Het camperen gaat ons goed af! We slapen in ons autootje er g gezellig! Om de dag staan we ongeveer op een DOC camping. Dat is een camping die wordt gemanaged door het Department of Conservation waar minimale faciliteiten zijn maar ook de helft van de prijs is, of soms zelfs gratis! Want wat ik wel mis hier is het ‘Freedom Camping' wat ze in Australie wel hebben. Daar kan je bijna overal gratis staan te overnachten zolang je je rotzooi maar zelf meeneemt!

Want de campings waar we dan op slapen zijn ongeveer 15 dollar per persoon. Dan mag je gebruik maken van hun toiletten, douches, keukentjes en eventuele tv-kamers oid. Ook maken we op deze campings af en toe gebruik van de wasmachines als de kleren aan ons vast blijven plakken en kunnen we tegen een kleine bijbetaling gebruik maken van WiFi internet. Dan kan ik weer mooi deze verhalen op internet knallen en zwaaien we beide naar onze ouders op Skype die denken dat ze moeten schreeuwen om de andere kant van de wereld te kunnen bereiken! Hihi...!! ;)

Koken doen we ook aardig goed op ons enkele pitje! Als we zat zijn van de instant noodles maken we een lekkere stir-fry van beef! Water koken voor de kruiken die 's nachts onze voetjes verwarmen slaan we zeker niet over! Ik slaap met sokken, lange joggingsbroek, soort hemd, shirt met lange mouwen en soms een vest en ook elke nacht een muts! Er is vaak nacht-vorst en na de klamme hitte in Azie en de heerlijke warmte in Australie ben ik dit niet meer gewend! De zware twijfels begonnen hier dus ook of ik wel terug moest naar Nederland in de winter! Ik kan zo chagarijnig van kou worden! Maar dat is weer een ander verhaal/vraagstuk.

Goed, we waren gebleven bij Queenstown waar wij als stoere bikkels met ijzeren zenuwen en sterke blaas uit een vliegtuig zijn gesprongen. De elegante sprong is gefilmd met een webcam-camera en voorzien van bijpassend commentaar (gillen, schreeuwen, vloeken) en zal na 10 dagen klaar zijn waarna het eerst kritisch wordt bekeken alvorens er besloten wordt of dit aan derden vertoond kan worden! Wordt vervolgd dus...

Na Queenstown zijn we naar Fiordland vertrokken. Dit ligt in het meest zuid-westerlijk puntje en is het grootste national park van Nieuw Zeeland. Deze Fiorden (ja met een i geschreven, anders dan een j) hebben net als in het noorden de naam ‘Sounds' gekregen maar dit is eigenlijk een vergissing. Anders dan de Malborough Sounds die door rivieren is uitgeslepen en vervolgens door de zee is overgenomen zijn deze Milford Sounds in het Fiordland uitgeslepen door gletsjers en is de zee veel dieper en de bergen/rotsen veel stijler. Milford Sounds heeft daarom ook alles: Van hoge stijle kliffen, besneeuwde bergtoppen tot regenwoud met vele watervallen en donkere diep blauwe zee. De hoogste piek, Mitre Peak met 1683m staat op vele ansichtkaarten. De weg ernaar toe is al zeer bijzonder en staat bekend om zijn smalle wegen, haarspeld bochten en bizarre stijle afgronden!

We hadden een geweldige campingplaatsje gevonden aan het meer en zijn we de volgende dag naar de haven van Milford Sounds vertrokken. We zijn een paar keer gestopt om van het uitzicht te genieten en foto's te maken van besneeuwde bergtoppen, valeien en gletsjers. Tijdens zo'n stop hebben we kennis gemaakt met de bergpapegaai de ‘Kea'. Deze grote donkergroene vogel is ontzettend brutaal maar ook super grappig! Hij komt erg dichtbij, klimt op het dak van auto's en zou er ook zo maar inglippen als hij iets eetbaars ziet! En de geruchten zijn er dat ze dan ook van alles mee nemen. Zo dus ook een paspoort van een toerist!

Milford Sounds is ontzettend mooi! We hadden een cruise geboekt die ons naar alle mooie plekjes bracht, watervallen, zeeleeuwen en we hebben zelfs nog van veraf (foto's zijn daarom ook niet goed gelukt) pinguins gezien! En we hebben wederom erg veel geluk gehad met het weer! Er valt hier ongeveer 7m water maar wij hadden zon!!

De dagen aansluitend bleef het mooi weer met strak blauwe luchten! Maar dat betekend dus ook koude nachten! Gelukkig hebben vele campings een openhaard in de tv-kamer en bewees ik maar weer eens hoe goed mijn piromaan-kunsten zijn!

Aan de andere kant van het zuiderlijk staartje van dit eiland, ten zuid-oosten ligt het vredige gebied de Catlins. Deze scenery route gaat door heel veel weilanden met heel veel schapen en langs de mooie kust. En ze houden hier op met de weg asvalteren! We hebben 4x4 gespeeld in de vele grintwegen! Maar we hebben het gered tot het zuiderlijkste puntje van het zuidereiland, Slope Point. Daar moet je de auto parkeren en nog 20 minuten over het boerenland tussen de schapen (die trouwens echt wel stinken!) lopen om het echte, meest zuiderlijke punt te bereiken!

Verder naar het oosten ligt Curio Bay met een 180 miljoen jaar oud fosiel-bos. Als ik de Loney Planet niet had gelezen had ik de bruin/rode rotsen voor een lelijk rotsstrand aangezien. Maar het zijn fosielen van stompjes bomen e.d. waar tientallen natuurliefhebbers vol bewondering naar kijken! Deze fosielen zijn ontstaan doordat er heel veel regen viel op de naastgelegen vulkaan-bergen die bedekt waren met as. Vervolgens ontstonden er rivieren vol as, modder en stenen die dit bos hebben overspoeld, de planten hebben gedood en de stompjes zijn versteend. Wat je allemaal wel niet leert van zo'n reis!

Verder naar het noorden kom je na een kleine wandeling door het koele natte regenwoud de mooie waterval van Purakaunui tegen. De grote weg volgend kom je daarna bij een klein schattig plaatsje Kaka Point (met lekkere Fish&Chips!!) die verderop een geweldige wandeling heeft naar de oude vuurtoren van Nugget Point. De laatste 100 meter heeft het padje aan beide kanten stijle klifrotsen die eindigen in de helder blauwe zee waar je de schimmen van de zeehonden in het water ziet rondzwemmen! Ontzettend mooi!

Op een weggetje vol vergeet-me-nietjes heeft Karen haar lokroep laten horen maar de pinguinmannetjes waren blijkbaar niet onder de indruk, we hebben ze niet gezien! Nu blijkt ook dat je moet wachten tot zonsondergang of juist zonsopgang om ze te zien dus kleine geruststelling voor Karen die zo haar best heeft gedaan. ;)

Als je de Catlins verlaat kom je opeens een grote stad tegen, Dunedin. Deze stad is gemaakt tot wat het nu is door walvisvaarders, goudzoekers en migranten van Schotland (Dunedin is het oude Gealische woord voor Edinburgh) en schijnt een mooie architectuur te hebben. Wij hebben ons alleen maar verbaasd over de vele vele leuke winkels en zijn er hard doorheen gereden naar onze camping in Moeraki. Een super schattig dorpje aan de kust.

De volgende dag zijn we naar de stad Oamaru gereden, een verrassend stadje met al haar Victoriaanse gebouwen. Dit stadje heeft dan ook de meeste monumentale gebouwen van heel Nieuw Zeeland. Maar het leukste aan dit stadje zijn de schattige inwoners: honderden blauwe pinguins!! Dit zijn de kleinste pinguin soort ter wereld. Hier is een monitorprogramma van start gegaan om deze pinguin te bestuderen. Ze hebben over het gehele terrein zo'n 300 broedhokjes waar de pinguins 1 of 2 eieren per keer leggen (max 2 leggingen per jaar). Als de eieren uitkomen wegen de jonkies zo'n 45 gram en worden per week 200 gram zwaarder. De eerste 2-3 weken passen de ouders om de beurt op de jongen. De ene ouder blijft bij het jongen en de andere haalt eten. Om de paar dagen wisselen ze van taak! Wat een goede verdeling! Het jongen vliegt dan uit als deze 7-9 weken oud is en gaat opzoek naar voedsel en een partner! En ja, de meeste pinguinstelletjes blijven hun hele leven samen en komen ook altijd weer terug naar hetzelfde nest om te broeden! Het leuke aan dit ‘park' was dat we zelf een kijkje konden nemen in de broedhokjes waar deze lieve schattige donsige (maar beetje lelijke) beestjes verbaasd om zich heen kijken. Foto's in de hokjes waren niet toegestaan helaas!

Lang zijn we hier niet gebleven, de lucht was strakblauw en dat betekent dat Mt. Cook goed zichtbaar is! We hebben van de kust ongeveer 2.5 uur moeten rijden om naar het Alpengebied te komen. Het Aoraki Mt Cook gebied kent 70.000ha natuurgebied met besneeuwde alpentoppen en valeien. Van de 27 bergen boven de 3050m heeft dit gebied er 22. De hoogste is Mt. Cook met 3755m! In het Maori heet deze berg Aoraki (Cloud Piercier)Dit gebied is tevens het trainings-gebied geweest van Sir Edmund Hillary, de eerste persoon die de top van Mt. Everest heeft bereikt. Deze meneer staat tevens op het 5 dollar billet van Nieuw Zeeland.

Hoewel de meeste toeristen foto's nemen van de piek van de berg en dan weer verder toeren zijn wij gaan camperen aan de voet van de berg en hebben we een wandeling gemaakt naar de langste gletjer, de Tasman gletsjer. Hoewel wij alleen het staartje hebben gezien, schijnt er onder 2 meter stenenmassa nog 600m aan ijs te liggen!

Als allerlaatste stop hebben we Banks Peninsula, ten zuid oosten van ons begin- en eindpunt Christchurch. Dit schiereiland is ontstaan door meerdere uitbarstingen van twee vulkanen en de twee kraters vormen nu twee mooie baaien. De Franse vlag is hier het eerst in de grond geboord en dat zien we ook terug aan verschillende plaats- en straatnamen: Duvauchelle, Rue Lavaud, Rue Jolie en het stadje Akaroa is dan ook super schattig!

Nu zijn we weer terug in Christchurch waar we onze geliefde campervan inleveren en ‘even'een paar dagen wat gaan rondneuzen in de winkeltjes. Wat ik al had verteld in mijn eerste verslag van Nieuw Zeeland is dat Christchurch voor het grootste gedeelte niet toegankelijk is voor publiek door de ravage en wederopbouw van de aardbeving. We hebben het tijdelijke monument gezien ten nagedachte van de 185 doden: 185 lege witte stoelen die ze achterlaten.

Wel maken ze het beste ervan nu. Met containers hebben ze winkeltjes en eettentjes gemaakt en met het neergezette terras, prima te doen!

En helaas moet de tas alweer gepakt worden, we gaan weer naar het ‘No Worries' land!

Karen gaat daar nog 1 nachtje slapen en dan naar Nederland. Mijn originele plan was om er nog 2 weken te blijven en dan naar Nederland te vertrekken. Maar zoals ik al eerder schreef, ik ben begonnen met twijfelen! Ik ben verliefd geworden op Australie: het land, het weer, de mensen en het goede salaris. In Nederland zal ik terugkeren in de kou met lieve familie en vrienden om me heen en moet ik de draad weer oppakken en aan een carriere werken. Zal ik dan ooit NL weer verlaten? Ik ben bang vast te komen te zitten in een allerdaagse sleur, en ik heb hier al 10 maanden elke dag een ander avontuur (en het dubbele salaris) wat ik nog even 3 maanden kan doorzetten! Ik moet sowieso het land uit voor 15 maart, want dan verloopt mijn visum en wordt het warmer in NL....Hmzzz...volgens mijn moeder klinkt het al alsof ik een besluit heb genomen....maar ik moet het nog even goed gaan bedenken, en stiekem wacht ik op een telefoontje van een leuk hotel daar in Sydney...

Maar Karen is met een paar daagjes weer thuis hoor papa en mama Heeringa! Al zal ik haar wel missen, mijn lieve vrolijke Co(-piloot)!

Lieve groetjes!