Zuid Vietnam: Ho Chi Minh en Mui Ne

Een nieuwe touringcar, een nieuwe bestemming: Ho Chi Minh, Vietnam!

Even was het schrikken. Bij de controle van onze paspoorten in de bus in Phnom Penh werd ons verbaasd gevraagd waar ons Visum was. 'Hoezo Visum, kan dat niet bij de grens dan?' Of we verkeerd waren geinformeerd of dit laksheid was van onze kant laat ik even in het midden! Gelukkig kregen we, tot grote verbazing van onze Engelse buren, toch ook een visum geregeld tijdens de busrit. Waar die ook plots vandaan is gekomen is ook voor mij een raadsel! Gelukkig is alles met geld te regelen en dus mochten we de grens over!

We kwamen 's avonds laat aan in Ho Chi Minh en hebben een hotelletje gevonden in een zijstraatje van Pham Ngu Lao, een straat met veel kroegjes waar een gezellige mengelmoes is van backpackers en locals. Hier hebben we een Pho (noodle soep) en een Saigon biertje gehaald en schoven er gezellige locals bij aan om ons wat Vietnamese zinnen te leren.

Allard zijn tijd in Azie zit er bijna op en we hebben dus ook gekozen om even nog naar het strand te gaan voor wat onderhoud van ons kleurtje! De volgende ochtend dus de backpacks achtergelaten in het hotel en met handbagage in een slaapbus vetrokken naar Mui Ne. Dit soort bussen heb ik nog nooit gezien en onder luid gelach van mijn Schotse achterbuurman stuntelde ik me een weg bovenop het bedje! Best goed te doen als je eenmaal goed zit/ligt! Na een paar uurtjes doemden de bergen van Vietnam al op en zagen we de zee!

Mui Ne, hoewel we het drukker hadden verwacht was het wel heerlijk in het zonnetje en de wind! We hadden een goed betaalbare kamer in een leuk resort aan het strand en met zwembad!

Het schijnt een kitesurfers paradijs te zijn, maar wij zagen vooral veel windsurfers. Even overwogen om een lesje te nemen, maar dit ga ik denk ik in Australie doen als ik wat langer de tijd heb (en wat extra geld heb verdiend)

Ik hoef jullie verder niet uit te leggen dat het witte strand, de palmbomen, de zee en de zonsondergangen geweldig waren! Op dit strand liepen trouwens wel kippen en koeien, toch weer even wat anders!

Voor het dorpje Mui Ne liggen enorm veel mooi gekleurde vissersbootjes en 's avonds heb je dus alle keus uit de vers gevangen vis! In bakken aan de straat laten de restaurantjes zien wat er op het menu staat. Wij hebben gekozen voor een Hotpot met Red Snapper, erg lekker! Frog en Snake staan hier ook op het menu, die zie je ook wel terug op de foto!

Volgende dag achterop de moto naar de Red Sand Dunes. Zo vreemd, een gebied met reuzachtige zandduinen! Voor $1 mag je een tijdje gebruik maken van een stuk blauw plastic die als slee omgetoverd wordt en met een flinke duw in de rug raas je dus van de duin af! Hilarisch!!!

Kunnen jullie daar onderhand al bijna sleeen? Flinke sneeuw en kou hoorde ik!

Nu zitten we weer in Ho Chi Minh en ben ik net lichtelijk verdwaald geraakt in de wirwar van kleine straatjes en steegjes opzoek naar leuke winkels! Ik raak vreemd genoeg steeds meer ondergoed kwijt als ik mijn pakketje ophaal bij de Laundry (spot goedkoop trouwens!) dus moest ik wel opzoek naar nieuwe! En, ja sorry dit moet ik toch even melden, in Cambodja hadden ze alleen felgekleurde onderbroeken met blije konijntjes erop! Er zijn hier trouwens enorm veel leuke schoenen winkels, maar dat ook even terzijde! ;)

Vanochtend ben ik naar de Chi Chi Tunnels geweest, ongeveer 60 km buiten Ho Chi Minh. Dit is een netwerk aan ondergrondse tunnels gegraven door de Vietnamezen tijdens de bombardementen van de Amerikanen. De tunnels (200 km) hebben geheime ingangen, waren bezaaid met allerlei valkuilen om ongewenste indringers te verjagen: granaten, scherpe bamboestokken, giftige slangen, valse doorgangen die leidden naar een tot de tanden bewapende guerrillastrijder... En als dat nog niet voldoende afschrikwekkend was waren er nog eens een heleboel dieren uit de jungle die in de tunnels een goed onderkomen vonden! Met een gids loop je in groepjes door het gebied rond.

Zelf mocht je ook 100 meter door de tunnels. Dus daalden er een groepje Chinezen gemakkelijk met hun kleine lichaampjes de trappetjes af gevolgd door wat moeizamer voortbewegende grote(!) Amerikanen, kleine Italianen, een wat grotere lange Hollandse dame gevolgd door aantal grote lange Zweedse heren. Eerst werd er nog gelachen en grapjes gemaakt, toen werd het wat benauwder en warmer en werd het wat stil. Het is er zo klein dat je er gehurkt kan zitten en zo voort moet schuivelen in het halfdonker. Puffend en lichtelijk in claustrofobisch namen de eersten al een 'nooduitgang' en was het clubje wel erg klein bij het einde! En daar werd ons verteld dat deze tunnel voor de Westerse Toerist groter is gemaakt dan hij eigenlijk was!

Er wordt trouwens goed op me gelet: Ik was 's ochtends in de bus naar de tunnels gestapt zonder echt goed op te letten wie of wat mijn medereizigers waren. Half dommelend zat ik voorin de bus naast een grote man met een gek hoedje op. Wel kregen we allemaal een sticker met een rode 'N' erop. Na een stop bij een handwerk-fabriekje met heel veel andere toeristen was ik dus de rode 'N' aan het volgen alleen kon ik mijn buurman niet meer vinden (die had zijn hoed afgedaan en voor mij onherkenbaar geworden) ik ging weer zitten in de bus die maar niet vertrok. Na een tijdje kwam onze gids naar binnen wijzend naar mij 'Finally, you are the 'Tall Blond'! We were looking for you!' Bleek ik dus in de hele verkeerde rode 'N'-bus te zitten en mijn buurman van de bus had me als vermist opgegeven en ze hadden de gehele fabriek afgezocht opzoek naar de Tall Blond!
Dit heb ik dus vervolgens wel de gehele tour moeten aanhoren, oa in de tunnels werd door de gids geschreewd 'Do we still have the Tall Blond?'

Vanavond laatste avondje Ho Chi Minh. We zitten in een lief klein hotelletje waar je de slippers uit moet doen bij de ingang en dus de hele tijd in het hotel op blote voeten loopt. Daar hou ik van!

Ik heb trouwens echt mijn best gedaan om me als Maaike voor te stellen hier (ben natuurlijk ook heel trots op deze naam), maar ze begrijpen het niet en moet ik iedereen uitleggen dat het geen jongensnaam is maar door de manier van schrijven het toch echt een meisjesnaam is. (Dit probleem kende ik al bij mijn werk in het hotel in Amsterdam) Daarnaast staat op mijn paspoort Anna Maaike en wordt ik in hotels en tijdens tours dus als Anna opgeschreven. Oplossing gevonden dus! Door enkele werd ik in NL al Anna genoemd maar hier ga ik voor het gemak dus ook maar Anna heten! Ik ben zo benieuwd hoe mijn zusje Froukje dat straks gaat doen als zij hier is over een paar weekjes ;)

Ik heb in totaal vanaf Bangkok nu al 62 uren in een bus gezeten dus vind het nu wel welletjes. Allard zwaait me straks uit en ik pak het vliegtuig naar Hanoi!

Lieve groet!

Cambodja 2: Phnom Penh

Goed, ik ben stiekem al even in Vietnam maar moet nog een upload sturen over Cambodja dus bij deze:

Na een vervelend lange busrit van Battambang in een bus waar de airco het niet in deed en ik me niet lekker voelde kwamen we dan toch eindelijk aan in Phnom Penh! Het is een drukkere stadje dat Batambang met veel brommertjes en tuktuks. Ik leer het oversteken al wat...ogen dicht en gaan! Ze rijden hier niet eens zo gekke hard dus je kan gewoon wat zigzaggend door het verkeer. Er zijn opvallend weinig stoplichten, de wetten van de grootste en sterkste geldt hier volgens mij in de stad! Als een truck wil invoegen gooit hij gewoon zijn wagen met veel getoeter in het verkeer. Gaat verbazingwekkend altijd nog goed!

Afdingen gaat ook steeds beter! Allard en ik hebben een leuke tactiek! Eerst beginnen we te lachen bij het eerste bod, lopen dan weg afwachtend op een tweede bod die meestal dus ook snel volgt en na enig overleg onderling met gefronste wenkbrauwen volgt er meestal nog een beter derde bod!

We hadden het Ankor International Hotel geboekt via internet afgaand op de reacties en prijzen. Maar de kamer was toch wel even schrikken. Het was een kamer zonder ramen die inderdaad rook alsof het in jaren niet gelucht was, de schimmel stond overal en er zaten gaten in de deur. Ach, nou was de prijs er misschien ook wel naar. De volgende dag verhuisd naar een andere kamer met ramen maar de reactie op internet 'bloody stairs' konden we nu wel plaatsen! Karen en Lisa wonen in NL hoog, en ook Sanne heeft hoog gewoond maar onder deze temperatuurs-omstandigheden zal zelfs de best getrainde bergbeklimmer het even moeilijk hebben! Althans, dat hou ik mezelf dan maar voor als ik puffend en steunend eindelijk boven ben!

's Ochtends omgerekend voor nog geen euro mega muffin en een vreemd kokosgebakje gekocht opweg naar het Tuol Sleng museum. We gaan ons de aankomende twee dagen wat verdiepen in de afschuwelijke geschiedenis van Cambodja gedurende het bewind van Pol Pot en zijn Rode Kmer (1975 tot 1996). Pol Pot wou van Cambodja een communistische landbouwstaat maken waar iedereen boer moest zijn en intellectuele en academici werden dus gedood.

Vroeger diende de gebouwen van het Tuol Sleng museum als High School maar na April 1975 hebben de aanhangers van Pol Pot het veranderd in een gevangenis, ook wel S-21 genoemd. De klaslokalen werden omgebouwd tot cellen en duizenden mensen werden hier gevangen genomen en gemarteld. Veel martelwerktuigen, schedels en beenderen zijn nog te zien evenals duizenden foto's van slachtoffers. De Rode Kmer liet deze mensen de meest vreselijke dingen bekennen terwijl ze er vaak helemaal niets van af wisten.

Het heeft ontzettend veel indruk gemaakt. Zijn ook wel afschuwelijke foto's die te zien zijn trouwens. Wat moeten deze mensen door een hel zijn gegaan!

De volgende dag zijn we naar de Killing Fields van Choeung Ek gegaan, net 17 km buiten Phnom Penh. Hier werden de gevangenen die hadden bekend van S-21 naartoe gebracht en omgebracht. Met een koptelefoon kan je een route lopen en op verschillende punten uitleg krijgen van het gebied. Op verschillende punten waren bordjes te zien met 'Do not speak' maar het was niet nodig. Alle bezoekers waaronder wij dus ook waren diep, diep onder de indruk van de gruwelijke dingen die hier zich hebben afgespeeld. Kogels waren te duur dus de mensen zijn op de rand van een uitgegraven kuil doodgeslagen met hamers of geweren. Kinderen en baby's werden bij de enkels gepakt en tegen de Killing Tree doodgeslingerd voor de ogen van hun moeder. Enkele massagraven zijn uitgegraven waardoor het veld een gatenkaas lijkt maar er zijn ook graven niet uitgegraven waardoor kleding en menselijke botten nog te zien zijn!

Wat ik al schreef, zeer indrukwekkend en afschuwelijk! De Cambodjanen willen en kunnen dit niet vergeten maar zien de toekomst gelukkig rooskleurig tegemoet! Er is veel groei mogelijk voor het land en de bevolking waar het toerisme een belangrijk onderdeel van is en waar we dus ook komen worden we met brede glimlach en zeer vriendelijkheid ontvangen. Ze nemen de tijd voor je bij het uitleggen van de route (zelfgemaakte plattegrondjes ed) vragen je aan te schuiven aan hun tafeltje met een biertje en maken graag een praatje met je in hun allerbeste Engels.

Phnom Penh is verder een lieve stad. We hebben wat rond gelopen over de marktjes (Keuringsdienst van Waarde krijgt hier echt een hartverzakking!) lekker gegeten hoewel niets de Thaise keuken overtreft (Happy 11 Guesthouse aanrader), potje pool gespeeld en na een smsje een gezellige borrel gedaan met oud-collega's Rob en Inge!!! Is weer eens een andere setting dan het hotel! Geniet nog van jullie vakantie ;)

En nu, op naar Vietnam!

Lieve groet!

Cambodja 1 - Angkor Wat & Battambang

hutje. De Travel Agent had ons gezegd dat de reis naar Siem Riep
ongeveer 6 uurtjes zou gaan duren. Nou mooi niet dus, we hebben er
meer dan 12 uur over gedaan!

De eerste helft naar de grens was voor mij niet zo erg, ik zat lekker
ruim en had genoeg beenruimte. Maar het pak en stouw-werk van de
mensen hier is mij wel duidelijk! Zo veel mogelijk mensen is zoveel mogelijk geld! Die grote rugtassen kunnen wel naast, achter, onder deze mensen! Er zaten mensen behoorlijk minder prettig die paar uurtjes!

De grensovergang kostte ons een uurtje, wat opzich nog wel mee schijnt
te vallen. En jawel, we wisselden van bus en we moesten aanzienlijk
inleveren op onze comfort! Samen met een Nederlands stelletje zaten we
achterin de bus gepropt met een stapel tassen achter ons die ver boven
onze hoofden uitsteeg en die we moesten tegenhouden bij iedere
rem-actie om maar niet bedolven te worden onder kilo's bagage. De
zitjes waren niet voor Nederlandse benen gemaakt en daarnaast zaten we
ook nog op de motor dus lekker warme billetjes naast de toch al
aanwezige hitte!

Maakt allemaal niet uit, we konden er hard om lachen en wat we zagen
was fantastisch! Zo af en toe lijkt het echt net of de tijd heeft stil
gestaan hier. We zagen geregeld mensen met handkarren en zelfs
paard en wagen! Het land zelf is erg plat maar de velden, de poeltjes en de huisjes op palen maken het erg bijzonder en puur. Het verkeer is hier ook een chaos. Alles kan en mag hier: de brommertjes worden of vol geladen met mensen of vol met producten voor de markt!
Heerlijk tijdverdrijf om gewoon maar uit je raampje te staren en af en toe elkaar aan te stoten bij het zien van wederom iets bizars!

Veel later en in het donker kwamen we aan in Siem Riep waar we
geinformeerd werden dat het de volgende dag Chinees Nieuwjaar zou zijn
dus alle hostels en hotels vol zaten. Meneer de taxi-chauffeur zou ons
wel even helpen (Nederlands stelletje Roy en Marieke gingen mee) maar
die heeft natuurlijk zo zijn voorkeuren ivm de te ontvangen commissies
van het hotel. We werden wat narrig en onze Lonely Planet zei toch
echt wel andere dingen! Ook begonnen we te twijfelen over het verhaal
van de bezetting van de overige hostels. Uiteindelijk na een uur en
wat gesteggel met de taxi chauffeur zijn we akkoord gegaan met
oogverblindende fel groene kamers aan het einde van een zeer donkere
straat. Naja, we waren gaar van de reis en hadden honger!

De volgende ochtend zijn we met ons vieren vetrokken naar een leuk
guesthouse 5 minuutjes lopen van Pub Street: Populair Guesthouse.
Zeker een aanrader! En ja, het was Chinees Nieuwjaar dus de stad zat overvol!

We hebben onze tassen er neergezet en zijn met de tuktuk doorgereden
naar Angkor Wat. Dit is een van de oude hoofdsteden van het Khmer-rijk
en betekend 'Heilige Tempelstad'. Het staat tevens op de
Werelderfgoedlijst van de UNESCO, en een ieder die in Cambodja is geweest moet hier natuurlijk geweest zijn! Het is een gigantisch complex en we hebben daarom ook gekozen om twee tempels uitgebreid te bekijken met gids. De beroemde Angkor Thom en de deels overwoekerde Ta Prohm die tevens is gebruikt in de film Tomb Raider. Een gids is zeker een aanrader, hij vertelde over de geschiedenis en de betekenis van de afgebeelde verhalen. Hij wees ons er tevens op dat mijn rok (net boven mijn knieen) net iets te kort was evenals die van Marieke. Dus wij heel netjes een kleed gekocht om als sarong om te slaan. Bij de ingang van 'heaven' de vier torens van Angkor Thom zei een dame dat het kleed niet voldeed. Bleek dus dat wij een typisch Kmer tafelkleed hadden gekocht en geen sarong of sjaal!! Vandaar dat de gids wat vreemd keek en vervolgens net daarvoor afhaakte!! Ik heb maar mijn rok zo ver mogelijk naar beneden getrokken en heb een mooi tafelkleed voor thuis :D

Wat iets vervelend werd waren de vele kinderen die naar je toe stormen om je water, eten of souveniers te verkopen (tevens ook bij busstations) En ze spreken verbazingwekkend goed Engels! Na navraag blijkt dat ze engelse lessen volgen op school. Cambodja is een erg arm land en de economie is slecht door de vele oorlogen. Vanaf 1998 is het land open voor toeristen en is dan ook de belangrijkste en snelgroeiende sector in de economie. Ze kunnen natuurlijk goed geld verdienen als ze een woordje Engels spreken!

Die avond Pub Street in gegaan. Allard heeft nog een voetenbad met visjes genomen. Overigens zijn de Nederlanders goed vertegenwoordigd in Cambodja! Veel backpackers van de bus zie je 's avonds weer terug in de kroegen..

Twee dagen later zijn we vertrokken naar Battambang en zitten in het Sang Hout hotel dichtbij Phat Nat, waar ik nu dit verhaaltje zit te typen. De stad is de op vier na grootste stad van Cambodja maar het valt ons reuze mee met de toeristen. Eigenlijk is het zelfs stil te noemen na Siem Riep! We hebben de afgelopen twee dagen fietsen gehuurd voor $2 totaal voor twee dagen. Fietsend zijn we naar de Bamboo Train gegaan. Dit is een lokaal enkel treinspoortje waar de wagentjes ter plekke in elkaar worden gezet. Het werd voorheen gebruikt om goederen te vervoeren tussen de dorpjes maar is nu een (te) toeristische attractie geworden tussen twee dorpjes. Het ritje is wel grappig en net een achtbaan zonder veiligheidvoorschriften. Als er een tegenligger aankomt moet het wagentje met de minste lading zijn wagen van de rails afhalen. Leuk om te zien maar omdat wij maar met twee personen waren moesten wij er 10 keer af!

Gister zijn we met de fiets naar Phom Sampeau geweest. Flink stuk fietsen (16km) en op de berg hebben we voor een 'moto' gekozen die ons samen voor $3 de berg op bracht. Phom Sampeau is een tempel complex op een berg met een fantastisch uitzicht en hier zijn ook de Killing Caves. Het is afschuwelijk en onmenselijk wat hier is gebeurd. Tussen 1975 en 1979 zijn hier honderden Cambodjaanse landarbeiders vermoord door het leger van de Rode Khmer. Zij werden met een smoes naar de berg gebracht, geblindoekt, gemarteld en vaak nog levend de grotten ingegooid. Een jongen vertelde dat het voor de eerste mensen misschien wel het beste was geweest, zij braken alle botten op de rotsen maar de laatsten zouden bovenop de rest vallen en zo door uitdroging en honger omkomen. In de grot is nu een tempeltje gebouwd waar tientallen schedels en botten in liggen.

Op de fiets terug naar Battambang valt ons tevens weer op dat de (jonge)kinderen hier vol enthousiasme naar je zwaaien en 'Hello, what is your name' schreeuwen. Ook fietsen er enkele kinderen in schooluniformen mee en met een 'How are you' en 'I am ten years old and I have one sister' oefenen ze waarschijnlijk hun Engels!

Vandaag hebben we even een rustdagje. We lezen wat boeken, verkennen de stad en bereiden ons voor op Phnom Penh. Het eten is hier iets minder dan in Thailand maar we hebben een zeer goed tentje gevonden. Het ziet er niet uit (betegelde garage met TL-verlichting) maar de kok maakt verse Chinese noodles en dumplings en het smaakt heerlijk!

Toch ook weer kom je reizigers tegen van Angkor Wat of je spreekt mensen met dezelfde reisrichting dus je komt continu 'bekenden' tegen..

Voor nu veel liefs!!

Koh Chang

Na 5 uurtjes in een minibusje te hebben gezeten kwamen we aan bij de ferry en doemden de bergen van Koh Chang al op uit het helder blauwe water!

Vervolgens zijn we een half-open taxi ingestapt (plakkend aan nog 8 andere backpackers) en op advies van een Tjech een geweldig bestemming gekozen: Paradise Cottage!
Voor nog geen 6 euro zitten we in een hutje en hebben we uitzicht op zee! Wel zitten we tweede rij, hebben we alleen maar 'fan' en is echt alles van beton maar ach...we zijn voornamelijk op het strand!

Op de foto's kan je zien dat het absoluut geen luxe is, wellicht hebben ze bij mijn moeder op het werk (gevangenis) nog wel wat betere accommodaties maar ach, het heeft ook wel weer wat!!

Met een lekker koud Chang biertje zijn we in de hangmatten gaan liggen, een heerlijk begin van een paar ontspannende dagen!

We zijn in Paradise Cottage twee nachten gebleven maar we lagen ons een breuk op de bedden en het zandstrand was wel even lopen dus zijn we verhuisd naar Nature Beach tevens op Lonely Beach. Hier moesten we nog geen 50 meter lopen naar het srand, hadden we vaak een waakhond op onze veranda liggen, hadden enkele mede huisgenoten die het overigens niet hebben overleefd (mega sprinkhaan, muggen) en een gigantische gekko! We schrokken ons lam toen die op een avond geluid begon te produceren! Meerdere keren heb ik rechtop in bed gezeten maar het geluid is opzich ook wel weer aandoenlijk.

Op het eiland hebben we een scooter gehuurd en een paar dagen tussen het zonnen door wat rondgereden. Ook lekker voor de verkoeling trouwens! De scooter is trouwens haast een motor te noemen zo'n power heeft dat ding! Mag ook wel, de wegen zijn er soms erg steil!

Een aantal weken terug liep ik nog in mijn mantelpakje en hoge hakken met het haar opgestoken door een luxe hotel. Maar ik prefereer toch de slippers en een korte broek! En verbazingwekkend hoe snel je oude gewoontes en principes los laat! Make-up? Haarlak? Horloge? Tijdsbesef? Kleding keuze? Ochtend ritueel? Vieze beestjes? och die duizend-poten zijn hier gewoon wat groter en dikker! Zand in je tas, kleren, bed, alles! Looptempo zeer laag! Geen idee wat dit voor vlees is, het smaakt dus don't ask! Je kan je wel 4 keer op een dag douchen maar warm en plakkerig blijft het toch!

Pfff....wat een leven! Heerlijk!

Genoeg geluierd en liggen bruin bakken,op naar Siem Riep, Cambodja!!!

Bang Kok

Na een knuffel, een lach en een klein traantje het vliegtuig ingestapt opweg naar een paar heerlijke maanden zien, beleven en genieten!!

Met een kleine vertraging kwamen we aan in Bangkok en na een uur in een taxi (voor starttarrief Amsterdam 7,50!) waren we dan eindelijk bij het hotel!

Allard, volleerd reiziger/goede vriend en tevens baldadige huisgenoot reist de eerste 3,5 weken met mij mee. Heerlijk, want hij kent Thailand dus ik pak zijn mouw vast en hij sleurt mij mee zodat ik alle tijd heb om alle kanten op te kijken!

De hitte, de geuren, de chaos in het verkeer, de beleefdheid van de mensen en de vele eetstalletjes verwelkomen ons! Wauw!

We hebben besloten om de eerste dagen in een Marriott hotel door te brengen zodat we wat kunnen bijkomen van de reis. En dat gaat dus gelijk al mis want we hebben een tijdsverschil van 6 uur en beginnen dus juist 's avonds wat fitter te voelen. Er zit dus niets anders op dan het nachtleven van Bangkok te verkennen...

Een aardige taxi chauffeur vragen we naar de 'nightlife' van Bangkok en hij zet ons vervolgens af bij Nana Plaza.
Tja, wat moet ik daar nou van zeggen! Red light district van Amsterdam is 'En Public' nog zeker netjes te noemen, dit heeft mij toch flink verbaasd! De neon verlichting en harde muziek doen me denken aan de kermis, maar de namen van de barretjes verwijzen naar iets heel anders!
We drinken een paar biertjes en spelen Jackpot met de bardame en als ik naar het toilet vraag wordt voor mij netjes het gordijn opengehouden en moet ik langs 15 halfnaakte Thaise dametjes aangestaard door oude Westerse mannen naar een wc waar mijn slippers verdwijnen in een laagje water. Euhm, wat deed ik hier ook alweer?

**Ik laat jullie trouwens meegenieten van de bijzondere wc's die ik gedurende mijn reis tegen kom, en maak een speciaal mapje ervoor aan!**

Kao San Road is de volgende stop. Voor veel mensen bekend, we vinden hier dan ook mensen vanuit de hele wereld terug! Samen met Zwitsers, Duitsers, Fransen, Nederlanders en heel veel malle Engelsen staan we in een hippe house-tent en bestellen net als de rest dan ook voor het gemak maar een bucket.
In het vliegtuig hebben we The Hangover II gekozen om te zien (de buurvrouw heeft ons een paar keer fronsend aangekeken na een lachsalvo) Wij hebben ons er hevig tegen verzet maar anderen hebben er toch echt Hangover III van gemaakt..!

De rest van het weekend hebben we Bangkok verder verkend. We stonden erg vaak en lang vast in het verkeer, raakten verdwaald in China Town, hebben we onze fiets-afspraak op 2 uur na gemist, wel een longboat tochtje gemaakt en niet te vergeten een paar keer heerlijk gegeten!!

Toch even een kippenvel momentje was een overheerlijke Cosmo cocktail bij de sky bar op de 64e verdieping van het Lebua Hotel!
(foto's hiervan volgen, allard heeft fantastische genomen!)

Om de drukte van de stad te ontvluchten hebben we nu gekozen voor het heerlijke en gezellige Koh Chang! Tassen weer ingepakt (zijn die nou nog zwaarder geworden?) en op naar het strand!!

Liefs