Alsof het lot besloot dat ik nog even moest werken…

Ik zat aardig te wikken en te wegen wat ik moest doen tijdens mijn weekje vrij in Sydney. Het werk was niet fantastisch, het weer werd wat minder en Nienke was al noordelijker gegaan om daar te zon op te zoeken, maar geld van deze baan kon ik ook nog wel gebruiken. De volgende dag werd ik echter door de State Manager gebeld dat ze iets noordelijker een kantoor wilden openen en met de vraag of ik naar Brisbane wou komen om daar te werken. Iedereen was nu in Forster, een plaatsje tussen Sydney en Brisbane in en de groep zou zich daar opsplitsen. Alle backpackers zouden richting Brisbane gaan, alle Ozzies terug naar Sydney. Dat betekende dus de leukste en gezelligste mensen, een nieuwe stad waar het weer wat beter was en wat meer geld!

Die vrijdag vertrok ik dus met de bus naar Forster. Daar kwam ik laat in de avond aan waar iedereen na een week werken al snel naar bed ging. Zaterdag ochtend, iedereen moest nog 1 dag werken en ik zou bij het strand worden afgezet om nog te genieten van mijn laatste dag vrij. Maar direct na het werk zou ook iedereen naar de volgende bestemmig vertrekken. De groep zou zich nu opsplitsen en we zouden hun waarschijnlijk niet meer terug zien. Dat betekende dus afscheid nemen met erg veel knuffels en foto’s.

Wie het vervolgens was, ik weet het niet meer, maar omdat de vorige avond zo raar was verlopen (afscheidsborrel had iedereen gemist omdat men in slaap was gevallen) werd er die ochtend rond de klok van 10 besloten de borrel alsnog te doen. Het drank werd weer uit de volgepakte busjes geladen, een grote kring werd gemaakt en er werden liederen gezongen waarbij de flessen rondgingen. De Chanel Manager Brodie deed eerst nog gezellig mee maar gaf al snel kenbaar dat we nu wel echt aan het werk moesten. Stiekem werd dat kratje bier nog even soldaat gemaakt en iedereen sprong na een dikke groepsknuffel weer in de busjes. Echter, tegen de tijd dat ze mij wouden afdroppen bij het strand werd er gebeld....de State Manager: Niemand mocht werken! Het verhaal van de ochtend-borrel was hogerop gekomen en Brodie die verantwoordelijk was voor de gehele groep werd op staande voet ontslagen! ....Iemand in ons busje trok wit weg (gevaarlijk dat facebook)...en met gemengde gevoelens stoof niet alleen ik maar de rest van het busje nu ook het strand op!

Het ontslag van Brodie werd snel ingetrokken, we namen allemaal de schuld op ons en hoewel hij met zijn team nog wel heeft gewerkt hebben wij met volle teugen genoten van het extra dagje vrij! We hebben acrobatische taferelen uitgehaald op het strand, moesten toen toch richting Brisbane vertrekken en zijn onderweg nog even bij een Kermis gestopt. En zo kwamen we zaterdag nacht toch eindelijk in Brisbane aan!

Brisbane ligt noordelijk van Sydney en is de hoofdstad van de deelstaat Queensland. Het is de derde grote stad van Australie met 1,9 miljoen inwoners en is zeer geliefd door het sub-tropisch klimaat en door de vele uitgaansgelegenheden. De stad ligt aan de rivier en telt veel bruggen waardoor het ook wel de City of Bridges wordt genoemd.

Zondag hadden we ook de dag vrij! Wat een heerlijk weekend! Iedereen was in zijn sas, de zon scheen, er was braderie in de stad met live muziek. Wat een geweldige stad! Je kan er heerlijk lopen langs de rivier en langs het aangemaakte strandje waar ook nog eens ‘echte’ lifeguards rond lopen! Centrum is compact en er hangt een gezellige sfeer!

Die maandag werden we verwelkomd door de directeur in het kantoor van Brisbane. Dit was al een bestaand kantoor en het product wat daar verkocht werd was weer anders dan wij gewend waren. Het Brisbane team zou ons inwerken en dit zouden wij 1 week in Brisbane gaan verkopen en de week erna werd er een kantoor geopend in de Gold Coast waar wij het team zouden zijn die dat moest opzetten en de nieuwe mensen moest inwerken.

Zo gezegd zo gedaan. De directeur had aardig lopen opscheppen over ons, his NSW (New South Wales) team was het beste team zijn bedrijf en de cijfers logen er ook niet om. We zijn het team wat veruit het beste verkoopt en daarom wou hij ons gebruiken om de rest van Brisbane wakker te schudden en betere sales te laten draaien. Persoonlijk denk ik dat het aan de mensen ligt. NSW bestaat voor 80% uit backpackers die op commissie basis echt wel hard willen werken voor hun centen! Of voor de insentives die erachter schuilen! (lees: gratis drank en onderdak)

Die week verliep daarom erg raar. De rivaliteit was hoog, de spanningen liepen op en de sales daalden juist. Toch wel even veel dingen geleerd die je als manager toch even anders en handiger kan doen! Wel hebben we prachtige stukjes van Brisbane kunnen zien! Ook het hostel ‘Central Backpackers’ waar we verbleven was geweldig met een dakterras en zwembad met uitkijk over de gehele stad!

Zondagmorgen zijn we erg vroeg op gestaan om naar de Gold Coast te gaan omdat we nog een tussenstop wilden maken: pretpark Dreamworld!! Met heldhaftige achtbanen, dropdowns en een wildlife tuin hebben we de stembanden eens flink op de proef gesteld. Allen hebben het overleefd, al maakte mijn hart overuren en mijn maag flink vreemde sprongen!

De Gold Coast is een stad net even ten zuidelijk van Brisbane en ligt aan de zee. De voorstad van Gold Coast is Surfers Paradise wat 78 kilometer van Brisbane ligt. De stad is bekend om zijn hoge flatgebouwen en langgerekte stranden. De naam zegt het al, de stranden zijn super en wat een geweldige golven!

Die maandag hebben Carmen en ik bekend gemaakt dat het onze laatste week was. Wij zullen daarna vertrekken op roadtrip. Het team vatte het goed op. Natuurlijk, want iedereen is backpacker en begrijpt dat we verder willen. En omdat we in de afgelopen weken toch wel twee sales-toppers waren werden onze ietswat luie instellingen van die week niet kwalijk genomen. Want het gebied waar we moesten werken is helemaal plat geknocked (zoals wij dat noemen): Onze concurrent-bedrijven zijn hier zoveel geweest dat als ze iemand de oprit op zien lopen al schreeuwen dat ze niet geinteresseerd zijn! En nog grappiger, de instelling van de mensen hier is zoooo lay-back dat ze het echt niets kan schelen of iets nou 80 dollar per kwartaal duurder is; ze zijn tevreden, kunnen het geld missen en zijn niet te porren om iets zakelijks te doen! Dit zijn levensgenieters pur sang en wuiven je weg als je met papieren begint te zwaaien. Na de tweede dag hebben we het dus maar opgegeven. Waarom dan niet genieten van onze laatste werkweek? Dus:

Zo zat ik 2 uur lang bij een Haags gezin koffie te drinken die niet van electriciteits bedrijf wou veranderen maar wel koekjes voor mij wou bakken en haar delfs-blauwe service speciaal voor mij uit de kast haalde. Ook belde Engelse collega Andy mij op die erg verlegen is en die mijn hulp wat nodig had (lees: ik deed intro praatje en hij deed papier werk terwijl ik of met mijn neus tegen een aquarium gedrukt zat, ik katten aaiden, oorlogje speelde in de tuin met de kids of mijn been bereden werd door een tekkel) En vreemd genoeg, het komt waarschijnlijk door de levensgenieters hier, maar we stapten die week nooit nuchter het busje in bij pick-up point..! Iedereen nodigde ons uit voor een middag borrel op hun veranda! De manager vond het allemaal ok, Andy draaide nog nooit zo goed en ook ik maakte sales en het was mijn laatste week! En wat was het gezellig als twee Europeanen tussen de surfers!

Het was al met al dus maar een rare maar zeker gezellige laatste week. Het hostel was geweldig met 2 minuten lopen van het strand waar ’s ochtends heerlijke ochtend wandelingen werden gemaakt en we ’s avonds na een barbeque gierend van plezier een avond duik deden..! Dit was het leven van een backpacker, geweldig om zo dus ook afscheid te nemen van een geweldige groep mensen!

Maandag was mijn verjaardag. Carmen en ik wilden dit graag nog even vieren met de groep voordat wij op roadtrip zouden gaan. En hoewel die avond ervoor er al vroeg de bubbels werd opengetrokken en een voor een de mensen gingen slapen werd ik om middernacht even apart genomen voor een ‘serieus praatje’ met mijn manager maar toen ik me omdraaide stond daar de volledige groep te zingen...met chocolade taart en sterretjes!! Wauw wat een verrassing! Wat ga ik ze missen!

Die maandag moest iedereen werken natuurlijk en zijn Carmen en ik gaan surfen. Althans, we hadden surflessen geboekt! Het was meer zout water happen, salto’s van het bord en koprollend het strand op rollen. Dat surfen valt nog even vies tegen! Alleen al om je staande te houden in het water met giga golven al wachtend op je beurt is al een kunst! En dan zorgen dat je bord niet tegen je kin slaat of je mee sleurt en strand op omdat dat ding om je enkels zit vastgebonden! Respect voor moeder natuur!

Toch heb ik nog enkele golven mee kunnen pakken en om dan zachtjes het strand op je glijden op je bord voelt geweldig!!!

Die avond werden we voor een verjaardags/afscheids borrel met de gehele groep uitgenodigd bij de directeur thuis zodat de volgende dag de wekker voor ons gevoel wel erg erg vroeg ging. Onze roadtrip begon die ochtend en met verschrikkelijke spierpijn kropen we uit bed.. wat voelde ik me een oud mens ;)

Ik kan maar een paar foto's uploaden door tijd te kort, de rest volgt! Volgend verslag gaat dus niet meer over werk maar nu eindelijk over al het moois wat Australie heeft te bieden!

Veel liefs!