flinke duw in de rug raas je dus van de duin af! Hilarisch!!!

Kunnen jullie daar onderhand al bijna sleeen? Flinke sneeuw en kou hoorde ik!

Nu zitten we weer in Ho Chi Minh en ben ik net lichtelijk verdwaald geraakt in de wirwar van kleine straatjes en steegjes opzoek naar leuke winkels! Ik raak vreemd genoeg steeds meer ondergoed kwijt als ik mijn pakketje ophaal bij de Laundry (spot goedkoop trouwens!) dus moest ik wel opzoek naar nieuwe! En, ja sorry dit moet ik toch even melden, in Cambodja hadden ze alleen felgekleurde onderbroeken met blije konijntjes erop! Er zijn hier trouwens enorm veel leuke schoenen winkels, maar dat ook even terzijde! ;)

Vanochtend ben ik naar de Chi Chi Tunnels geweest, ongeveer 60 km buiten Ho Chi Minh. Dit is een netwerk aan ondergrondse tunnels gegraven door de Vietnamezen tijdens de bombardementen van de Amerikanen. De tunnels (200 km) hebben geheime ingangen, waren bezaaid met allerlei valkuilen om ongewenste indringers te verjagen: granaten, scherpe bamboestokken, giftige slangen, valse doorgangen die leidden naar een tot de tanden bewapende guerrillastrijder... En als dat nog niet voldoende afschrikwekkend was waren er nog eens een heleboel dieren uit de jungle die in de tunnels een goed onderkomen vonden! Met een gids loop je in groepjes door het gebied rond.

Zelf mocht je ook 100 meter door de tunnels. Dus daalden er een groepje Chinezen gemakkelijk met hun kleine lichaampjes de trappetjes af gevolgd door wat moeizamer voortbewegende grote(!) Amerikanen, kleine Italianen, een wat grotere lange Hollandse dame gevolgd door aantal grote lange Zweedse heren. Eerst werd er nog gelachen en grapjes gemaakt, toen werd het wat benauwder en warmer en werd het wat stil. Het is er zo klein dat je er gehurkt kan zitten en zo voort moet schuivelen in het halfdonker. Puffend en lichtelijk in claustrofobisch namen de eersten al een 'nooduitgang' en was het clubje wel erg klein bij het einde! En daar werd ons verteld dat deze tunnel voor de Westerse Toerist groter is gemaakt dan hij eigenlijk was!

Er wordt trouwens goed op me gelet: Ik was 's ochtends in de bus naar de tunnels gestapt zonder echt goed op te letten wie of wat mijn medereizigers waren. Half dommelend zat ik voorin de bus naast een grote man met een gek hoedje op. Wel kregen we allemaal een sticker met een rode 'N' erop. Na een stop bij een handwerk-fabriekje met heel veel andere toeristen was ik dus de rode 'N' aan het volgen alleen kon ik mijn buurman niet meer vinden (die had zijn hoed afgedaan en voor mij onherkenbaar geworden) ik ging weer zitten in de bus die maar niet vertrok. Na een tijdje kwam onze gids naar binnen wijzend naar mij 'Finally, you are the 'Tall Blond'! We were looking for you!' Bleek ik dus in de hele verkeerde rode 'N'-bus te zitten en mijn buurman van de bus had me als vermist opgegeven en ze hadden de gehele fabriek afgezocht opzoek naar de Tall Blond!
Dit heb ik dus vervolgens wel de gehele tour moeten aanhoren, oa in de tunnels werd door de gids geschreewd 'Do we still have the Tall Blond?'

Vanavond laatste avondje Ho Chi Minh. We zitten in een lief klein hotelletje waar je de slippers uit moet doen bij de ingang en dus de hele tijd in het hotel op blote voeten loopt. Daar hou ik van!

Ik heb trouwens echt mijn best gedaan om me als Maaike voor te stellen hier (ben natuurlijk ook heel trots op deze naam), maar ze begrijpen het niet en moet ik iedereen uitleggen dat het geen jongensnaam is maar door de manier van schrijven het toch echt een meisjesnaam is. (Dit probleem kende ik al bij mijn werk in het hotel in Amsterdam) Daarnaast staat op mijn paspoort Anna Maaike en wordt ik in hotels en tijdens tours dus als Anna opgeschreven. Oplossing gevonden dus! Door enkele werd ik in NL al Anna genoemd maar hier ga ik voor het gemak dus ook maar Anna heten! Ik ben zo benieuwd hoe mijn zusje Froukje dat straks gaat doen als zij hier is over een paar weekjes ;)

Ik heb in totaal vanaf Bangkok nu al 62 uren in een bus gezeten dus vind het nu wel welletjes. Allard zwaait me straks uit en ik pak het vliegtuig naar Hanoi!

Lieve groet!