Na vier weken in South Australia al werkende te hebben rond gereisd ben ik nu weer terug in de grote stad! Ik haatte de stad eerst, maar vind het nu heerlijk!

Mijn vorige verslag eindigde met een ‘uitstapje' in Port Augusta, de stad met de grote electriciteits centrale. De week daarop volgend waren we weer in de buitenwijken van Adelaide. Elke dag in een andere wijk, en dus ook elke dag weer andere huizen, andere mensen en andere kleine avontuurtjes.

Al eerder heb ik geschreven dat mijn accent juist enorm goed werkt bij de nieuwsgierige Australier. Nu ook de plaats waar ik een tijdje heb gewoond, Amsterdam! Iedereen wereldwijd kent natuurlijk Amsterdam, en niet om de mooie Westerkerk, barbeque in het Vondelpark of de lekkere cocktails van Feijoa. Nee, natuurlijk staat Amsterdam bekend om het ‘roken', en laten de Australiers daar nou ook dol op zijn! Hoe vaak er wel niet een deur werd geopend en ik daar onmiddelijk erg sterk of juist na een aantal minuten heel ver weg de geur van mijn ‘hometown' heb geroken is niet meer op twee handen te tellen! En ja, dan ben ik even Nigel of Zlatan die dat balletje aanneemt er er even met een wereldse klasse en met gepaste tact inschiet!

Levelen, iets wat ik al in Hotel de l'Europe heb geleerd, en inlevingsvermogen...het heeft me in deze baan toch wel mooie momenten gebracht! Ieder kopje koffie, ieder koekje, salami plakken, sugar bread, chocolade, babanensandwiches en dan alle mooie verhalen over familie, vrienden, het land en zelfs de vele fotoboeken, de leguaan op mijn schouder en een zakje wiet voor in mijn binnenzak...en dat voor een electriciteits sales agent! Ik heb me gebogen over huiswerk van een tiener, heb zakdoekjes aangegeven aan iemand die net haar man had verloren, heb honden van mijn enkels weg moeten slaan, ben uitgehuwelijkt, heb een glaasje wijngedronken op een balkon van een paleis van een huis, krijg dagelijks de bevestiging dat ik een kattenallergie heb, hebt vastgeplakt gezeten aaneen keukenstoel (iieeehhll) en heb verschrikkelijk veel moeten bluffen over hoeveel ik wist over het opwekken van energie, solarsystemen en de Australische politiek. Toch heb ik altijd mijn best gedaan zo weinig mogelijk te liegen en eerlijk te zijn tegen mensen waarvan het omzetten van hun energie echt geen winst bracht.

De baan is niet mijn droombaan maar je kan er wel wat geld mee verdienen en ik heb er veel van geleerd! Voornamelijk mijn communicatie technieken. Maar het mooiste was de ervaring! Geweldig, ik vrees dat mijn familie en vrienden nog lang deze kleine avontuurtjes moeten aanhoren!

Gister zat ik met mijn moeder op skype en vertelde haar het verhaal over de zak wiet: Vorige week tijdens werk werd er namelijk voorzichtig een deur geopend, rook ik de geur van wiet en even schrok de bewoner, waarschijnlijk van mijn werkuniform. Maar na mijn uitleg dat ik voor de electriciteit kwam en dan met een glimlach voorzichtig vroeg of dit inderdaad de geur van mijn ‘hometown Amsterdam' was, werd de deur met een grote zwaai opengegooid en werd ik binnen uitgenodigd om de kwaliteit te testen!! Deze heer was duidelijk erg trots op zijn eigen ‘outdoor' wiet!! Nee, ik moet nog werken (en ben zoiezo niet zo van dit soort roken weten mijn vrienden) maar wel vind ik het dan leuk om even te klieren...'no way that this stuff is better then our Amsterdam stuff, we haveTHE best' Ha, de reactie was precies wat ik had verwacht, meneer vloog in de verdediging en wist precies hoe en wat hij moest doen om het zo goed mogelijk te krijgen, ik moest dit absoluut proberen want het was het beste van de gehele regio en zo stapte ik dus 's avonds het werk-busje weer in en zwaaide ik weer op mijn beurt trots met de zak wiet die ik had gekregen om te proberen. Je had de ogen moeten zien van mijn collega's! Mijn Engels is dan wel het slechtse van iedereen maar dit soort dingen krijg ik weer voor elkaar!

En ook dit verhaal van de hond wil ik jullie niet ontnemen:
Ergens op een achteraf weggetje met zeer gammele huizen bevond ik mij, volgens eigen zegge (gebruikmakend van mijn wilde fantasie en geschiedenis aan enge films)in de beste omgeving voor de nieuwste horror film. Dit wou ik net ook per telefoon doorgeven aan mijn Nederlandse collega Arjen (ook omdat ik gewoon even wat bangig was natuurlijk) dus met de telefoon aan mijn oor liep ik op het woonhuis van Jeepers Creepers af toen ik een hond hoorde blaffen en grommen en op me af kwam rennen. Gelukkig was daar een groot hek muhaha...stomme hond!! Nee dus, ietswat meer naar links in de hoek van het hek was er duidelijk iets niet geheel goed afgewerkt en vloog de hond daar dus doorheen op mij af. Hij bleef even staan grommen (niet zo'n heel grote hond, wel vervelende situatie) maar deed al snel een poging mijn enkels te pakken. Tja, wat doe je dan? Met je grote leren Sales-map die je in je handen hebt sla je heel hard op zijn op net voordat hij je enkels vastheeft! Even schrok de hond maar dat stomme beest deed nog een poging! En ik dus ook! De hond vloog achteruit, ik stoof ook achteruit en al trillend aangekomen bij de straat hoorde ik Arjen pas door de hoorn schreeuwen. Die had natuurlijk opgenomen maar ik had beide handen nodig om met mijn map te slaan en hij had die hond dus van heel dichtbij gehoord en dacht dat ik verscheurd werd!!
We hebben er 's avonds nog hard om gelachen, maar ik heb nu een grootste hekel aan honden op een erf en grootste ontzag voor onze postbode thuisthuis! Onze hond was ook nog eens flink groot en zijn gegrom kwam uit zijn tenen! Lieve Argus...onze donkerharige, stinkende bescherm-engel!

Na de week in Adelaide met armere buitenwijken maar ook de rijke wijken met kasten van huizen op de heuvels en uitkijk op de stad (a la serie The Hills) waren we de laatste week in..Jerusalem! Iets wat noordelijker van Adelaide met Port Pirie, Kadina, Wallaroo en veel kleinere dorpjes aan de zee. Leuke lieve stadjes met vriendelijke mensen maar geen speciale uitstapjes meer gemaakt.

Dodenherdenking en bevrijdingsdag is vreselijk aan mij voorbij gegaan, net als koninginnedag trouwens! Mijn manager had gezegd dat we met koninginnedag weer in Sydney zouden zijn maar helaas werd de gehele planning omgegooid en zaten we in een dorpje in een cabinpark waar ze waarschijnlijk niet eens weten dat Nederland een koningshuis heeft.

Wel hebben we ANZAC vrij gehad op 25 april. ANZAC day, Australian and New Zealand Army Corps is een nationale feestdag waar de strijders worden herdacht die mee hebben gevochten in WOI in Gallipoli. Dit was de oorlog tegen de Turken om de zeeroute naar Rusland veilig te stellen. Australie en Nieuw Zeeland vochten toen onder de Britsche vlag maar erg succesvol was het niet. Er zijn onnodig veel slachtoffers gevallen door communicatiemoeilijkheden, het klimaat en miskennen van het terrein. Maar begin deze discussie niet tegen de Ozzies, dat ligt blijkbaar zeer gevoelig! Overdacht wordt er gedronken, 's avonds hebben we de film ‘Master and Commandor' gezien met een Mel Gibson.

De reis terug naar Sydney was ook wel weer een avontuur! Wederom waren Brodie en ik de enige twee met een rijbewijs en hebben we het wat opgedeeld. Zijn vriendin zou zijn bijrijder zijn en hem directions geven en Arjen (ook wel Dutch genoemd) zou mijn TomTom zijn en zouden wij elkaar wakker houden. In het busje zat nu ook Jesse, een Australier die een halfjaar geleden een autoongeluk heeft overleefd maar daarbij wel zijn zusje en zijn zwangere vriendin heeft verloren. De bestuurder was bij een nachtelijke rit namelijk in slaap gevallen. Ik hoef jullie niet te vertellen dat er dus met extra voorzichtigheid en redelijke spanning werd gereden! Iedereen kon zijn spanning voelen.

Wederom veel overstekende kangeroo's 's nachts, noodstopjes om in de middle of nowhere er achter te komen dat je toch had moeten stoppen bij die laatste toiletstop en hopend dat je geen slangen zou tegen komen, veel Red Bull, enkele sigaretten ;) en veel snoep, zoals dat hoort!

Om 2 uur 's nachts kon Arjen niet meer wakker blijven, was de rest achter me al in slaapgevallen en heb ik het busje ergens langs de kant van de weg geparkeerd, hebben we het gangpad ontdaan van spullen (gewoon even tijdelijk buiten zetten) en was er een slaapplek voor iedereen! Rillend van de kou werden we wakker om 5 uur, schreeuwde iedereen dat de kachel aan moest dus ben ik weer achter het stuur gekropen, moter aan, kachel aan en de verlaten weg weer op! Na 4 uurtjes rijden zijn we ergens gestopt bij een camping waar we mochten douchen en kwamen we erachter dat onze spullen nog ergens buiten langs de kant van de weg stonden...zo'n 4 uur rijden bij ons vandaag!!! Gelukkig geen persoonlijke spullen, wel kan de eerste de beste zwerver van alles lezen over goedkope electriciteit!

Terug in Sydney werden we weer verenigd met de rest van de groep. Toch wel een opluchting! We waren moe, iedereen is verkouden en beetje uitgepraat met elkaar dus wat nieuwe andere gezichten is fijn!

Wel zit ik nu in een dilemma. Dit werk is niet mijn toekomstige werk, Nienke wacht op mij in Brisbane om samen vrijillig boerderij-werk te gaan doen maar mijn buffer qua geld is nog niet groot genoeg! Hoe dan ook, ik heb een weekje vrij om even weer op adem te komen en ga zo Nienke eens bellen! En heb hardloop-schoenen gekocht, dus moet ik toch maar eens even wat doen...de zon schijnt vandaag weer, het park is dichtij...geen excuus meer!

Lieve groet...See ya!