Nieuw Zeeland!!! Laatste deel...

Het camperen gaat ons goed af! We slapen in ons autootje er g gezellig! Om de dag staan we ongeveer op een DOC camping. Dat is een camping die wordt gemanaged door het Department of Conservation waar minimale faciliteiten zijn maar ook de helft van de prijs is, of soms zelfs gratis! Want wat ik wel mis hier is het ‘Freedom Camping' wat ze in Australie wel hebben. Daar kan je bijna overal gratis staan te overnachten zolang je je rotzooi maar zelf meeneemt!

Want de campings waar we dan op slapen zijn ongeveer 15 dollar per persoon. Dan mag je gebruik maken van hun toiletten, douches, keukentjes en eventuele tv-kamers oid. Ook maken we op deze campings af en toe gebruik van de wasmachines als de kleren aan ons vast blijven plakken en kunnen we tegen een kleine bijbetaling gebruik maken van WiFi internet. Dan kan ik weer mooi deze verhalen op internet knallen en zwaaien we beide naar onze ouders op Skype die denken dat ze moeten schreeuwen om de andere kant van de wereld te kunnen bereiken! Hihi...!! ;)

Koken doen we ook aardig goed op ons enkele pitje! Als we zat zijn van de instant noodles maken we een lekkere stir-fry van beef! Water koken voor de kruiken die 's nachts onze voetjes verwarmen slaan we zeker niet over! Ik slaap met sokken, lange joggingsbroek, soort hemd, shirt met lange mouwen en soms een vest en ook elke nacht een muts! Er is vaak nacht-vorst en na de klamme hitte in Azie en de heerlijke warmte in Australie ben ik dit niet meer gewend! De zware twijfels begonnen hier dus ook of ik wel terug moest naar Nederland in de winter! Ik kan zo chagarijnig van kou worden! Maar dat is weer een ander verhaal/vraagstuk.

Goed, we waren gebleven bij Queenstown waar wij als stoere bikkels met ijzeren zenuwen en sterke blaas uit een vliegtuig zijn gesprongen. De elegante sprong is gefilmd met een webcam-camera en voorzien van bijpassend commentaar (gillen, schreeuwen, vloeken) en zal na 10 dagen klaar zijn waarna het eerst kritisch wordt bekeken alvorens er besloten wordt of dit aan derden vertoond kan worden! Wordt vervolgd dus...

Na Queenstown zijn we naar Fiordland vertrokken. Dit ligt in het meest zuid-westerlijk puntje en is het grootste national park van Nieuw Zeeland. Deze Fiorden (ja met een i geschreven, anders dan een j) hebben net als in het noorden de naam ‘Sounds' gekregen maar dit is eigenlijk een vergissing. Anders dan de Malborough Sounds die door rivieren is uitgeslepen en vervolgens door de zee is overgenomen zijn deze Milford Sounds in het Fiordland uitgeslepen door gletsjers en is de zee veel dieper en de bergen/rotsen veel stijler. Milford Sounds heeft daarom ook alles: Van hoge stijle kliffen, besneeuwde bergtoppen tot regenwoud met vele watervallen en donkere diep blauwe zee. De hoogste piek, Mitre Peak met 1683m staat op vele ansichtkaarten. De weg ernaar toe is al zeer bijzonder en staat bekend om zijn smalle wegen, haarspeld bochten en bizarre stijle afgronden!

We hadden een geweldige campingplaatsje gevonden aan het meer en zijn we de volgende dag naar de haven van Milford Sounds vertrokken. We zijn een paar keer gestopt om van het uitzicht te genieten en foto's te maken van besneeuwde bergtoppen, valeien en gletsjers. Tijdens zo'n stop hebben we kennis gemaakt met de bergpapegaai de ‘Kea'. Deze grote donkergroene vogel is ontzettend brutaal maar ook super grappig! Hij komt erg dichtbij, klimt op het dak van auto's en zou er ook zo maar inglippen als hij iets eetbaars ziet! En de geruchten zijn er dat ze dan ook van alles mee nemen. Zo dus ook een paspoort van een toerist!

Milford Sounds is ontzettend mooi! We hadden een cruise geboekt die ons naar alle mooie plekjes bracht, watervallen, zeeleeuwen en we hebben zelfs nog van veraf (foto's zijn daarom ook niet goed gelukt) pinguins gezien! En we hebben wederom erg veel geluk gehad met het weer! Er valt hier ongeveer 7m water maar wij hadden zon!!

De dagen aansluitend bleef het mooi weer met strak blauwe luchten! Maar dat betekend dus ook koude nachten! Gelukkig hebben vele campings een openhaard in de tv-kamer en bewees ik maar weer eens hoe goed mijn piromaan-kunsten zijn!

Aan de andere kant van het zuiderlijk staartje van dit eiland, ten zuid-oosten ligt het vredige gebied de Catlins. Deze scenery route gaat door heel veel weilanden met heel veel schapen en langs de mooie kust. En ze houden hier op met de weg asvalteren! We hebben 4x4 gespeeld in de vele grintwegen! Maar we hebben het gered tot het zuiderlijkste puntje van het zuidereiland, Slope Point. Daar moet je de auto parkeren en nog 20 minuten over het boerenland tussen de schapen (die trouwens echt wel stinken!) lopen om het echte, meest zuiderlijke punt te bereiken!

Verder naar het oosten ligt Curio Bay met een 180 miljoen jaar oud fosiel-bos. Als ik de Loney Planet niet had gelezen had ik de bruin/rode rotsen voor een lelijk rotsstrand aangezien. Maar het zijn fosielen van stompjes bomen e.d. waar tientallen natuurliefhebbers vol bewondering naar kijken! Deze fosielen zijn ontstaan doordat er heel veel regen viel op de naastgelegen vulkaan-bergen die bedekt waren met as. Vervolgens ontstonden er rivieren vol as, modder en stenen die dit bos hebben overspoeld, de planten hebben gedood en de stompjes zijn versteend. Wat je allemaal wel niet leert van zo'n reis!

Verder naar het noorden kom je na een kleine wandeling door het koele natte regenwoud de mooie waterval van Purakaunui tegen. De grote weg volgend kom je daarna bij een klein schattig plaatsje Kaka Point (met lekkere Fish&Chips!!) die verderop een geweldige wandeling heeft naar de oude vuurtoren van Nugget Point. De laatste 100 meter heeft het padje aan beide kanten stijle klifrotsen die eindigen in de helder blauwe zee waar je de schimmen van de zeehonden in het water ziet rondzwemmen! Ontzettend mooi!

Op een weggetje vol vergeet-me-nietjes heeft Karen haar lokroep laten horen maar de pinguinmannetjes waren blijkbaar niet onder de indruk, we hebben ze niet gezien! Nu blijkt ook dat je moet wachten tot zonsondergang of juist zonsopgang om ze te zien dus kleine geruststelling voor Karen die zo haar best heeft gedaan. ;)

Als je de Catlins verlaat kom je opeens een grote stad tegen, Dunedin. Deze stad is gemaakt tot wat het nu is door walvisvaarders, goudzoekers en migranten van Schotland (Dunedin is het oude Gealische woord voor Edinburgh) en schijnt een mooie architectuur te hebben. Wij hebben ons alleen maar verbaasd over de vele vele leuke winkels en zijn er hard doorheen gereden naar onze camping in Moeraki. Een super schattig dorpje aan de kust.

De volgende dag zijn we naar de stad Oamaru gereden, een verrassend stadje met al haar Victoriaanse gebouwen. Dit stadje heeft dan ook de meeste monumentale gebouwen van heel Nieuw Zeeland. Maar het leukste aan dit stadje zijn de schattige inwoners: honderden blauwe pinguins!! Dit zijn de kleinste pinguin soort ter wereld. Hier is een monitorprogramma van start gegaan om deze pinguin te bestuderen. Ze hebben over het gehele terrein zo'n 300 broedhokjes waar de pinguins 1 of 2 eieren per keer leggen (max 2 leggingen per jaar). Als de eieren uitkomen wegen de jonkies zo'n 45 gram en worden per week 200 gram zwaarder. De eerste 2-3 weken passen de ouders om de beurt op de jongen. De ene ouder blijft bij het jongen en de andere haalt eten. Om de paar dagen wisselen ze van taak! Wat een goede verdeling! Het jongen vliegt dan uit als deze 7-9 weken oud is en gaat opzoek naar voedsel en een partner! En ja, de meeste pinguinstelletjes blijven hun hele leven samen en komen ook altijd weer terug naar hetzelfde nest om te broeden! Het leuke aan dit ‘park' was dat we zelf een kijkje konden nemen in de broedhokjes waar deze lieve schattige donsige (maar beetje lelijke) beestjes verbaasd om zich heen kijken. Foto's in de hokjes waren niet toegestaan helaas!

Lang zijn we hier niet gebleven, de lucht was strakblauw en dat betekent dat Mt. Cook goed zichtbaar is! We hebben van de kust ongeveer 2.5 uur moeten rijden om naar het Alpengebied te komen. Het Aoraki Mt Cook gebied kent 70.000ha natuurgebied met besneeuwde alpentoppen en valeien. Van de 27 bergen boven de 3050m heeft dit gebied er 22. De hoogste is Mt. Cook met 3755m! In het Maori heet deze berg Aoraki (Cloud Piercier)Dit gebied is tevens het trainings-gebied geweest van Sir Edmund Hillary, de eerste persoon die de top van Mt. Everest heeft bereikt. Deze meneer staat tevens op het 5 dollar billet van Nieuw Zeeland.

Hoewel de meeste toeristen foto's nemen van de piek van de berg en dan weer verder toeren zijn wij gaan camperen aan de voet van de berg en hebben we een wandeling gemaakt naar de langste gletjer, de Tasman gletsjer. Hoewel wij alleen het staartje hebben gezien, schijnt er onder 2 meter stenenmassa nog 600m aan ijs te liggen!

Als allerlaatste stop hebben we Banks Peninsula, ten zuid oosten van ons begin- en eindpunt Christchurch. Dit schiereiland is ontstaan door meerdere uitbarstingen van twee vulkanen en de twee kraters vormen nu twee mooie baaien. De Franse vlag is hier het eerst in de grond geboord en dat zien we ook terug aan verschillende plaats- en straatnamen: Duvauchelle, Rue Lavaud, Rue Jolie en het stadje Akaroa is dan ook super schattig!

Nu zijn we weer terug in Christchurch waar we onze geliefde campervan inleveren en ‘even'een paar dagen wat gaan rondneuzen in de winkeltjes. Wat ik al had verteld in mijn eerste verslag van Nieuw Zeeland is dat Christchurch voor het grootste gedeelte niet toegankelijk is voor publiek door de ravage en wederopbouw van de aardbeving. We hebben het tijdelijke monument gezien ten nagedachte van de 185 doden: 185 lege witte stoelen die ze achterlaten.

Wel maken ze het beste ervan nu. Met containers hebben ze winkeltjes en eettentjes gemaakt en met het neergezette terras, prima te doen!

En helaas moet de tas alweer gepakt worden, we gaan weer naar het ‘No Worries' land!

Karen gaat daar nog 1 nachtje slapen en dan naar Nederland. Mijn originele plan was om er nog 2 weken te blijven en dan naar Nederland te vertrekken. Maar zoals ik al eerder schreef, ik ben begonnen met twijfelen! Ik ben verliefd geworden op Australie: het land, het weer, de mensen en het goede salaris. In Nederland zal ik terugkeren in de kou met lieve familie en vrienden om me heen en moet ik de draad weer oppakken en aan een carriere werken. Zal ik dan ooit NL weer verlaten? Ik ben bang vast te komen te zitten in een allerdaagse sleur, en ik heb hier al 10 maanden elke dag een ander avontuur (en het dubbele salaris) wat ik nog even 3 maanden kan doorzetten! Ik moet sowieso het land uit voor 15 maart, want dan verloopt mijn visum en wordt het warmer in NL....Hmzzz...volgens mijn moeder klinkt het al alsof ik een besluit heb genomen....maar ik moet het nog even goed gaan bedenken, en stiekem wacht ik op een telefoontje van een leuk hotel daar in Sydney...

Maar Karen is met een paar daagjes weer thuis hoor papa en mama Heeringa! Al zal ik haar wel missen, mijn lieve vrolijke Co(-piloot)!

Lieve groetjes!

Nieuw Zeeland!!! Tweede week...

We zijn vertrokken naar de West Coast! Hier grenst de Tasman Zee aan de 600km lange kustlijn die aan de andere kant door de hoge bergen van de Zuiderlijke Alpen niet breder is dan 70 km. De komende dagen zien we regenwoud, helder beekwater en rivieren, ruige stranden, hoge bergen en gletsers!!

De gemiddelde temperatuur is toch wat lager dan het noorden! Hier is de gemiddelde zomer temperatuur 19.5 C maar is het in de winter 12.5 graden en doordat de droge woestijn lucht van Australie zijn dorst lest boven zee en de Zuiderlijke Alpen niet over kan, valt er heel veel regenwater per jaar!!

Het avontuur van de West Coast begon bij Buller Gorge. Dit is de grootste rivier van de West Coast en heeft geweldige stroomversnellingen en gevaarlijke ruige stukken. Je kan er wild-water-kanoen maar wij hebben voor een minder gevaarlijke maar toch wat wiebelende optie gekozen: de Buller Gorge Swingbridge. Dit is Nieuw Zeelands langste brug met 110 meter en jemig..het viel me wat tegen! Zeker omdat ik hard heb geroepen dat ik wil gaan ski-diven en misschien nog bungeejumpen maar al op deze brug kreeg ik wiebelbenen. Gelukkig had ik heldin Karen bij me!

Waar het water van de Buller River zich vermengt met de zee is het stadje Westport. Dit stadje was eerst een goudstadje en daarna een koolstadje die nog steeds werkende koolmijnen heeft. Wij hebben er even rondgelopen en een poging gedaan om te winkelen maar we kwamen er al snel achter dat het niet zo heel veel voorstelde. Dus hebben we een slaapplek opgezocht. Dit keer geen goedkope camping site zonder douche, ook geen dure camping site met een gammele warme douche maar een hostel! Nee ik moet het beter omschrijven: de oprit van een hostel!

Hier konden we voor een vriendelijk bedragje staan en slapen in onze camper en gebruik maken van alle faciliteiten (lees: eindelijk weer douchen!!). En leuk om weer onder de backpackers te zijn! Hoewel, standaard backpackers waren het niet! Er was een 56 jarige backpacker (iets verouderde levensgenietende linkse hippie) een 24 jarige Zwitserse lange lucifer, een Chinese Joga lerares die ‘Shower' heet en twee maffe Kiwi's. Daarvan was 1 een gigantische beer van een kerel met een stem als die Skyradio-Candle-light-gedichten-man en de tweede een plaatselijke visser die een goede zak vol vers gevangen Whitebait bij zich had. Whitebait zijn mini visjes die worden gevangen van september tot november en zijn redelijk duur van 100 dollar per kilo bij plaatselijke restaurantjes tot 500 dollar bij dure restaurantjes. Het schijnt een delicatesse te zijn hier maar ik riep al snel 'Nee!!' bij het zien van een kilo Guppie visjes in een plastic zak! Maar, met het legendarische recept van eieren, citroensap en vers wit brood is het serieus echt verrukelijk! En nog lekkerder omdat het gratis was ;)

De volgende dag hadden we net even geluk om met een zonnetje maar wel harde wind naar Punakaiki te gaan. Maar wind een hoge tij hadden we nodig om de enorme Pancake Rocks en Blowholes in volle kracht mee te maken. Deze limestone rocks zijn 30 miljoen jaar geleden gevormd en zijn in de loop van de miljoenen jaren door regen, wind en zeewater geworden tot wat ze nu zijn. Het lijkt op een stapel met pannenkoeken, vandaar de naam. Bij hoog tij zoekt de zee zich een weg door de gaten en met een luide knal spuit het water van een golf uit de gaten omhoog de lucht in. Respect voor moeder natuur!

De volgende stad Greymonth was voor ons niet geheel bijzonder dus door naar Hokitika. Hokitika is een stadje waar je struikeld over de pounamu (goensteen of Jade) winkeltjes en fabriekjes. De slijperijen zijn open voor publiek en kan je zien hoe de slijpers deze dure sieraden van een groot rotsblok een prachtig sieraad kunnen maken. Dit wordt hier namelijk gevonden in de natuur. Ook zijn we even naar het West Coast Historical Museum geweest om te leren over de goudmijnen. De Gold Rush begon in 1860 toen duizenden mijnwerkers naar de West Coast vertrokken opzoek naar hun geluk. Dit maakte Hokitika het grooste stadje in de wijde omgeving met de drukste haven. In de hoogtij dagen werd er wel 800kg per maand naar Melborne verscheept!!

En ja, dan heb je nog de vele winkeltjes met bont en lagen de huiden van de Possums hoog hoog opgestapeld!

Het weer zat een beetje tegen! We hebben alle kleinere mooie dorpjes, mooie regenwoudbossen en de grote rivieren over moeten slaan omdat het zo ontzettend mistig was dat we de overkant van de rivier niet eens meer zagen! Het regende hier ook best wel veel maar dat scheen hier erg normaal te zijn, Dit stukje West Coast is ook het natste stuk Nieuw Zeeland met een gemiddelde regenval van 4700mm per jaar.

Bijna nergens ter wereld zie je zo'n grote overgang van wereldwonders: Een gletsjer die overgaat in een rivier in het regenwoud en direct daarna heb je de stralend blauwe zee! De grootste gletsjers van Nieuw Zeeland; de Franz Josef en de Fox gletsers zijn daarom een drukke toeristische attractie. Wij hebben gekozen om de Fox te beklimmen want die is het gemakkelijkste!

Sir William Fox was Nieuw Zeeland premier die de gletsjer zelf naar hemzelf heeft genoemd in 1872. Deze gletsjer is 13 km lang is daarmee de langste van Nieuw Zeeland en komt ook het dichts bij de zee. De gletsjer die bovenaan de berg wordt gevormd door veel sneeuwval en dit samen wordt geperst tot een ijsmassa komt door de zwaarste krachtgewoonweg naar beneden, naar het dal en daar begon onze wandeltocht! Naarmate we hoger kwamen werd het ijs witter (eerst vermengd met veel stenen) en werd het natuurlijk veel kouder! Erg erg bijzonder was het om op een gigantische (bewegende) ijsmassa te lopen! Op plaatsen was het helder blauw, waren er kleine glijbanen gemaakt voor de bezoekers en mini-grotsen!

De bergtoppen die de Gletsjer omringd zijn trouwens ook gebruikt bij de films van The Lord of the Rings. Toen Peter Jackson een locatie zocht om de ‘Lighting of the Beacons' op te nemen dacht hij eerst aan een bergtop bij Queenstown maar toen zij daar wilden filmen was het zomer en was er een algemeen vuurverbod! Maar het resultaat nu met Mt. Gunn vond hij nog mooier dan het originele idee!

De rit naar Wanaka was vervolgens geweldig! Omdat het mistig was en het aardig regende zagen we veel riviertjes en watervallen van de inmense bergen en kliffen naar beneden vallen. Deze schitterden door het kleine zonnetje wat af en toe doorbrak. De weg vervolgde zich naar Lake Wanaka en Lake Hawea met ontzettend mooi donker blauw water omringd door hoge pieken van bergen en jawel... eindelijk brak de zon door! Een geweldig gezicht! Wanaka zelf ligt aan een groot meer, ideaal voor de watersporters en toen we daar aankwamen was het zelfs warm in de zon en zaten de terrassen vol met vrijdag-middag-genieters!

Die nacht heeft het gestormd en waren we toch wat bang in ons kleine autootje. We stonden ook niet zo handig onder bomen en we waren beide bang bedolven te worden onder afbrekende takken. Toen we in de ochtend wakker werden en uit het busje stapten keken we vol verbazing en bewondering naar de bergtoppen. Die waren toch echt grijs/bruinig toen we aankwamen maar nu vers besneeuwd! Een houtsprokkelaar vertelde me dat er die nacht meer had gesneeuwd op de bergtoppen dan op een van de winternachten een paar maanden geleden!

De bergen rondom Wanaka zijn veelal gebruikt als de toppen van de Misty Mountains in de LOTR films en bij Arrowtown zijn we even gestopt om het beekje te zien waar Frodo op het paard zat met Arwen en zij achterna werden gezeten door denegen Nazguls alvorens zij de vloedgolf opriep met haar elvenkracht! Karen heeft dezelfde krachten en zijn ook wij net ontsnapt aan deze stinkende engerikken!!

Nog even zijn we gestopt bij de bekenste brug over de Kawarau rivier waar 's werelds eerste commerciele bungee jump plek is gestart. Nee, we hebben het niet gedaan. Wel is grappig dat deze brug over de rivier ligt waar de Fellowship 11 dagen heeft moeten peddelen en waar de Pillars of the Kings is opgenomen. (Ja ik heb een LOTR-locatie boekje gekocht hihi) En het is ook zeker te herkennen!

Op tijd kwamen we aan in Queenstown. Deze stad is het meest populair van het Zuider Eiland en ligt tegen de bergen aan, aan het meer Lake Wakatipu. Deze stad staat bekend om zijn adrenaline activiteiten: bungee jump, speedboottripjes, wild water raften en...SKIDIVE! En dat laatste hebben we daar gedaan...doodeng!

Ik kan er nog wel een A4-tje vol over typen(wat ik waarschijnlijk ook dus ga doen), wat een ervaring! We hadden de beste dag van die week, koud maar bijna geen wolken. We waren die ochtend beide aardig zenuwachtig, want wie springt er nou uit een vliegtuig van 15000ft!

Met een busje werden we opgehaald en moesten we iets onderekenen dat we volledig op de hoogte waren wat er allemaal wel niet mis kon gaan (oops) en dat er zuurstof werd aangeboden want het plaatsje Glenorchy waar we naar toe reden lag in de bergen en was het dus eigenlijk een sprong van 16500ft boven zeeniveau (aaahhh)!! Nog 3 andere backpackers zaten in het busje en de chauffeur was een geweldige tourleader en vertelde ons vol enthousiasme over de (inderdaad) geweldige omgeving! Geweldig, prachtig en uniek. Peter Jackson (LOTR) heeft er zelfs een berg ‘gekocht' om er een vakantie huis op te laten bouwen!! Hij heeft deze omgeving veelvuldig gebruikt als decor voor de films:

Maar die kriebels in de buik verden alleen maar heviger! En Karen werd steeds stiller...! Na een introductie en wat instructies werden we in een pak en harnas gehezen. Ieder werd een instructeur aangewezen en ik was met C.J. een leuke Braziliaanse man die al 6500 keer had gesprongen. Owww...als hij nu nog leeft dan doen wij dat straks ook nog wel!...toch??

We hebben beide gekozen voor een DVD opname. Zo kunnen we straks alles nog een keer terugzien! Er wordt soort Webcam camera vastgeklikt aan de pols van de instructeur.

Het vliegtuigje kwam eraan, die was klein!! C.J. en ik moesten als eerste erin, dus dat betekend als laatste eruit...help! Toen kwam Karen met haar intructeur en nog een Fransoos met zijnes. Het vliegtuigje steeg op, we zaten super krap! ik zag het prachtige uitzicht maar ook de hoogte meter(!!) , en Karen haar instructeur was een grappenmaker met kleine gilletjes en hetlosklikken van haar harnas, Ik kreeg van de zenuwen een giechelbui maar Karen trok alleen nog maar witter weg...

We bliesen wolkjes, het was hier koud! Toen plots de deur open ging...shit, wat hebben we gedaan! En toen ging het allemaal heel snel! De fronsoos sprong, ik wou Karen nog een cheer geven maar ik lachte als een boer met kiespijn en toen was zij ook weg...help x2! We hopten op onze konten(zit vreselijk dicht en stevig tegen C.J. aan) naar de deur, zittend op het randje, benen onder het vliegtuig en even spieken naar beneden...........ow shit............ lachen in de camara.........en C.J. maakte de sprong.....

en wat je dan ziet en voelt is onbeschrijvelijk! Er gaat de eerste paar seconden een angst door je heen die alle gedachten overheerst. Dan komt je beetje bij je positieven en realiseer je je dat je heel slecht kan adem halen, paniekaanval nummer 2! En wat een lawaai van wind en lucht! En koud! Tranen en snot vliegen over je gezicht (sorry mensen!) en dan pas zie je de bergen, trek je je armen helemaal uit en in de laatste paar seconden is het super, IK VIEG! en hang je na een ‘plof'ploseling verticaal en is het doodsstil, de paracute is uit! Wow! ik ben heel benieuwd naar die minuut vrije val op de DVD!

De paracute is dus uit, je kan weer ademen, praten (en vloeken) en C.J. die dit al 6500 keer heeft gedaan gaat wat stunten met de paracute...aarrgghh....wiieehooeee...achtbaan gevoel maar nu hang ik echt helemaal los, vet eng!

Na de landing op mijn kont heb ik iets gegild als 'I'm still alive!' en na een hele dikke kuffel met Karen realiseerde ik me de zwabberende benen, voelde ik me behoorlijk gammel en heb ik nog een half uur trillende handen gehad!

In het busje terug naar Queenstown heb ik volgens mij de hele weg een brede lach om mijn mond gehad, een overdossis Adrenaline en ik voelde me 300% levend! Geweldig! En nu eerst een biertje!

Ook de cast en crew van LODR zijn verliefd geworden op de omgeving hier bij Queenstown. De Hobbits hebben zich flink uitgeleefd bij de barretjes en de lokale school was het hoofdkantoor voor de audities. Schoolleraren werden Orcs en taxichauffeurs werden getransformeerd tot mensen van Rohan. Op de drukste dag schenen er 5000 mensen in de rij te hebben gestaan om ook een kans te maken om naar Middle-Earth te worden gestuurd! We hebben gecampeerd op een plekje waar Sam de olifanten ontdekte en Frodo, Sam en Smeagol het gevecht hebben bekeken tussen de mensen van Harad met de legendarische Mumak en de Rangers of Gondor.

Zo, nu even rust en genieten van de natuur met vasigheid onder onze konten: Milford Sounds (Fiordland) en The Catlins!

Stoere groeten Karen en Maaike

Nieuw Zeeland!!! Eerste week...

Nieuw Zeeland!!

Nieuw Zeeland ligt zoals jullie natuurlijk al weten ten zuid-oosten van Australie en bestaat uit twee grote eilanden en een aantal kleintjes.

De ontdekkingsreiziger Abel Tasman noemde het land ‘Stateland' in de veronderstelling dat het verbonden was met het Stateneiland van Zuid-Amerika. Hendrik Brouwer bewees in 1643 dat dit niet het geval was en werd de naam veranderd in ‘Nova Zeelandia' naar de provincie Zeeland en James Cook veranderde dit vervolgens weer in New Zealand.

De oorspronkelijke bewoners zijn de Maori's die vanuit Polynesie zich tussen 500 en 1300 op het eiland vestigden. Het land in het Maori heet ‘Aotearoa' wat betekent ‘land van de lange witte wolk'. Want wat er gezegd wordt is dat toen de Maori's het land ontdekten ze het eiland als een wolk aan de horizon zagen liggen.

In 1642 ontdekte de Nederlandse ontdekkingsreiziger Abel Tasman het land maar de ontmoeting met de Maori's verliep stroef. Er vielen zelfs doden en de Nederlanders zijn toen snel weer vertrokken. In 1769 Britse luitenant James Cook en hij was in staat handel te drijven met de Maori's

Deze Nederlanders zullen het even anders doen. Wij komen in vrede! De vlucht was kort met maar 3 uurtjes en we hadden een mooi zicht over besneeuwde bergtoppen. Geweldig, wat hadden we er zin in!

Echter... bij het uitstappen van het vliegtuig liepen we de slurf in en botsten we tegen een muur van kou, bah! Buiten lagen de plassen als overblijfselen van een flinke regenbui en de meneer van het shuttle busje zat ver weggedoken in zijn dikke kraag van zijn winddichte winterjas. Hmmzz, waar zijn die korte broeken en slippers die iedereen droeg in Australie? Waar zijn die gebruinde koppen, de zon-gebleekte haren van de beach-boys? Maar hey..we zijn in Nieuw Zeeland en het is maandag dus het merendeel in Nederland zit balend achter hun pc in het kantoor of zit suf in de schoolbanken naar de leraar te staren! Dus we zijn vol goede moed in het shuttle busje gestapt opweg naar...The Jail!

Geen nood, we hebben ons (vooralsnog) gedragen! Onze eerste nacht zullen we in een uniek hostel slapen: een voormalig gevangenis omgebouwd tot hostel! Erg leuk gedaan!

Dit hostel bevindt zich in Christchurch en zou een mooie Engels-achtige binnenstad hebben. Echter is de binnenstad niet meer begaanbaar voor publiek door de aardbeving van feb 2011. Dit was een aardbeving van 6.3 op de schaal van Richter. Met dikke hekken en borden wordt de toegang ontzegt. Het lijkt ook haast wel een enge film, een geheel verlaten stad. Ramen stuk, deuren dichtgetimmerd, wat eerst leuke restaurantjes en winkeltjes waren is nu een grote puinhoop. Wat lijkt het me vreselijk als je hier je eigen zaak zou hebben, of nog erger.. je huis! Er zijn 185 slachtoffers gevallen, zeer zeer triest.

Wel hebben ze nu een project opgestart ‘Re: Open'. Hierbij wordt gebruik gemaakt van containers die worden omgebouwd tot winkeltjes, banken, coffee zaakjes.

Na onze nacht in de Jail hebben we onze kleine campervan opgehaald bij het depot. Hier zullen we de aankomende 22 dagen in rijden, slapen en koken!

Na een regenachtige start van Nieuw Zeeland was het de volgende dag gelukkig zonning en zijn we van Christchurch naar het noorden gegaan.Al snel kwamen we erachter dat het waar is wat ze zeggen, het land is fantastisch mooi! Slingerend door de heuvels en de bergen richting de besneeuwde bergtoppen zaten we beide met onze neuzen tegen de ramen gedrukt met veel ‘wauw's en ‘ooooh's.

Helemaal naar de bergtoppen zijn we niet gereden. We hadden ons bestemming bereikt bij Hanmer Springs. Daar hebben we een camping opgezocht om te kunnen overnachten. Anders dan in Australie kan je hier niet gratis overnachten op parkeerplaatsen dus ben genoodzaakt de campings op te zoeken. Het was de eerste nacht verschrikkelijk koud! Natuurlijk waren we nog niet aan de temperatuur gewend dus we hebben compleet met kruik, joggingsbroeken, lange mouwen en mutsen geslapen!! Maar daarnaast was het ook ons eerste nachtje in het campertje en we hebben wat gelachen! We lagen schouder aan schouder en ik ben net even 10 centimeter te lang voor dat ding!

Dus wat kan je het beste doen na een koud koud nachtje? Opwarmen in de Spa! Daar staat Hanmer Springs om bekend! Het is al 100 jaar een Thermal Resort. Ze hebben ze een aantal baden gemixt met natuurlijk bronwater en zijn heerlijk verwarmd! Zo kwamen we het bad van 39 graden pas uit toen onze handen gerimpeld waren en we duf waren van de warmte. Lekker!

We zijn die dag door gereden naar Kaikoura. Het heeft een geweldige ligging! De Southern Alps komen hier bijna totaan zee wat dus een geweldige combinatie geeft met besneeuwde bergtoppen en helderblauwe zee! En, hier hoef je alleen maar je neus achterna om de kolonie zeehonden te vinden die hier in een baai lekker in het zonnetje lui liggen te wezen. Je kan heel dicht bij ze komen totdat ze zelf aangeven dat je niet verder moet komen!!

Karen was die avond in voor een klein avontuurtje en we hebben een camping opgezocht, 6 km van de openbare weg over een gravel weggetje de berg op. Ook ik begon er wat vraagtekens bij te hebben toen we na een lange tijd steeds meer van de bewoonde wereld gingen en maar niets tegenkwamen ...maar toen we aankwamen bleken er nog enkele campertjes te staan! Even de ‘buren' gecheckt en na het bestempelen van ‘safe' hebben we een backpackers maaltje gemaakt op ons enkele pitje!

Deze campingsite was een DOC camping. Deze campings worden door de plaatselijke gemeente onderhouden en aangeboden tegen een kleine vergoeding. Er is hier alleen maar een ‘long-drop' wc. Een soort Dixie toiletje met (zoals jullie al raden) een heel diep gat in de grond! Geen douche, geen wasbak maar ach, het naastgelegen riviertje was erg verfrissend! Al werd ik wat raar aangekeken door de schapen!

Op weg naar de wereldberoemde wijnstreek Malborough zijn we gestopt bij een camping in Blenheim. Die verhuurde fietsen dus op de fiets zijn we naar alle wijnhuizen vertrokken! En ja, een helm is verplicht!

We konden het niet beter treffen met het weer! In de zon, bijna geen wind fietsend langs de wijnvelden om heerlijke wijn te proeven. We hebben 6 wijnhuizen aan gedaan: Yealands, Forrest, Gibson Bridge, Nautulis, Wairau, en Cloudy Bay en een bier brouwerij Mao. En de proeverij van zeer zoete Fudge konden we ook niet afslaan!

En de fiets was een verstandige keuze...!

De volgende dag gingen we uitwaaien in Picton. Dit is helemaal noordelijk op het zuid-eiland en perfecte om de Marborough Sounds te ontdekken. Dit is een gebied van 4000 vierkante kilometer met eilanden, zeetongen, bergen en zee.

Omdat het bewolkt en winderig was hebben we voor een luie maar grappige optie gekozen, een cruise met de Mail Run. Dit is een boot die post langs de huizen brengt die ver ver in de Sounds liggen en niet bereikbaar zijn per auto. Ook dient het dus als een watertaxi voor de mensen die na familie bezoek weer terug willen naar huis, Grappig is dat de schipper per radio contact maakt met de mensen die vervolgens hun steiger oplopen (vaak met hond) en de postzak in ontvangst nemen. (de hond neemt een koekje in ontvangst). Het was erg leuk om te zien en om ondertussen te genieten van de mooie natuur...en de woeste wind! Want wat hadden we het koud!

In Niew Zeeland wonen ruim 4 miljoen Nieuw Zeelanders. Daarvan wonen 3 miljoen op het Noord Eiland en dus maar 1 miljoen op het Zuiderlijk eiland. 68% is Europees! Dat zijn voornamelijk mensen van Britse afkomst, Nederlanders, Duitsers en....de Ieren. En waar de Ieren zich ook maar zettelen, er moet een Ierse Pub komen! En voor ons, perfect om in op te warmen na de Cruise!

De volgende dag hebben we in Nelson gekeken en zijn we doorgereden naar een geweldige hippie camping dichtbij Tasman waar we de auto zowat op het strand konden parkeren, een vuurtje hebben gemaakt en een wijntje hebben geopend..wat een leven! Ja, we moesten even ontspannen en genieten want de volgende dag moesten we ons inspannen om door de golven en de wind in te komen op zee, in de kayak!

Het Abel Tasman (de ontdekkingsreiziger zie begin verhaal) Nationaal Park staat bekend om zijn prachtige natuur, veel wilde dieren, orks, prachtig blauwe zee en verlaten strandjes. Maar eerst moesten we wel door de wind en golven naar die strandjes toe komen! De meeste strandjes zijn van geel zand, maar ik heb ook vol verbazing mijn voetjes in zwart zand gestoken! Dat had ik nog niet eerder gezien!

En zo sloten we de eerste week Nieuw Zeeland af: Verbaasd en verwonderd over de schoonheid van de natuur, strijd aangegaan met de kracht van de natuur (en spierballen gekweekt) en... hopeloos verbrand!

Op naar de West Kust!

Lieve gezellige groet en zonne straal van Karen en Maaike

Weekje Sydney met Karen

Surfers Paradise: Na een erg leuk en gezellige laatste avond met afscheidsdiner en -feestje moest ik de volgende dag toch echt afscheid nemen van iedereen. Na een dikke knuffel van iedereen liep ik de straat op, op weg naar het busstation en vreemd genoeg rolde er toch een traan over mijn wang. Ik haat afscheid nemen!

Maar, ik had iets leuks om naar uit te kijken: Karen zou die avond aankomen op het vliegveld van Sydney!! Karen heb ik leren kennen toen ik mijn stage in het hotel in Amsterdam liep, waar zij ook stagiaire was, waarna we hele goede vriendinnen zijn geworden!

Van de Gold Coast heb ik een vlucht naar Sydney genomen en daar zat goede vriend Andy te wachten op Domestic Airport die ik heb leren kennen met mijn eerste Sales baantje en samen zijn we al kletsend te voet (uur lopen!!) naar International Airport vertrokken. Bezweet van de (verkeerd ingeschatte) lange wandeling met zware rugtassen kwam ik aan waar Alejandro ons op stond te wachten. Hij is weer een Colombiaanse vriend van Karen die zij twee jaar geleden heeft leren kennen toen zij hier in Australie was. En jawel, na een aantal minuten kon ik met een hink-stap-sprong me in de wijd gespreide armen van Karen springen!! Ze was veilig en wel na een 24 urige vlucht aangekomen en het avontuur kon beginnen....

En die begon ook wel weer heerlijk!

We konden de eerste paar nachten bij Alejandro verblijven. Hij zou ons wel even wat van Sydney laten zien en verwees ons dus ook naar een bus om naar zijn huis in Bondi te komen. Na 3 kwartier in de bus te hebben zitten hobbelen en zitten staren in de al donker wordende straten vroegen Karen en ik ons af hoe lang het nog zou duren...maar hier had Alejandro ook geen antwoord op dus vroegen we het aan een mede passagier en die begon hard te lachen...Ja bus 400 zou naar Bondi gaan, maar met wel zo'n omweg dat hij er in totaal 3 uur over zou doen!! Mopperende vermoeide Karen, lachende Maaike en ego-gekrenkte Alejandro stapten uit de bus waarna hij een taxi van 70 dollar heeft moeten betalen om weer naar huis te komen!

Leuk begin van een geweldige week Sydney!

Alejandro woonde 15 minuten lopen van Bondi Beach. Bondi Beach is een van de beroemde stranden van Sydney waar een goede golfslag is om te surfen! Hier hebben we de eerste dag een geweldige wandeling gemaakt. Er was een kunst expositie gaande op de kliffen van het strand die we hebben gezien waarna we naar Tamarama Beach zijn gelopen en verder naar Bronte Beach waar we met een Fruit Shake in het park zijn neergeploft! Wat een leven! Bij thuiskomst een afsluitende Colombiaans dinertje, gekookt door Alejandro zelf, was een magnifiek einde van een goed eerst dagje Sydney!

De volgende dag werden de Nederlandse dames veelste laat wakker waarna we gehaast naar Watson Bay zijn vertrokken. Dit is een baaitje en strandje met een geweldig uitzicht over Sydney CBD en hebben we een wandeling naar de vuurtoren gemaakt. Snel zijn we daarna naar China Town vertrokken om bij de Vietnamees te eten want Alejandro had een kaart voor het concert voor Mumford en Sons (jaloers!!) en dat begon al aardig op tijd. Wij hadden toch ook wel graag naar dit concert willen gaan maar de kaarten op internet waren qua prijs al verdubbeld en sjokten Karen en ik maar wat mee met hem naar het Entertainment Centre.... waar we er al snel achter kwamen dat er nog goedkope kaarten te krijgen waren! Lang moesten we er niet over denken en stonden we als nerveuse tieners te popelen vooraan in de zaal waar, toen ik de eerst paar band leden van het voorprogramma zag, bijna een hartverzakking kreeg... Edward Sharpe and the Magnetic Zeros stonden in het voorprogramma!! Yeah Waah Wiieehh Yeah!! (en een kleine OMG) Thuis thuis zingen we de longen uit onze lijven (mam zus en zus) en stond familie Kort in Utrecht bij hun concert....geweldig!! En toen moest het echte concert nog beginnen, ook super! En als afsluiter zongen ze samen; Mumford and Sons en Edward Sharpe and the Magnetic Zeros..wauw!!

Een klein afsluitertje in welbekend Iers cafe Scruffy Murphy's en met een brede glimlach en al neuriend gaan zijn wij gaan slapen.

Uitchecken bij hotel Alejandro, we werden verwacht in Hotel ‘Tori' in Sydney Noord. Daar woont Victoria die Karen ook heeft leren kennen 2 jaar geleden en heb in mijn eerste weekend in Sydney een drankje met haar gedaan. Na een kleine miscommunicatie stonden Karen en ik ons te verkleden half half in de auto en in de wc van een pub want Victoria had grote plannen (zo is zij nu eenmaal) en zo stonden we even later bij een studenten-feestje, met een rode plastic beker (ken je die van Amerikaanse huis-feestjes-films) op het dak van een verschrikkelijk groot en rijk herenhuis met een fanstastisch uitkijk op de Harbor Bridge! Mocht ik oud & nieuw hier toch nog willen vieren heb ik nu al een adresje om dat in style te doen!

Victoria houdt van mensen combineren en met elkaar kennis laten maken en zo lagen we de volgende dag met een geheel nieuwe groep mensen op het strand van Palm Beach. Hier nemen ze de Australische serie Neightbours op! Wat een dure huizen hebben we gezien, en wat een geweldig uitzicht op zee met nog duurdere jachten!

Zondag zijn we naar Manly Beach gegaan. We zaten in een verkeerde bus die er 5 kwartier over deed dus moesten we ons haasten om ons optijd naar Sydney centrum te gaan. Daar heb ik een goedkope jas gekocht op Paddy's Market voor Nieuwe Zeeland. Na een overheerlijke Thais dinertje bij Chat Tai hadden we onze laatste avond bij Victoria in St Ives, de volgende ochtend moesten we al vroeg op staan om naar het vliegveld te gaan....NIEUW ZEELAND!!!

Hier wachten wijnvelden, besneeuwde bergtoppen, fjorden en wellicht wel een ski-dive avontuurtje op ons te wachten! En pap, ik zal de All Blacks vragen om wat tips en trucs om de ‘Haka' zo perfect mogelijk te kunnen uitvoeren! Wordt vervolgd..!

Gezellige lieve groet, ook aan ouders Heeringa..Karen en Maaike!!

Geld verdienen in Surfers Paradise

Goed, het is alweer even geleden dat ik een update heb geschreven en er is al heel wat gebeurd! De laatste keer was ik net op een roadtrip geweest met Carmen en had ik het leuke maar koude en regenachtige Melbourne achter me gelaten om naar mijn ‘oude' sales job te gaan iets noordelijker en warmer, weer naar Surfers Paradise.

Surfers Paradise is het centrumstadje van de Gold Coast met een strand van 35 kilometer lang. Vroeger was het meer paradijselijker dan dat het er nu is hoewel je de palmbomen nog wel in de straten ziet zijn er heel veel hoge flatgebouwen. Het wordt vaak vergeleken met Miami en Salou en is dus net als deze steden ook verschrikkelijk overdreven en patserig. Alles is gebouwd om twee dingen: strand en uitgaansleven. Maar waar uitgaansleven is, is horeca en horeca voor mij is werk!!

Het oude salesbaantje hield ik geen 2 dagen uit en ben ik druk aan het solliciteren geslagen naar een baan in de horeca! En omdat ik me echt verschrikkelijk heb vergist in mijn uitgaven en ontzettend blut was had ik ook een baantje gevonden voor gratis accommodate: Hostel-werk!

Het hostel waar ik verblijf bestaat uit twee appartementen-complexen en heeft totaal 14 appartementen. In iedere appartement zijn er twee slaapkamers met 2 tot 4 bedden in elke slaapkamer en is er een klein keukentje en zitkamertje om te delen met je kamergenoten. Best gezellig! Op de binnenplaats is er een zwembad, barbeque en groot scherm voor films en daarnaast is er een grote tv kamer met pooltafel.

Ik werk hier in het hostel met een team van 10 backpackers voor ongeveer 20 uur per week. Dit is opgedeeld in 4 of 5 diensten. Meestal heb ik 2 schoonmaakdiensten. Dan gaan we in een groepje van 4 in de ochtenden alle appartementen schoonmaken. Van wc schrobben, afwas doen tot stofzuigen en bedden verschonen. Je kan je voorstellen dat er veel wordt geouwehoerd onderling en met de backpackers in de kamers. En de helft van het team is altijd vreselijk ziek van de stapavond ervoor dus eigelijk... is het altijd een verschrikkelijk hilarisch zootje! Eigen schuld, wat mijn ouders dan altijd zeiden: 'S avonds een grote meid, 's ochtends een grote meid!

Daarnaast heb ik dan 2 Day-help diensten. Dat is een beetje manusje-van-alles. Late check-out backpackers uit hun bed schoppen, zwembad schoon maken, verven of kapotte dingen repareren. En, daarbij hoort: limousine rijden! Zoals de meeste hostels een pick-up mini busje hebben op backpackers op te halen van een busstation heeft ons hostel een ietswat verouderde (Lees: valt uit elkaar van ellende) limousine! Zodra er dus nieuwe backpackers opgehaald moeten worden of afgezet moeten worden moet ik hun daarheen rijden! Daarbij moet ik niet vergeten de bochten en rotondes ruim te nemen!

En voor de staffmembers die wat houden van uitgaan en een groep mensen wat kan vermaken zijn er dan de ‘repping'-shifts! Dat komt er eigenlijk op neer dat je alle backpackers overdag warm moet krijgen om uit te gaan die avond naar een club of pub. De backpackers kunnen zich verzamelen om 9 uur voor drankspelletjes om elkaar te leren kennen en om in de stemming te komen. Dan om 10 uur geef je alle backpackers een stempel op de hand en vertrekken we te voet (5 min lopen) naar het centrum van de stad en moet je je bij de grote klerenkast bij de ingang van de club melden. Hij telt alle backpackers, geeft alle backpackers een te goed kaart voor 1 gratis drankje en voor de rep is er per 5 backpacker 25 dollar drankkaarten. Zij hopen meer omzet te genereren dus wij worden ‘bedankt' voor het meenemen van veel backpackers.

En dat betekend dus dat wij als staffmembers gratis uit kunnen gaan! Ik had minimaal altijd wel 1 avond dat ik moest reppen en op andere avonden gingen we ‘ter ondersteuning' ;) voor de andere staffmembers mee. Dat is dus ook de reden dat er zo veel uitgaans-foto's op facebook te zien zijn van mij!! Ik MOEST uit, voor werk..wat vervelend ;)

Daarnaast heeft ons hostel pizza en barbeque avonden voor de backpackers. Als zij 7 dollar inleggen kunnen zij onbeperkt Domino-pizza's eten en voor 5 dollar bbq. En alles wat er dan na een uur eten over is..is voor de staffmembers!! Dus ik kon de eerste paar weken overleven op gratis eten en drinken!

Twee dagen lang heb ik naar tientallen bedrijven mijn CV gestuurd en de reacties druppelden al snel binnen. Omdat ik echt heel snel iets nodig had ben tijdens mijn eerste gesprek met ozzie Allen en zijn vrouw Mel akkoord gegaan. Zij zijn managers van een aantal zaken hier en ik kon bij hun in het Mexicaanse restaurant in de avonden helpen en in de ochtenden en middagen in een pannenkoekenzaak.

Het Mexicaanse restaurant werd weer door een supervisor gemanaged die van top tot teen onder de tattoeages zit en na het verlaten van de laatste gast werd de muziek in het restaurant veranderd in heavy-metal/rock. Al snel kwam ook Carmen, mijn Duitse reisgenote er werken en zijn we vrienden geworden met de ozzies die er werken.

De pannenkoekenzaak was echt topsport! Ik heb nog nooit zo'n lange rij mensen zien wachten voor een tafeltje en we renden met de meest heerlijke pannenkoeken door de zaak om iedereen ook zo snel mogelijk te bedienen om de tafel weer vrij te krijgen voor de volgende groep. Mijn handen hebben ook nog nooit zo geplakt en ik heb me ook nog nooit zo misselijk gegeten in pannenkoeken! Chocolade pannenkoeken met zwarte bessen, ijs en slagroom of naturel pannenkoeken met aardbei, passievrucht en slagroom...iedere keer als ik grote ogen opzette bij het zien van weer een nieuwe heerlijke pannenkoek maakte de chef met trots er 1 voor mij om te proeven!

Na enkele weken hostel werk, Mexicaan en Pannenkoekenzaak gecombineerd te hebben kwam er een andere reactie van mijn sollicitatie. Hilton hotel reageerde en na een kort gesprek kon ik daar beginnen. Ze konden me veel uren geven, meer dan Mexicaan dus helaas moest ik daarmee stoppen. Carmen heeft vervolgens mijn shiften overgenomen.

Ik ben begonnen in fine-dining restaurant (wat, kijkend naar L'Europe restaurant, echt verre van fine dining is) en al snel kreeg de F&B manager door dat ik wel wat extra uurtjes wou maken voor wat extra geld (laatste zeer welkom!!) en ren ik me nu ook rot tijdens ontbijt (record afgelopen weekend verbroken met 469 gasten) loop ik cocktails te serveren op het Pooldeck en spring ik bij in de Executive Lounge en Foodstore.

Waar ik nu een beetje van profiteer is de luiheid van de Australiers. Als zij genoeg verdienen om hun huur, telefoon en voedsel te betalen vinden zij het al snel goed. En het is hier zo in Australie dat je in de weekenden 150% op zaterdagen en 175% op zondagen krijgt met feestdagen 200%. En wat kan mij nou een Labour Day of Racing Day schelen! De Australiers willen vrij, nou ik wil dan wel werken hoor!

Ik heb in Nederland na het verlaten van een hotel in verbouwing er toch even over getwijfeld of ik weer zou terug keren in de hotelwereld. Maar hoewel Hilton geen hotel voor mij is (alles grootschalig, voor mij onpersoonlijk en vreselijk ‘standaard') is het virus in mij weer wakker geworden en vind ik het vreemde drukke, hollen-of-stilstaan hotelwereld toch echt iets magisch hebben!! Krabbel me toch weer achter de oren, ik heb het virus en kom er niet van af!

In het hostel is het ondanks geen privacy, geen 8 uur aan 1 stuk slaap en rondrennende kakkerlakken wel heel veel voor terug. De groep staffmembers en een aantal long-stayers zijn hechte vrienden geworden. Ik krijg genoeg uren in Hilton dus ben gestopt met het hostel-werk en verblijf nu met twee Italianen (de we Engels leren) een Engelse dame, een Ierse heer en een Amerikaanse dame in een kamer en het is net een klein familietje met de nodige irritaties 's ochtends strijdend om de douche, gezamelijk boodschappen doen, eten en samen uitstapjes maken.

En als een echte familie hebben we zelfs twee keer een puppy van een dierenwinkel een nachtje op bezoek gehad! Dat kan hier, om het beestje te laten socialiseren! Foto zal ik toevoegen!

We halen genoeg kattekwaad uit bij elkaar met een borrelte achter de kiezen maar verenigen we ons in de strijd tegen de eerder genoemde kakkerlakken! lees: dames op de stoel met duidelijke en allesoverheersende uitstotende hoge tonen wijzend naar waar ze heen rennen en mannen met de slippers in de hand er achter aan! Vervolgens na het einde van de jacht, net als onze voorvaderen de grotbewoners, verzamelen de mannen hun wild en bekijken ze vol trots wie de grootste heeft gedood en worden zij beloond door de vrouwen met avond eten en een koud flesje bier!

Maarrrr...dan is er hier iets dat zelfs de mannen in de gordijnen krijgt, of op de stoel, of met gigantische vaart naar de overkant van de straat: de Huntsman!

De Huntsman is een spinsoort die ook wel Giant Crab Spider wordt genoemd. Nou, daar hoef ik dan niet meer uitleg over te geven denk ik! Als iemand de naam roept in het hostel breekt de paniek gelijk uit!! en wordt...de stofzuiger te voorschijn gehaald! Google het beest voor de grap maar eens! Ik wordt nooit meer bang voor de Nederlandse spinnen!! Jammer genoeg ben ik nooit op het idee gekomen ze op de foto te nemen, het moest eerst gedood worden of het rende al weg voordat we iets konden pakken!

Ik ben in totaal drie maanden in Surfers Paradise geweest. Drie maanden heb ik veel gewerkt en veel gefeest. Het was super gezellig maar nu is het weer tijd om verder te gaan. Het backpackers-leven weer in! Na veel onzin avonturen te hebben beleefd hier in het hostel, op het strand of in de club is het tijd voor het echte avontuur. Nu er eindelijk weer geld is....Nieuw Zeeland!!

Karen is overgekomen vanuit Nederland. Zij is hier nu voor de derde keer in Australie en we gaan wat vrienden van haar opzoeken in ons eerste weekje in Sydney waarna we naar Nieuw Zeeland vertrekken om eerst in een Jailhouse te slapen en dan met een campertje het prachtige Zuid-Eiland gaan verkennen! Kom maar op Frodo, Samwise and Gandalf and...Aragorn and Legolas(!!) de Dutch gaan Middle-Earth en Mordor veroveren!!

Lieve mensen, ik zal de foto's snel weer uploaden. Laatste keer liep de pc vast dus misschien dat het even wat langer duurt!

Lieve groet en veel liefs!

Roadtrip South Australia and Victoria

Het laatste deel van onze roadtrip begon in Adelaide, de hoofdstad van de deelstaat South Australia! Ik was er al eens geweest met het werk maar Carmen was er totaal onbekend. En het was er behoorlijk wat kouder dan in Alice Springs! We werden gek aangekeken met onze korte broeken op het vliegveld!

Twee dagen zijn we in Adelaide geweest. Omdat ik tijdens mijn werk haast geen tijd had voor toeristische dingen was het voor mij ook wel vrij nieuw. Met ‘de bijbel' van de backpackers, de enige echte Lonely Planet op zak hebben een geweldig toeristisch rondje gemaakt. De architectuur is geweldig, er zijn veel gratis musea, de botanic gardens zijn erg mooi en natuurlijk moesten we tot slot naar het wijnmuseum! Want South Australie staat bekend om haar wijnen!

Na twee dagen stad hadden we wederom een camperbusje gehuurd bij het bedrijf ‘Wicked'. We vreesden een zelfde ietswat in oudere staat verkerende en niet geheel betrouwbaar busje met redelijk wat gebruiks-ongemakken maar bij aankomst kregen wij een gratis upgrade! Er moest een busje terug naar het kantoor in Melbourne en wij waren de gelukkigen om die daarheen te brengen. Dus, in een voor Wicked unieke busje, een bont gekleurdeToyota met koelkastje en geweldige geluidsinstalatie vertrokken we de grote stad uit en South Australia in!

Eerste stop: de beroemde wijnstreek Barossa Valey. Hier wordt al 150 jaar wijn gemaakt en heeft zo'n 77 wijnhuizen! En wat een geweldige rit was het allereerst! Het is een uur rijden vanuit Adelaide en het landschap veranderd al snel naar heuvels vol rijen en rijen wijnstruiken/bomen.

We begonnen bij een aanrader van het bezoekers centrum in Jacob's Creek: Chateau Tanunda Estate. Een geweldig groot chateau waar we bij binnenkomst met open armen werden ontvangen door de hostes. We voelden ons wat ongemakkelijk want tja backpackers zonder geld en toch wijn willen proeven, maar alle proeverijen waren gratis en ze behandelden ons alsof we de gehele boel zouden opkopen! Het hield niet op! Misschien omdat het zo rustig was, of omdat we vol enthousiasme en verwondering aan het proeven waren maar ze bleef maar schenken! En we kregen natuurlijk een volledige uitleg over de druivensoorten, de grond, het klimaat etc etc

Tijdens mijn studie heb ik de basis geleerd van vinologie, echter ben ik het meeste al lang weer vergeten. Zonde, het is zo'n geweldige leer. De hostes heeft ons (geprobeerd) de verschillende geurtonen te leren herkennen; Donker fruit zoals bessen en bramen maar ook chocolade, lavendel en hout. En wat is het verwonderlijk dat dezelde druifsoort met een andere grondsoort een verschillende smaak kan geven!

Ik ga bij terugkomst mijn neus maar weer eens in de wijnboeken en de wijnglazen steken! Denk dat ik wel wat vrijwilligers bij vrienden en familie kan vinden voor proeverijtjes!

Warm geworden van de wijn en de openhaard van een tweede wijnhuis en te hebben gesnoept van huisgemaakte jammetjes, pathés en dipjes bij een ander boerderijtje hebben we maar een slaapplek opgezocht. Te weinig tijd om meer wijnhuizen aan te doen, en misschien ook maar verstandig al rijdend in een auto!

De volgende dagen zijn we via de chique buitenwijken van Adelaide in The Hills, het geweldig pitoereske dorpje Hahndorf waar alles echt Duits is en verschillende kustplaatsjes naar Mount Gambier gereden.

Mount Gambier heeft drie grote volcanische kraters waarvan 1 gigantische krater nu een meer is met kraakhelder blauw water. In de winter kleurt het water staal grijs maar in de zomer is het kobalt blauw. Naast Blue Lake kent Mount Gambier ook enkele zinkgaten, gigantische diepe gaten die ontstaan zijn na het instorten van een ondergrondse grot. Nu is het ingericht als een prachtige tuin waar je overdag kunt picknicken en 's avonds is er een lichtshow met muziek. Dat laatste is wel heel erg spooky! Met vreemde aboriginal geluiden, het licht wat de verschillende donkere hoeken en diepe tunnels nog extra accentueerd en met mijn wilde fantasie zag ik de zombie's al uit de grotten omhoog kruipen!

Op ons verlanglijstje stond ook het National Park van Grampians. Hier hebben we geweldig mooie wandelingen gemaakt naar de MacKenzie Falls, een waterval van 25 meter hoog en The Balconies, een rotsformatie die zich boven een diep dal bevindt. Wat een geweldig uitzicht! Ook is er een Grand Canyon, een ravijn met een klein stroompje waar we flink moesten klimmen!

Het camperen was hier wederom weer een beleving! Midden in een bos met vreemde geluiden en zeer grote spinnen in de toiletten! Die zijn hier echt onvoorstelbaar groot! Thuis in NL zouden ze een verstopping in de stofzuiger veroorzaken! (Sorry mam)

En het is toch echt best wel koud! Overdag is de zon nog best lekker warm maar we moeten wel verschillende vesten over elkaar aan doen en 's nachts blijft de lange broek gewoon aan! Van het nationaal park moesten we flink wat kilometers maken terug naar de kustlijn. Af en toe zijn we eens bij een geweldig stadje gestopt tot we de bordjes ‘Great Ocean Road' zagen. Geweldig!

De Great Ocean Road is een 240 km tellende weg langs de zuidkust van Australie. In 1919 werd de aanleg van de weg begonnen door soldaten die van de Eerste Wereldoorlog terugkwamen. Ze bouwden eraan tot 1932. Het werd gewijd aan de slachtoffers van de oorlog en is daarom het grootste oorlogsmonument voor slachtoffers uit de Eerste Wereldoorlog. Het wordt als een toeristische attractie gezien en de weg loopt door regenwoud, langs stranden en over kliffen.

Ongeveer 3000 mannen hebben eraan gewerkt met pikhouwelen en dynamiet, met een tempo van 1 kilometer in 3 maanden. En toen er in 1924 een stoomboot genaamd Casino strandde na het raken van een rif met daarin 500 tonnen bier en 120 kratten sterke drank hebben de mannen een drinkpauze genomen van 2 weken!

130 km van de kust langs de Great Ocean Road wordt Shipwreck Coast genoemd. Gedurende de 19^de eeuw was het een belangrijke route voor de scheepvaart maar door de ruige kust met dikke mist, ruige zee, weinig vuurtorens en vele kliffen was het er erg gevaarlijk. Men denkt dat er 638 scheepswrakken liggen waarvan er nu nog maar 240 zijn gevonden.

Gevaarlijk op zee, maar ook zeker op de weg! De kronkelende weg wordt nauwelijks verlicht en we botsten bijna op een spookrijder! Het was een ander Wicked busje met twee backpackers die even waren vergeten dat we hier links moesten rijden..! We zijn met deze backpackers, toevallig ook een Nederlander en een Duitser, de volgende dag naar de Twelve Apostels gegaan. Dit was een formatie van 12 kalkzandstenen rotsen die oprijsen uit de zee. Ze zijn ontstaan door erosie van de kustlijn zo'n 10 tot 20 miljoen jaar geleden. De wind en zee heeft de zachte lagen weggeblazen en deze hardere soort steen bleef over wat zorgde voor 45 meter hoge rotsen. Echter, het zijn er tegenwoordig geen 12...in July 2005 is de laatste ingestort en zijn het er nu 8!

Dichtbij zijn de Gibsons Steps, 86 treden naar beneden naar het strand. Daar sta je dan te kijken naar de 70 meter hoge klif. Erg imposant! En zeer winderig en koud dus na het maken van wat foto's snel het busje weer in! 'S Avonds ging de wind eindelijk liggen en hebben we, al leek het wel erg armoedig, alle dekens uit het busje gehaald en op het strand gegeten en gedronken! Hoewel het hartje winter is moeten we het er toch het beste van maken!

Zo hield ons gasstelletje er mee op, maar hebben we uitgevonden dat je ook prima pannenkoeken kan bakken op de Australische barbeques! Die zijn gratis en overal langs de weg te vinden! Super!

Einde van de Great Ocean Road maar met nog 1 belangrijke stop te gaan: een tweede wijnproeverij bij Geelong! Wederom ontzettend leuk, leerzaam en lekker!

En toen was het helaas tijd om het busje weer in te leveren. De enkele weg veranderde in een vierbaansweg en grote wolkenkrabbers doemden op, Melbourne!

Einde van de roadtrip met Carmen. Het was geweldig zoals jullie ook al konden lezen! We hebben paradijselijk Queensland met de tropische bossen en koraal riffen gezien. We hebben veel van de Aboriginal cultuur geleerd in rood stoffig en verlaten Northern Territory en genoten van de wijnen en de klifstranden van South Australia. Melbourne, in de staat Victoria doet een beetje europees aan en het is er verschrikkelijk koud zonder winterjas en trui! Het is er overdag ongeveer 10 graden, dat is echt niet eerlijk als jullie daar in Nederland juist de zomerkleren weer van zolder halen!

Carmen had haar reis naar Nieuw Zeeland al geboekt, ik heb me enkele dagen zeer goed vermaakt in Melbourne maar ik moet werk vinden! Niets is zo ontzettend fijn als je ouders je uit de brand helpen en een handje willen helpen bij het verwezenlijken van je dromen maar dit is natuurlijk niet de juiste manier! Dus, ik heb een aantal oud-collega's opgezocht die iets noordelijker en dus iets warmer zitten en ben als een gek wezen solliciteren. De reacties druppelen nu binnen van Mexicaans restaurantje, pannenkoekenschuur tot aan Hilton hotel en chique Sea Tempel fine-dining.

Hoe dan ook, ik blijf de aankomende maanden hier in de Gold Coast waar ik in Surfers Paradise ga overwinteren en hoop bakken met geld te verdienen!

Lieve mensen, ik stuur de zon naar jullie toe! Lieve groeten en veel liefs!

Roadtrip Northern Territory

Een nieuwe staat, Northern Terretory: groots verlaten en stoffig!

Na onze vlucht naar Darwin, die we overigens nog maar net op het nippertje hebben gehaald, werden we netjes afgezet bij ons YHA hostel.

We zijn twee dagen in Darwin geweest. Darwin is de hoofdstaat van de deelstaat Northern Territory en hoewel het de populairste stad is van deze deelstaat is het het minst populair van alle andere deelstaten. Het is het meest noordelijkste grootste stad en heeft een tropisch klimaat.
De warmte viel ons gelijk al op, het is er een stuk warmer dan in Cairns. De binnenstad is veel kleiner en heeft naast de vele barretjes en restaurantjes eigenlijk niet zo heel veel te bieden voor de toerist. Wel heeft Darwin naast het kleine stads-strandje een openlucht zwembad waar je tegen betaling in mag en kan zwemmen in het golfsslagbad(!)

Ook hier hebben we weer een auto gehuurd. Dit keer een minibusje waarin we kunnen slapen en wat een klein keukentje heeft. Zo zouden we wat geld uit sparen voor alle dure hostels.
Bij het ophalen van de auto hebben we wel even wat raar gekeken. Een in een ietswat oudere staat verkerende schakel busje (lees: De oudste versie van de Seat collectie van mam) Carmen had nog nooit schakel gereden en ik had nog nooit schakel gereden aan de linker kant! Even wennen! Daarnaast had een wilde graffiti tekening zoals alle ‘Wicked' busjes hebben, maar het had een schattig bedje en een handig keukentje. Dat we ramen wel open konden doen maar niet meer dicht en de zijdeur alleen konden ontgrendelen via de binnenkant kwamen we later pas achter!

Onze eerste dag zijn we naar het Litchfield National Park gegaan wat 115 km ten zuiden-westen van Darwin ligt. Dit 1500 km2 park doet redelijk droog en dor aan met her en der meters hoge termieten torens. Maar eindelijk bij de eerste waterval Buley Rockhole blijkt dat het park zeker meer heeft te bieden! En daar staat het park ook om bekend, het heeft vele verschillende watervallen. Van lage watervallen met meerdere plateuas waarin je kan zwemmen tot mega hoge watervallen met een grote pool. Allemaal even fantastisch en zeer geliefd door de ozzies zelf!

Die avond zijn we een campingsite opgereden en hebben een goed plekje opgezocht. Het park kent namelijk enkele campings met een restaurantje en verschillende faciliteiten maar ook plekken die plaats bieden voor zo'n 20 auto's met alleen maar toiletten en her en der een plek voor een kampvuur.

Op een van deze campings vonden we een geschikt plaatsje en na het koken van de pasta op ons kleine gasstelletje zijn we bij een kampvuur gaan zitten met een groepje franse backpackers. Wat was het geweldig mooi onder de sterrenhemel! Het waren er zo veel en zo helder, prachtig! Zoals het hoort werden er liederen gezongen want waar je ook vandaan komt, je kent Leonard Cohen, The Beatles en The Eagles!

De backpackers met wie we bij het kampvuur waren, waren lifters. Zij hadden met hun drieen al enkele maanden liftend door Australie gereisd en waren door hun lift dus ook hier afgezet. Wij hebben ze de volgende dag meegenomen, zittend op ons bed achterin het busje, door het park naar andere watervallen. Het water was vreselijk koud maar ontzettend helder! Wat mij maar door mijn hoofd blijft spoken tijdens het zwemmen zijn de krokodillen! Want Northern Territory staat bekend om zijn vele krokodillen in de beken en rivieren. Gelukkig was dit een Crocodile-Managed gebied. Dit betekend dat ze er alles aan doen om de krokodillen tegen te gaan...hmmzz nog niet geheel geruststellend toch? Beetje jammer als je zo je reis moet beindigen!

Later in de middag zijn we als een gek doorgereden naar Kakadu National Park. Dit ligt weer ten oosten van Darwin en is 19.804 km2 groot. Het park staat vermeld op de Werelderfgoedlijst vanwege culturele waarde en vanwege de natuur; Kakadu staat bekend om de wetlands wat grappige taverelen bracht met wegen die half onderwater stonden! Kakadu is een archeologisch en etnologisch belangrijk gebied dat meer dan 40.000 jaar bewoond is geweest. De vele grotschilderingen, rotsinscripties en archeologische plaatsen vertellen de verhalen van de levenswijze van de toenmalige bewoners van prehistorische tijden tot de Aboriginals die hier nog steeds wonen.

De Aboriginals leven al duizenden jaren in Australie en zijn de oorspronkelijke bewoners van het land en in al die jaren hebben zij hun techniek en levenstijl aangepast om te overleven. Wat er wordt aangenomen is dat er in de laatste ijstijd Aboriginals in kleine bootjes vanuit het Indonesische en Filipijnse archipel over de toen nog kleine zee over zijn gekomen naar Australie.

We hebben twee dagen door het park gereden en prachtige plekken gezien. Verschillende Rangers gaven gratis rondleidingen en vertelden over de grotschilderingen en de heldhaftige verhalen die eraan gekoppeld waren. Vele rotsschilderingen zijn gemaakt om hun wetten en omgangsvormen voort te vertellen aan de latere generaties. Ook zijn er weergoden en andere spirituele wezens afgebeeld.

De overnachting was nog veel avontuurlijker! De campings waren hier duur maar een verlaten parkeerplaats naast een rivier met vreemde nachtelijke geluiden maakte ons verschrikkelijk paranoide! We hebben alle Aboriginal geesten en wezens om ons busje heen horen spoken! Dus zijn we midden in de nacht toch maar weer de camping opgevlucht (tevens lek gestoken door de muskieten)!

Na het park te hebben verlaten de volgende morgen ging onze reis verder met lichtelijke tijdsdruk naar Alice Springs en Uluru.

Dat kon natuurlijk niet zonder tussenstops. Zo zijn we even gestopt bij Katherine, een plaatsje met een gelijknamige rivier. Met de voetjes in het water, de laatste restjes Goon en de ondergaande zon was het prima vertoeven! Wederom een groepje franse backpackers die daar waren nodigde ons uit om bij hun op het ‘werk' 20 km verderop (een watermeloenen en citrus boerderij) gratis en bovenal veilig te overnachten maar dan moesten we wel met hun pokertoernooi mee doen. Muhaha, daar hebben ze spijt van gekregen!

Grappig om zo wakker te worden achter een mega boerderij, op een stukje land waar tenten en caravans stonden voor de vele backpackers die er werkten.

Die ochtend zijn we gestopt bij Bitter Springs, de warmwater bronnen van Mataranka. Dit is een stromende warme beek van 32 graden warm!! Omdat we zo vroeg waren, waren we de enige en wat was het er paradijselijk met de hoge palmbomen die de pool omringen! Alleen de vogels hoorde je en het warme water zag je dampen in de frisse ochtenlucht. Het rook er ietswat vreemd en langs de kant van het water zag je onderdaad de vele algen en vreemde mossen die genoten van het warme water vol mineralen.

De tweede stop die dag was bij de oudste cafe van Northern Terretory in Daly Waters. Naast een handje vol huizen, een caravan park, een toeristisch winkeltje en deze bar was er ook weinig te beleven! Een echt out-back dorpje. Vlaggen, bh's, voetbalshirts etc etc hingen aan de muren en aan het plafond. En tussen al dat spul hing er natuurlijk heel trots ook een Friese vlag! ‘Groeten uit Franeker' stond erop. Potver, ze zijn ook overal!

We hebben die dag flink wat kilometers gemaakt, zijn in de avond ergens op een picknick plaats langs de kant van de weg waar nog veel meer caravans en campers stonden geparkeerd en zijn gaan slapen rond 9 uur. En wat was het er koud!! De volgende morgen hoorde we van een van onze buren dat hun auto een temperatuur aan gaf van 5 graden!

Ook de volgende dag hebben we flink wat kilometers gemaakt met als tussenstop Alice Springs voor een douche in de openbare douches en reden we 462 km naar het zuid-westen om in de avond te stoppen in Uluru-Kata Tjuta National Park. Nog net optijd voor de zonsondergang bij de geweldig grote imposante Rots.

Het park is het spirituele hart van Australie en de Uluru Rots is een van werelds grootste natuurwonderen. De zandstenen 348 meter tellende hoge rots reist op uit het rode zand van midden Australie. Het is roodgekleurd onder invloed van ijzeroxide. De Aboriginals noemen de formatie Uluru en de westerse naam is Ayers Rock. Voor de lokale Aboriginal bevolking is het tevens een zeer heilige plaats waar voorvaderlijke geesten in menselijke en andere vormen op aarde hebben geleefd en verwijst naar de scheppingstijd waarin alle dingen tot stand kwamen. Naast de beroemde Uluru rots ligt er ten westen nog een gigantische rotspartij, Kata Tjuta ook wel de Olgas genoemd.

De meeste toeristen bezoeken de rots bij zonsopgang en zonsondergang. Door de steeds verschillende invalshoek van het licht lijkt de rots van kleur te veranderen van geel tot donkerbruin. We waren dus ook zeker niet de enigste toeristen maar wij konden wel wat vals spelen door op het dak van het busje te gaan zitten en hadden dus de mooiste uitkijk! De aller laatste restjes Goon gingen op terwijl de zon onderging en met een deken over ons heen en op de achtergrond Gold Play en Moby hebben we lang naar de sterrenhemel liggen staren. Super!

Volgende dag en laatste stop was Alice Springs! Alice Springs ligt in het hart van Australie en was voor ons eindelijk weer eens een normale stad na alle mini outback dorpjes. Hoewel ik het niet helemaal eens ben met de ‘vibrant and cosmopolitan town' wat in de boekjes te lezen is, is het een lief stadje met her en der een leuk koffie barretje en heeft het een vriendelijke sfeer. We hebben er enkele uren rondgelopen voordat we het busje moesten inleveren en onze vlucht moesten halen, het avontuur van Northern Territory was over!

Het was geweldig! We hebben in 7 dagen 3000 kilometer afgelegd over lange lange verlaten wegen. Soms door heuvelachtige gebieden met savannes, soms door bossen die gecontroleerd werden aangestoken om grotere bosbranden te voorkomen door wildgroei. Meerdere keren hebben we angstig naar de benzinemeter gekeken die maar daalde zonder dat er een dorpje in zicht was en we hebben een paar keer verschrikt naar de temperatuursmeter gekeken! Maar we hebben het iedere keer weer gehaald!

En wat hebben we weer een merkwaardige mensen ontmoet! Vriendelijke mensen kwamen we tegen die ons de beste plekken aanwezen om te overnachten of te bezoeken. En we hebben ons zelfs verbaasd over de politie:

We waren heftig aan het discussieren, en ik reed inderdaad ietsjes behoorlijk te hard toen ik haast een hartverzakking kreeg bij het horen van een luide sirene (a la Amerikaanse misdaad-film) en een wild gebarende agent hangend uit zijn raampje naast mij!! Vloekend en half in paniek bracht ik de auto langs de kant van de weg tot stilstand en ook Carmen die geen gordel droeg had de schrik goed te pakken te zien aan haar grote verschrikte ogen! Een grote(!) kaalgeschoren agent kwam op ons aflopen 'G'day how is it going', onze hoge onzekere piepstemmetjes antwoordden 'Good'.....ow ik zag mezelf al op het postkantoor een boete van 600 dollar betalen! Dat had ik niet eens!... Er verscheen een grote glimlach op zijn mond, waarom? Misschien omdat we wel hele bange hertjes leken! 'What's going on?' tja wat moet je daar nou op antwoorden! Wederom die piepstemmetjes 'Euhm..not much?' Hij vroeg me of ik hem had zien rijden, hij reed al een tijdje achter ons aan. Nou nee, onze gewassen bikini's en bh's hingen aan een lijntje overdwars te drogen en ik kon dus niets zien in de achteruitkijkspiegel! Bij het zien van mijn rijbewijs en vragen van onze herkomst was zijn vraag vervolgens 'What is your favorite animal?'

Wat? Huh? Heh? Ik denk dat er even een stilte viel want we waren toch wel even flink in de war! Betekende dat dus dat..Met een glimlach om mijn mond heb ik dus maar 'Kangeroo!!' geroepen! Ik denk dat het het juiste antwoord was, of het was Kharma, de drogende bikini's of de stroop die ik er nog even achteraan gooide om de grootse alwetende zeer wijze agent te vragen om een beetje van zijn kennis over de wegen en het gebied. Hij vroeg ons voorzichtig te zijn in the outback en wenste ons een goede reis voordat hij zich omdraaide naar zijn breed glimlachende collega die daar al die tijd had staan luisteren en samen stapten zij de politie pick-up weer in om ons vol verwarring en met een gigantische lach-salvo achter te laten!

Wat een geweldig vreemd maar vriendelijk land! We rijden nooit meer te hard!

Tijd om het rode stof van ons af te schrobben in Adelaide en de wijnstreken op te zoeken!

Lieve groet van ons!

Roadtrip Queensland

Onze reis begon met de wekker om 06.00 uur in Surfer's Paradise. Na een slaperige knuffel van collega's vetrokken we naar het vliegveld.

Ik reis de aankomende weken met een duitse collega Carmen. Zij is al 8 maanden in Australie maar heeft nog bijna niets gezien. Omdat Carmen over 4 weken het land verlaat en wil nog zoveel mogelijk zien moeten we dus ons houden aan een redelijk strak reisschema. We rijden door het land en maken af en toe wat sprongen met het vliegtuig om ‘saaie' stukjes over te slaan. Dit keer was het geen saai stukje maar Carmen had Fraser Island al gezien dus namen we een vliegtuig naar Airlie Beach.

In het vliegtuig viel ik gelijk in slaap en heb weinig van de vlucht meegekregen. Carmen daarintegen was met haar buurman in gesprek geraakt die bij Airlie Beach woonde en ons dus vanaf het vliegveld naar het hostel kon brengen. Zo zaten we dus met ons drieen ietswat opgepropt in een werkelijke ozzie pick-up met onze tassen rammelend in de laadbak achterin! En deze aarige en ontzettend trotse ozzie heeft ons gelijk een tour gegeven in de omgeving!

Airlie beach is een lief klein kustplaatsje tussen Brisbane en Cairns in, in de deelstaat Queensland. Het wordt veelal gebruikt als tussenstop voor de vele zeiltochten die er worden georganiseerd om de eilanden van Whitsundays te verkennen. Na een gezellige avond bij ons ‘Beaches'hostel met livemuziek zijn ook wij de volgende morgen vroeg vertrokken op een megagrote lila paarse catamaran, de welbekende Camira! Helaas was het bewolkt en regende het af en toe maar er stond flink wat wind wat natuurlijk geweldig was voor het zeilen!

Great Barrier Reef is werelds grootste koraalrif met meer dan 2900 individuele riffen die zich uitstrekken over 2600 kilometer over een gebied van 334.400 vierkante kilometer. Het is zelfs vanuit de ruimte te zien! Het is werelds grootste alleenstaande structuur gemaakt door levende organismen en is geselecteerd door de werelderfgoedlijst.

Om ons te beschermen tegen de kwallen trokken we een wetsuite aan en met flippers (hilarische taferelen op de boot) en een snorkel op namen we een plons in het water! Doordat het slecht weer was, was het zicht niet optimaal maar ik heb genoten!! Wat prachtig koraal! De gekleurde anemonen die met hun tentakels heen en weer wiegen met de deining en vele mooi gekleurde visjes en garnaaltjes.Het is waarschijnlijk erg cliche om te zeggen maar ik begrijp nu heel goed dat we ons uiterste best moeten doen om dit stukje natuurwonder te behouden!

We zeilden tussen de verschillende eilanden van Whitsundays. Dit zijn 74 tropische eilanden waarvan maar 7 eilanden toeristische accommodaties heeft. Het was James Cook, een Britse zeevaarder, die de eilanden ontdekte op Pinksteren en het dus Whitsunday noemde (Pinksteren in het Engels)

Onze tweede stop was bij Whiteheaven Beach. Dit strand wordt gezien als een van de werelds mooiste stranden met een lengte van 5 km. Door het hoge siliciumgehalte is het zand zeer wit en met de turquoise zee erbij geeft het vele vele mooie plaatjes. Maar helaas was het dus slecht weer en wat het hagelwitte zand nat en de lucht zeer grijs!

Wij sliepen die avond op Long Eiland. De boot bracht ons naar een pier waar een golfkarretje op ons stond te wachten. Die reed over een loopbrug gemaakt op palen naar het resort. Wauw dat was even luxe! De overnachting was inbegrepen in onze boottocht en hoewel we wel een budget kamer hadden, hadden we een eigen kamer! Dat heb ik al in geen maanden meer gehad! En wat is een resort zonder resort-faciliteiten? Na een winderige en frisse zeildag plonsden we dus die avond in de warme jacuzzi! In het donker in de buitenlucht met de frisse wind, geluid van de golven en onder de palmbomen... geweldig!

Roezig van het warme water vielen we om 9 uur in slaap en hebben we ook de klok rond geslapen! Geen snurkende collega's, wekkers of backpackers die 's ochtends vroeg hun tas nog moeten inpakken voor check-out!

Het ontbijt hebben we genuttigd in de strandbar met een geweldige uitzicht op zee en de eilanden! En als klap op de vuurpijl kwam er een kangeroo aan hupsen! Die leven in het wild hier natuurlijk maar de barman is begonnen ze stukjes appel te geven waardoor ze nu nieuwsgierig komen kijken of er ook wat voor hun te eten is!

Alleen de zon miste nog in het plaatje, maar misschien was dat maar beter ook anders waren we het strand niet meer afgekomen! We hebben daarvoor in de plaats een flinke bergwandeling gemaakt! Er was een klein paadje gemaakt in het tropische bos de berg op dat op meerdere plekken een geweldige uitkijk had op de zee! Slangen hebben we gelukkig niet gezien, wel veel bijzondere spinnen! Hele grote en ook kleine kleurrijke in vreemde vormen! Wat trouwens een heel naar gevoel is, is als je al kletsend voorop gaat en met je ogen alleen maar gericht op het pad met je gezicht vol in een spinnenweb loopt! Gillend en rondspringend gooide ik mijn T shirt uit terwijl Carmen door haar benen zakte van het lachen! Mijn lieve zusje had zoiets niet overleefd, haar hart had het begeven of ze was vrijwillig van de berg gesprongen!

We hadden de laatste boot terug naar het vaste land en na wederom een nachtje in Airlie Beach haalden we de volgende morgen onze gehuurde auto op. Het was een kleine Hyundai I20, toch even wat anders dan het 12-zitter busje die we normaal voor het werk hadden! Klein, snel, gevoelig en geweldig! Ramen open, eigen muziek op volume 10 en door prachtig mooi Queensland rijden! Hoe goed past Moby of Goldplay bij dit land! We konden gaan en staan waar we wilden, hadden geen plan alleen einddoel Cairns! Wat een gevoel van vrijheid!

We hebben meerdere kleine stopjes gemaakt voor eten en foto's maar onze eerste nacht-stop was in Townsville. Volgens Lonely Planet een tropische stad met 320 zonnige dagen. En wij hadden een van de overige 45 dagen te pakken! We hadden gekozen om de eerste paar nachten in de auto te slapen. Zo konden we wat geld besparen. Met meegenomen dekens en kussens maakten we het ons zo aangenaam mogelijk in ons mini-autootje! Prima te doen eigenlijk, al hadden mijn voeten af en toe wat ruzie met het stuur! Hier in Australie zijn er ontzettend veel reizigers die campertjes huren of in grotere auto's de achterbank platgooien en er een matras ingooien. Meestal wordt er overnacht op campings of speciale parkeerplaatsen langs te kant van de weg waar toiletten en barbeques zijn maar wij waren zo stom geweest om eerst de wijn te openen en dat later pas te bedenken. Dus werden we wakker tussen de huismoeders die boodschappen aan het doen waren! ...op een parkeerterrein bij de supermarkt!

Maar dat kwam goed uit, na brood en jam te hebben gekocht sprongen we de auto weer in de Castle Hill op. Naast dat Townsville een compacte binnenstad heeft met veel mooie 19 eeuwse gebouwen die mij doen denken aan de cowboy films is Townsville bekend om haar 286 meter hoge rode heuvel die midden in de stad een geweldig uitzicht heeft! En dus een geweldige plek om te ontbijten!

Die dag was een rare dag. We reden meerdere keren verkeerd wat ons op mooie plekken bracht maar hebben ook meerdere keren rechtsom keer moeten maken. We wilden graag naar de Big Crystal Creek gaan maar halverwege bleek de weg toch wat te blubberig te zijn voor onze lieve kleine Hyundai en moesten we omdaaien (Beetje Griekenland gevoel-inside joke)En het meest idiote: We wilden naar de Wallaman Falls, de langste ‘single-drop' waterval van Australie. We zagen een bordje met 50 km op de grote weg, dus wij natuurlijk die weg inslaan. Een bijzondere rit moet ik zeggen! Dwars door de bananenplatages én we moesten een noodstop maken voor een stel koeien op de weg die absolouut niet de moeite deden om aan de kant te gaan! Toen zigzaggend een berg op, dwars door het tropische regenwoud van Queensland en juist toen we een bordje met 10km zagen begon het lichtje van de benzine te knipperen...oeps! Die laatste kilometers durfden we niet meer aan (snelle rekenaars rekenen 70 km met lege tank) en dus gingen we rollend de berg af, wederom langs de koeien en bananenplantages en met donderwolkjes boven onze hoofden zijn we gaan tanken!
Maar, kleine troost van moeder natuur: Door de regen en ondergaande zon hadden we prachtige regenbogen en gekleurde luchten!

In het donker kwamen we aan in Mission Beach, hebben de auto ergens op een klein parkeerterreintje geparkeerd bij South Mission Beach naast andere campers en zijn gaan slapen.

Het wakker worden was deze ochtend wel heel bijzonder! Ik werd wakker door de felle zon die op mijn gezicht brandde, die hadden we in de laatste 4 dagen haast niet meer gezien! Rekkend en strekkend kwam ik naast de auto tot ontdekking dat het strand op steenworp afstand was!! Met een klein aanloopje plonsden we dus zo de zee in voor een heerlijke ochtendduik en een ontbijtje op een picknicktafel aan het strand!

Mission Beach heeft 14 km strand en is een van de plekken die het dichts bij de Great Barrier ligt. Het is bekend om de prachtige tropische oerwoud en de vele cassowaries die er leven. De cassowary is zo groot als een volwassen mens, heeft twee lange poten met drie inmense tenen, een blauw paarse kop met een vreemde hoorn/tooi en een rode lobig ding aan zijn hals hangen. Het heeft pikzwarte veren die meer op haren lijken en doet het meest denken aan een vreemde struisvogel die uit de Jurassic Park film is komen lopen! Zeer bijzonder en een beetje eng! Hoewel het met uitsterven bedreigd wordt, met nog maar 1000 wilde beesten, hebben wij er meerdere op de weg en rond onze auto zien lopen!

De hele dag is het mooi zonnig geweest en hebben we geweldig genoten van de autorit door de hoogvlaktes van de Atherton Tablelands en over de Canecutter Way, een 42 km lange weg langs suikerriet platages. We hebben we de Millaa Millaa WaterFall Circuit gedaan met drie grote watervallen. Ook zijn we gestopt bij de Cathedral Fig Tree een gigantische 500 jaar door een wurgvijg omgroeide boom . De 15 meter lange luchtwortels van de wurgvijg zien eruit als een gordijn! Leuk om in te klimmen!

'S Avonds kwamen we dan eindelijk in Cairns aan. Omdat het donker was, konden we niet veel meer zien en hebben we dus ook al onze backpackers skills gebruikt om de avond zo goedkoop mogelijk te maken: gratis douchen op het strand, opgemaakt in de autoruiten met een doos goedkope Goon onder de arm zijn we naar een feestje in een hostel gegaan..

Goon, welbekend onder de backpackers. Ik ken niemand die het lekker vind maar toch wordt het met liters en liters gedronken! Waarom? Natuurlijk, het is goedkoop! Net als goedkope wijn bij de Aldi wordt Goon verkocht in pakken of eigenlijk dozen want het gaat per 4 liter. Met een kraantje-systeem wordt het in glazen geschonken en door gebrek aan geld voor beters een goede vervanging van wijn.

En wat ik net tegen kwam op internet is dat sommige goon restanten van vis en ei kan bevatten waarop mijn geliefde reisgenote Carmen antwoordde: Ach, hebben we gelijk een complete maaltijd!

Ik hoef niet te vertellen hoe we ons de volgende dag dus voelden en hebben we heerlijk liggen luieren op het strandje bij de lagoon van Cairns.

Cairns ligt zeer noordelijk en aan de oostkust van Australie. Het is in 1876 opgericht om mijnwerkers onderdak te geven die goud zochten in de rivier. Met een tropisch klimaat, de Great Barrier Reef en tropisch regenwoud op steenworp afstand is Cairns een zeer toeristische plek. Hoewel het centrum wel aan de zee ligt kent het geen echt zandstrand en heeft de regering flink wat geld geinvesteerd in een zoutwater zwembad/lagoon mét zandstrandje en park! Wat ons opviel aan Cairns is dat het er ontzettend lay-back is en zeer vriendelijk!

De auto werd die dag later ingeleverd en gelukkig hadden we twee nachten in een hostel met een normaal bed. Na twee dagen Cairns te hebben ontdekt, of eigenlijk gewoon heerlijk te hebben geluierd hebben we het vliegtuig naar Darwin gepakt.

Dank Queensland met je prachtige stranden en tropische bossen! Op naar het Northern Territory met woestijn en de welbekende rode rots!

Veel liefs van een zeer gelukkige backpacker!