We zijn vertrokken naar de West Coast! Hier grenst de Tasman Zee aan de 600km lange kustlijn die aan de andere kant door de hoge bergen van de Zuiderlijke Alpen niet breder is dan 70 km. De komende dagen zien we regenwoud, helder beekwater en rivieren, ruige stranden, hoge bergen en gletsers!!

De gemiddelde temperatuur is toch wat lager dan het noorden! Hier is de gemiddelde zomer temperatuur 19.5 C maar is het in de winter 12.5 graden en doordat de droge woestijn lucht van Australie zijn dorst lest boven zee en de Zuiderlijke Alpen niet over kan, valt er heel veel regenwater per jaar!!

Het avontuur van de West Coast begon bij Buller Gorge. Dit is de grootste rivier van de West Coast en heeft geweldige stroomversnellingen en gevaarlijke ruige stukken. Je kan er wild-water-kanoen maar wij hebben voor een minder gevaarlijke maar toch wat wiebelende optie gekozen: de Buller Gorge Swingbridge. Dit is Nieuw Zeelands langste brug met 110 meter en jemig..het viel me wat tegen! Zeker omdat ik hard heb geroepen dat ik wil gaan ski-diven en misschien nog bungeejumpen maar al op deze brug kreeg ik wiebelbenen. Gelukkig had ik heldin Karen bij me!

Waar het water van de Buller River zich vermengt met de zee is het stadje Westport. Dit stadje was eerst een goudstadje en daarna een koolstadje die nog steeds werkende koolmijnen heeft. Wij hebben er even rondgelopen en een poging gedaan om te winkelen maar we kwamen er al snel achter dat het niet zo heel veel voorstelde. Dus hebben we een slaapplek opgezocht. Dit keer geen goedkope camping site zonder douche, ook geen dure camping site met een gammele warme douche maar een hostel! Nee ik moet het beter omschrijven: de oprit van een hostel!

Hier konden we voor een vriendelijk bedragje staan en slapen in onze camper en gebruik maken van alle faciliteiten (lees: eindelijk weer douchen!!). En leuk om weer onder de backpackers te zijn! Hoewel, standaard backpackers waren het niet! Er was een 56 jarige backpacker (iets verouderde levensgenietende linkse hippie) een 24 jarige Zwitserse lange lucifer, een Chinese Joga lerares die ‘Shower' heet en twee maffe Kiwi's. Daarvan was 1 een gigantische beer van een kerel met een stem als die Skyradio-Candle-light-gedichten-man en de tweede een plaatselijke visser die een goede zak vol vers gevangen Whitebait bij zich had. Whitebait zijn mini visjes die worden gevangen van september tot november en zijn redelijk duur van 100 dollar per kilo bij plaatselijke restaurantjes tot 500 dollar bij dure restaurantjes. Het schijnt een delicatesse te zijn hier maar ik riep al snel 'Nee!!' bij het zien van een kilo Guppie visjes in een plastic zak! Maar, met het legendarische recept van eieren, citroensap en vers wit brood is het serieus echt verrukelijk! En nog lekkerder omdat het gratis was ;)

De volgende dag hadden we net even geluk om met een zonnetje maar wel harde wind naar Punakaiki te gaan. Maar wind een hoge tij hadden we nodig om de enorme Pancake Rocks en Blowholes in volle kracht mee te maken. Deze limestone rocks zijn 30 miljoen jaar geleden gevormd en zijn in de loop van de miljoenen jaren door regen, wind en zeewater geworden tot wat ze nu zijn. Het lijkt op een stapel met pannenkoeken, vandaar de naam. Bij hoog tij zoekt de zee zich een weg door de gaten en met een luide knal spuit het water van een golf uit de gaten omhoog de lucht in. Respect voor moeder natuur!

De volgende stad Greymonth was voor ons niet geheel bijzonder dus door naar Hokitika. Hokitika is een stadje waar je struikeld over de pounamu (goensteen of Jade) winkeltjes en fabriekjes. De slijperijen zijn open voor publiek en kan je zien hoe de slijpers deze dure sieraden van een groot rotsblok een prachtig sieraad kunnen maken. Dit wordt hier namelijk gevonden in de natuur. Ook zijn we even naar het West Coast Historical Museum geweest om te leren over de goudmijnen. De Gold Rush begon in 1860 toen duizenden mijnwerkers naar de West Coast vertrokken opzoek naar hun geluk. Dit maakte Hokitika het grooste stadje in de wijde omgeving met de drukste haven. In de hoogtij dagen werd er wel 800kg per maand naar Melborne verscheept!!

En ja, dan heb je nog de vele winkeltjes met bont en lagen de huiden van de Possums hoog hoog opgestapeld!

Het weer zat een beetje tegen! We hebben alle kleinere mooie dorpjes, mooie regenwoudbossen en de grote rivieren over moeten slaan omdat het zo ontzettend mistig was dat we de overkant van de rivier niet eens meer zagen! Het regende hier ook best wel veel maar dat scheen hier erg normaal te zijn, Dit stukje West Coast is ook het natste stuk Nieuw Zeeland met een gemiddelde regenval van 4700mm per jaar.

Bijna nergens ter wereld zie je zo'n grote overgang van wereldwonders: Een gletsjer die overgaat in een rivier in het regenwoud en direct daarna heb je de stralend blauwe zee! De grootste gletsjers van Nieuw Zeeland; de Franz Josef en de Fox gletsers zijn daarom een drukke toeristische attractie. Wij hebben gekozen om de Fox te beklimmen want die is het gemakkelijkste!

Sir William Fox was Nieuw Zeeland premier die de gletsjer zelf naar hemzelf heeft genoemd in 1872. Deze gletsjer is 13 km lang is daarmee de langste van Nieuw Zeeland en komt ook het dichts bij de zee. De gletsjer die bovenaan de berg wordt gevormd door veel sneeuwval en dit samen wordt geperst tot een ijsmassa komt door de zwaarste krachtgewoonweg naar beneden, naar het dal en daar begon onze wandeltocht! Naarmate we hoger kwamen werd het ijs witter (eerst vermengd met veel stenen) en werd het natuurlijk veel kouder! Erg erg bijzonder was het om op een gigantische (bewegende) ijsmassa te lopen! Op plaatsen was het helder blauw, waren er kleine glijbanen gemaakt voor de bezoekers en mini-grotsen!

De bergtoppen die de Gletsjer omringd zijn trouwens ook gebruikt bij de films van The Lord of the Rings. Toen Peter Jackson een locatie zocht om de ‘Lighting of the Beacons' op te nemen dacht hij eerst aan een bergtop bij Queenstown maar toen zij daar wilden filmen was het zomer en was er een algemeen vuurverbod! Maar het resultaat nu met Mt. Gunn vond hij nog mooier dan het originele idee!

De rit naar Wanaka was vervolgens geweldig! Omdat het mistig was en het aardig regende zagen we veel riviertjes en watervallen van de inmense bergen en kliffen naar beneden vallen. Deze schitterden door het kleine zonnetje wat af en toe doorbrak. De weg vervolgde zich naar Lake Wanaka en Lake Hawea met ontzettend mooi donker blauw water omringd door hoge pieken van bergen en jawel... eindelijk brak de zon door! Een geweldig gezicht! Wanaka zelf ligt aan een groot meer, ideaal voor de watersporters en toen we daar aankwamen was het zelfs warm in de zon en zaten de terrassen vol met vrijdag-middag-genieters!

Die nacht heeft het gestormd en waren we toch wat bang in ons kleine autootje. We stonden ook niet zo handig onder bomen en we waren beide bang bedolven te worden onder afbrekende takken. Toen we in de ochtend wakker werden en uit het busje stapten keken we vol verbazing en bewondering naar de bergtoppen. Die waren toch echt grijs/bruinig toen we aankwamen maar nu vers besneeuwd! Een houtsprokkelaar vertelde me dat er die nacht meer had gesneeuwd op de bergtoppen dan op een van de winternachten een paar maanden geleden!

De bergen rondom Wanaka zijn veelal gebruikt als de toppen van de Misty Mountains in de LOTR films en bij Arrowtown zijn we even gestopt om het beekje te zien waar Frodo op het paard zat met Arwen en zij achterna werden gezeten door denegen Nazguls alvorens zij de vloedgolf opriep met haar elvenkracht! Karen heeft dezelfde krachten en zijn ook wij net ontsnapt aan deze stinkende engerikken!!

Nog even zijn we gestopt bij de bekenste brug over de Kawarau rivier waar 's werelds eerste commerciele bungee jump plek is gestart. Nee, we hebben het niet gedaan. Wel is grappig dat deze brug over de rivier ligt waar de Fellowship 11 dagen heeft moeten peddelen en waar de Pillars of the Kings is opgenomen. (Ja ik heb een LOTR-locatie boekje gekocht hihi) En het is ook zeker te herkennen!

Op tijd kwamen we aan in Queenstown. Deze stad is het meest populair van het Zuider Eiland en ligt tegen de bergen aan, aan het meer Lake Wakatipu. Deze stad staat bekend om zijn adrenaline activiteiten: bungee jump, speedboottripjes, wild water raften en...SKIDIVE! En dat laatste hebben we daar gedaan...doodeng!

Ik kan er nog wel een A4-tje vol over typen(wat ik waarschijnlijk ook dus ga doen), wat een ervaring! We hadden de beste dag van die week, koud maar bijna geen wolken. We waren die ochtend beide aardig zenuwachtig, want wie springt er nou uit een vliegtuig van 15000ft!

Met een busje werden we opgehaald en moesten we iets onderekenen dat we volledig op de hoogte waren wat er allemaal wel niet mis kon gaan (oops) en dat er zuurstof werd aangeboden want het plaatsje Glenorchy waar we naar toe reden lag in de bergen en was het dus eigenlijk een sprong van 16500ft boven zeeniveau (aaahhh)!! Nog 3 andere backpackers zaten in het busje en de chauffeur was een geweldige tourleader en vertelde ons vol enthousiasme over de (inderdaad) geweldige omgeving! Geweldig, prachtig en uniek. Peter Jackson (LOTR) heeft er zelfs een berg ‘gekocht' om er een vakantie huis op te laten bouwen!! Hij heeft deze omgeving veelvuldig gebruikt als decor voor de films:

Maar die kriebels in de buik verden alleen maar heviger! En Karen werd steeds stiller...! Na een introductie en wat instructies werden we in een pak en harnas gehezen. Ieder werd een instructeur aangewezen en ik was met C.J. een leuke Braziliaanse man die al 6500 keer had gesprongen. Owww...als hij nu nog leeft dan doen wij dat straks ook nog wel!...toch??

We hebben beide gekozen voor een DVD opname. Zo kunnen we straks alles nog een keer terugzien! Er wordt soort Webcam camera vastgeklikt aan de pols van de instructeur.

Het vliegtuigje kwam eraan, die was klein!! C.J. en ik moesten als eerste erin, dus dat betekend als laatste eruit...help! Toen kwam Karen met haar intructeur en nog een Fransoos met zijnes. Het vliegtuigje steeg op, we zaten super krap! ik zag het prachtige uitzicht maar ook de hoogte meter(!!) , en Karen haar instructeur was een grappenmaker met kleine gilletjes en hetlosklikken van haar harnas, Ik kreeg van de zenuwen een giechelbui maar Karen trok alleen nog maar witter weg...

We bliesen wolkjes, het was hier koud! Toen plots de deur open ging...shit, wat hebben we gedaan! En toen ging het allemaal heel snel! De fronsoos sprong, ik wou Karen nog een cheer geven maar ik lachte als een boer met kiespijn en toen was zij ook weg...help x2! We hopten op onze konten(zit vreselijk dicht en stevig tegen C.J. aan) naar de deur, zittend op het randje, benen onder het vliegtuig en even spieken naar beneden...........ow shit............ lachen in de camara.........en C.J. maakte de sprong.....

en wat je dan ziet en voelt is onbeschrijvelijk! Er gaat de eerste paar seconden een angst door je heen die alle gedachten overheerst. Dan komt je beetje bij je positieven en realiseer je je dat je heel slecht kan adem halen, paniekaanval nummer 2! En wat een lawaai van wind en lucht! En koud! Tranen en snot vliegen over je gezicht (sorry mensen!) en dan pas zie je de bergen, trek je je armen helemaal uit en in de laatste paar seconden is het super, IK VIEG! en hang je na een ‘plof'ploseling verticaal en is het doodsstil, de paracute is uit! Wow! ik ben heel benieuwd naar die minuut vrije val op de DVD!

De paracute is dus uit, je kan weer ademen, praten (en vloeken) en C.J. die dit al 6500 keer heeft gedaan gaat wat stunten met de paracute...aarrgghh....wiieehooeee...achtbaan gevoel maar nu hang ik echt helemaal los, vet eng!

Na de landing op mijn kont heb ik iets gegild als 'I'm still alive!' en na een hele dikke kuffel met Karen realiseerde ik me de zwabberende benen, voelde ik me behoorlijk gammel en heb ik nog een half uur trillende handen gehad!

In het busje terug naar Queenstown heb ik volgens mij de hele weg een brede lach om mijn mond gehad, een overdossis Adrenaline en ik voelde me 300% levend! Geweldig! En nu eerst een biertje!

Ook de cast en crew van LODR zijn verliefd geworden op de omgeving hier bij Queenstown. De Hobbits hebben zich flink uitgeleefd bij de barretjes en de lokale school was het hoofdkantoor voor de audities. Schoolleraren werden Orcs en taxichauffeurs werden getransformeerd tot mensen van Rohan. Op de drukste dag schenen er 5000 mensen in de rij te hebben gestaan om ook een kans te maken om naar Middle-Earth te worden gestuurd! We hebben gecampeerd op een plekje waar Sam de olifanten ontdekte en Frodo, Sam en Smeagol het gevecht hebben bekeken tussen de mensen van Harad met de legendarische Mumak en de Rangers of Gondor.

Zo, nu even rust en genieten van de natuur met vasigheid onder onze konten: Milford Sounds (Fiordland) en The Catlins!

Stoere groeten Karen en Maaike