Goed, ik ben stiekem al even in Vietnam maar moet nog een upload sturen over Cambodja dus bij deze:

Na een vervelend lange busrit van Battambang in een bus waar de airco het niet in deed en ik me niet lekker voelde kwamen we dan toch eindelijk aan in Phnom Penh! Het is een drukkere stadje dat Batambang met veel brommertjes en tuktuks. Ik leer het oversteken al wat...ogen dicht en gaan! Ze rijden hier niet eens zo gekke hard dus je kan gewoon wat zigzaggend door het verkeer. Er zijn opvallend weinig stoplichten, de wetten van de grootste en sterkste geldt hier volgens mij in de stad! Als een truck wil invoegen gooit hij gewoon zijn wagen met veel getoeter in het verkeer. Gaat verbazingwekkend altijd nog goed!

Afdingen gaat ook steeds beter! Allard en ik hebben een leuke tactiek! Eerst beginnen we te lachen bij het eerste bod, lopen dan weg afwachtend op een tweede bod die meestal dus ook snel volgt en na enig overleg onderling met gefronste wenkbrauwen volgt er meestal nog een beter derde bod!

We hadden het Ankor International Hotel geboekt via internet afgaand op de reacties en prijzen. Maar de kamer was toch wel even schrikken. Het was een kamer zonder ramen die inderdaad rook alsof het in jaren niet gelucht was, de schimmel stond overal en er zaten gaten in de deur. Ach, nou was de prijs er misschien ook wel naar. De volgende dag verhuisd naar een andere kamer met ramen maar de reactie op internet 'bloody stairs' konden we nu wel plaatsen! Karen en Lisa wonen in NL hoog, en ook Sanne heeft hoog gewoond maar onder deze temperatuurs-omstandigheden zal zelfs de best getrainde bergbeklimmer het even moeilijk hebben! Althans, dat hou ik mezelf dan maar voor als ik puffend en steunend eindelijk boven ben!

's Ochtends omgerekend voor nog geen euro mega muffin en een vreemd kokosgebakje gekocht opweg naar het Tuol Sleng museum. We gaan ons de aankomende twee dagen wat verdiepen in de afschuwelijke geschiedenis van Cambodja gedurende het bewind van Pol Pot en zijn Rode Kmer (1975 tot 1996). Pol Pot wou van Cambodja een communistische landbouwstaat maken waar iedereen boer moest zijn en intellectuele en academici werden dus gedood.

Vroeger diende de gebouwen van het Tuol Sleng museum als High School maar na April 1975 hebben de aanhangers van Pol Pot het veranderd in een gevangenis, ook wel S-21 genoemd. De klaslokalen werden omgebouwd tot cellen en duizenden mensen werden hier gevangen genomen en gemarteld. Veel martelwerktuigen, schedels en beenderen zijn nog te zien evenals duizenden foto's van slachtoffers. De Rode Kmer liet deze mensen de meest vreselijke dingen bekennen terwijl ze er vaak helemaal niets van af wisten.

Het heeft ontzettend veel indruk gemaakt. Zijn ook wel afschuwelijke foto's die te zien zijn trouwens. Wat moeten deze mensen door een hel zijn gegaan!

De volgende dag zijn we naar de Killing Fields van Choeung Ek gegaan, net 17 km buiten Phnom Penh. Hier werden de gevangenen die hadden bekend van S-21 naartoe gebracht en omgebracht. Met een koptelefoon kan je een route lopen en op verschillende punten uitleg krijgen van het gebied. Op verschillende punten waren bordjes te zien met 'Do not speak' maar het was niet nodig. Alle bezoekers waaronder wij dus ook waren diep, diep onder de indruk van de gruwelijke dingen die hier zich hebben afgespeeld. Kogels waren te duur dus de mensen zijn op de rand van een uitgegraven kuil doodgeslagen met hamers of geweren. Kinderen en baby's werden bij de enkels gepakt en tegen de Killing Tree doodgeslingerd voor de ogen van hun moeder. Enkele massagraven zijn uitgegraven waardoor het veld een gatenkaas lijkt maar er zijn ook graven niet uitgegraven waardoor kleding en menselijke botten nog te zien zijn!

Wat ik al schreef, zeer indrukwekkend en afschuwelijk! De Cambodjanen willen en kunnen dit niet vergeten maar zien de toekomst gelukkig rooskleurig tegemoet! Er is veel groei mogelijk voor het land en de bevolking waar het toerisme een belangrijk onderdeel van is en waar we dus ook komen worden we met brede glimlach en zeer vriendelijkheid ontvangen. Ze nemen de tijd voor je bij het uitleggen van de route (zelfgemaakte plattegrondjes ed) vragen je aan te schuiven aan hun tafeltje met een biertje en maken graag een praatje met je in hun allerbeste Engels.

Phnom Penh is verder een lieve stad. We hebben wat rond gelopen over de marktjes (Keuringsdienst van Waarde krijgt hier echt een hartverzakking!) lekker gegeten hoewel niets de Thaise keuken overtreft (Happy 11 Guesthouse aanrader), potje pool gespeeld en na een smsje een gezellige borrel gedaan met oud-collega's Rob en Inge!!! Is weer eens een andere setting dan het hotel! Geniet nog van jullie vakantie ;)

En nu, op naar Vietnam!

Lieve groet!