Laatste weken werken: Brisbane
Alsof het lot besloot dat ik nog even moest werken…
Ik zat aardig te wikken en te wegen wat ik moest doen tijdens mijn weekje vrij in Sydney. Het werk was niet fantastisch, het weer werd wat minder en Nienke was al noordelijker gegaan om daar te zon op te zoeken, maar geld van deze baan kon ik ook nog wel gebruiken. De volgende dag werd ik echter door de State Manager gebeld dat ze iets noordelijker een kantoor wilden openen en met de vraag of ik naar Brisbane wou komen om daar te werken. Iedereen was nu in Forster, een plaatsje tussen Sydney en Brisbane in en de groep zou zich daar opsplitsen. Alle backpackers zouden richting Brisbane gaan, alle Ozzies terug naar Sydney. Dat betekende dus de leukste en gezelligste mensen, een nieuwe stad waar het weer wat beter was en wat meer geld!
Die vrijdag vertrok ik dus met de bus naar Forster. Daar kwam ik laat in de avond aan waar iedereen na een week werken al snel naar bed ging. Zaterdag ochtend, iedereen moest nog 1 dag werken en ik zou bij het strand worden afgezet om nog te genieten van mijn laatste dag vrij. Maar direct na het werk zou ook iedereen naar de volgende bestemmig vertrekken. De groep zou zich nu opsplitsen en we zouden hun waarschijnlijk niet meer terug zien. Dat betekende dus afscheid nemen met erg veel knuffels en foto’s.
Wie het vervolgens was, ik weet het niet meer, maar omdat de vorige avond zo raar was verlopen (afscheidsborrel had iedereen gemist omdat men in slaap was gevallen) werd er die ochtend rond de klok van 10 besloten de borrel alsnog te doen. Het drank werd weer uit de volgepakte busjes geladen, een grote kring werd gemaakt en er werden liederen gezongen waarbij de flessen rondgingen. De Chanel Manager Brodie deed eerst nog gezellig mee maar gaf al snel kenbaar dat we nu wel echt aan het werk moesten. Stiekem werd dat kratje bier nog even soldaat gemaakt en iedereen sprong na een dikke groepsknuffel weer in de busjes. Echter, tegen de tijd dat ze mij wouden afdroppen bij het strand werd er gebeld....de State Manager: Niemand mocht werken! Het verhaal van de ochtend-borrel was hogerop gekomen en Brodie die verantwoordelijk was voor de gehele groep werd op staande voet ontslagen! ....Iemand in ons busje trok wit weg (gevaarlijk dat facebook)...en met gemengde gevoelens stoof niet alleen ik maar de rest van het busje nu ook het strand op!
Het ontslag van Brodie werd snel ingetrokken, we namen allemaal de schuld op ons en hoewel hij met zijn team nog wel heeft gewerkt hebben wij met volle teugen genoten van het extra dagje vrij! We hebben acrobatische taferelen uitgehaald op het strand, moesten toen toch richting Brisbane vertrekken en zijn onderweg nog even bij een Kermis gestopt. En zo kwamen we zaterdag nacht toch eindelijk in Brisbane aan!
Brisbane ligt noordelijk van Sydney en is de hoofdstad van de deelstaat Queensland. Het is de derde grote stad van Australie met 1,9 miljoen inwoners en is zeer geliefd door het sub-tropisch klimaat en door de vele uitgaansgelegenheden. De stad ligt aan de rivier en telt veel bruggen waardoor het ook wel de City of Bridges wordt genoemd.
Zondag hadden we ook de dag vrij! Wat een heerlijk weekend! Iedereen was in zijn sas, de zon scheen, er was braderie in de stad met live muziek. Wat een geweldige stad! Je kan er heerlijk lopen langs de rivier en langs het aangemaakte strandje waar ook nog eens ‘echte’ lifeguards rond lopen! Centrum is compact en er hangt een gezellige sfeer!
Die maandag werden we verwelkomd door de directeur in het kantoor van Brisbane. Dit was al een bestaand kantoor en het product wat daar verkocht werd was weer anders dan wij gewend waren. Het Brisbane team zou ons inwerken en dit zouden wij 1 week in Brisbane gaan verkopen en de week erna werd er een kantoor geopend in de Gold Coast waar wij het team zouden zijn die dat moest opzetten en de nieuwe mensen moest inwerken.
Zo gezegd zo gedaan. De directeur had aardig lopen opscheppen over ons, his NSW (New South Wales) team was het beste team zijn bedrijf en de cijfers logen er ook niet om. We zijn het team wat veruit het beste verkoopt en daarom wou hij ons gebruiken om de rest van Brisbane wakker te schudden en betere sales te laten draaien. Persoonlijk denk ik dat het aan de mensen ligt. NSW bestaat voor 80% uit backpackers die op commissie basis echt wel hard willen werken voor hun centen! Of voor de insentives die erachter schuilen! (lees: gratis drank en onderdak)
Die week verliep daarom erg raar. De rivaliteit was hoog, de spanningen liepen op en de sales daalden juist. Toch wel even veel dingen geleerd die je als manager toch even anders en handiger kan doen! Wel hebben we prachtige stukjes van Brisbane kunnen zien! Ook het hostel ‘Central Backpackers’ waar we verbleven was geweldig met een dakterras en zwembad met uitkijk over de gehele stad!
Zondagmorgen zijn we erg vroeg op gestaan om naar de Gold Coast te gaan omdat we nog een tussenstop wilden maken: pretpark Dreamworld!! Met heldhaftige achtbanen, dropdowns en een wildlife tuin hebben we de stembanden eens flink op de proef gesteld. Allen hebben het overleefd, al maakte mijn hart overuren en mijn maag flink vreemde sprongen!
De Gold Coast is een stad net even ten zuidelijk van Brisbane en ligt aan de zee. De voorstad van Gold Coast is Surfers Paradise wat 78 kilometer van Brisbane ligt. De stad is bekend om zijn hoge flatgebouwen en langgerekte stranden. De naam zegt het al, de stranden zijn super en wat een geweldige golven!
Die maandag hebben Carmen en ik bekend gemaakt dat het onze laatste week was. Wij zullen daarna vertrekken op roadtrip. Het team vatte het goed op. Natuurlijk, want iedereen is backpacker en begrijpt dat we verder willen. En omdat we in de afgelopen weken toch wel twee sales-toppers waren werden onze ietswat luie instellingen van die week niet kwalijk genomen. Want het gebied waar we moesten werken is helemaal plat geknocked (zoals wij dat noemen): Onze concurrent-bedrijven zijn hier zoveel geweest dat als ze iemand de oprit op zien lopen al schreeuwen dat ze niet geinteresseerd zijn! En nog grappiger, de instelling van de mensen hier is zoooo lay-back dat ze het echt niets kan schelen of iets nou 80 dollar per kwartaal duurder is; ze zijn tevreden, kunnen het geld missen en zijn niet te porren om iets zakelijks te doen! Dit zijn levensgenieters pur sang en wuiven je weg als je met papieren begint te zwaaien. Na de tweede dag hebben we het dus maar opgegeven. Waarom dan niet genieten van onze laatste werkweek? Dus:
Zo zat ik 2 uur lang bij een Haags gezin koffie te drinken die niet van electriciteits bedrijf wou veranderen maar wel koekjes voor mij wou bakken en haar delfs-blauwe service speciaal voor mij uit de kast haalde. Ook belde Engelse collega Andy mij op die erg verlegen is en die mijn hulp wat nodig had (lees: ik deed intro praatje en hij deed papier werk terwijl ik of met mijn neus tegen een aquarium gedrukt zat, ik katten aaiden, oorlogje speelde in de tuin met de kids of mijn been bereden werd door een tekkel) En vreemd genoeg, het komt waarschijnlijk door de levensgenieters hier, maar we stapten die week nooit nuchter het busje in bij pick-up point..! Iedereen nodigde ons uit voor een middag borrel op hun veranda! De manager vond het allemaal ok, Andy draaide nog nooit zo goed en ook ik maakte sales en het was mijn laatste week! En wat was het gezellig als twee Europeanen tussen de surfers!
Het was al met al dus maar een rare maar zeker gezellige laatste week. Het hostel was geweldig met 2 minuten lopen van het strand waar ’s ochtends heerlijke ochtend wandelingen werden gemaakt en we ’s avonds na een barbeque gierend van plezier een avond duik deden..! Dit was het leven van een backpacker, geweldig om zo dus ook afscheid te nemen van een geweldige groep mensen!
Maandag was mijn verjaardag. Carmen en ik wilden dit graag nog even vieren met de groep voordat wij op roadtrip zouden gaan. En hoewel die avond ervoor er al vroeg de bubbels werd opengetrokken en een voor een de mensen gingen slapen werd ik om middernacht even apart genomen voor een ‘serieus praatje’ met mijn manager maar toen ik me omdraaide stond daar de volledige groep te zingen...met chocolade taart en sterretjes!! Wauw wat een verrassing! Wat ga ik ze missen!
Die maandag moest iedereen werken natuurlijk en zijn Carmen en ik gaan surfen. Althans, we hadden surflessen geboekt! Het was meer zout water happen, salto’s van het bord en koprollend het strand op rollen. Dat surfen valt nog even vies tegen! Alleen al om je staande te houden in het water met giga golven al wachtend op je beurt is al een kunst! En dan zorgen dat je bord niet tegen je kin slaat of je mee sleurt en strand op omdat dat ding om je enkels zit vastgebonden! Respect voor moeder natuur!
Toch heb ik nog enkele golven mee kunnen pakken en om dan zachtjes het strand op je glijden op je bord voelt geweldig!!!
Die avond werden we voor een verjaardags/afscheids borrel met de gehele groep uitgenodigd bij de directeur thuis zodat de volgende dag de wekker voor ons gevoel wel erg erg vroeg ging. Onze roadtrip begon die ochtend en met verschrikkelijke spierpijn kropen we uit bed.. wat voelde ik me een oud mens ;)
Ik kan maar een paar foto's uploaden door tijd te kort, de rest volgt! Volgend verslag gaat dus niet meer over werk maar nu eindelijk over al het moois wat Australie heeft te bieden!
Veel liefs!
Terug in Sydney
Na vier weken in South Australia al werkende te hebben rond gereisd ben ik nu weer terug in de grote stad! Ik haatte de stad eerst, maar vind het nu heerlijk!
Mijn vorige verslag eindigde met een ‘uitstapje' in Port Augusta, de stad met de grote electriciteits centrale. De week daarop volgend waren we weer in de buitenwijken van Adelaide. Elke dag in een andere wijk, en dus ook elke dag weer andere huizen, andere mensen en andere kleine avontuurtjes.
Al eerder heb ik geschreven dat mijn accent juist enorm goed werkt bij de nieuwsgierige Australier. Nu ook de plaats waar ik een tijdje heb gewoond, Amsterdam! Iedereen wereldwijd kent natuurlijk Amsterdam, en niet om de mooie Westerkerk, barbeque in het Vondelpark of de lekkere cocktails van Feijoa. Nee, natuurlijk staat Amsterdam bekend om het ‘roken', en laten de Australiers daar nou ook dol op zijn! Hoe vaak er wel niet een deur werd geopend en ik daar onmiddelijk erg sterk of juist na een aantal minuten heel ver weg de geur van mijn ‘hometown' heb geroken is niet meer op twee handen te tellen! En ja, dan ben ik even Nigel of Zlatan die dat balletje aanneemt er er even met een wereldse klasse en met gepaste tact inschiet!
Levelen, iets wat ik al in Hotel de l'Europe heb geleerd, en inlevingsvermogen...het heeft me in deze baan toch wel mooie momenten gebracht! Ieder kopje koffie, ieder koekje, salami plakken, sugar bread, chocolade, babanensandwiches en dan alle mooie verhalen over familie, vrienden, het land en zelfs de vele fotoboeken, de leguaan op mijn schouder en een zakje wiet voor in mijn binnenzak...en dat voor een electriciteits sales agent! Ik heb me gebogen over huiswerk van een tiener, heb zakdoekjes aangegeven aan iemand die net haar man had verloren, heb honden van mijn enkels weg moeten slaan, ben uitgehuwelijkt, heb een glaasje wijngedronken op een balkon van een paleis van een huis, krijg dagelijks de bevestiging dat ik een kattenallergie heb, hebt vastgeplakt gezeten aaneen keukenstoel (iieeehhll) en heb verschrikkelijk veel moeten bluffen over hoeveel ik wist over het opwekken van energie, solarsystemen en de Australische politiek. Toch heb ik altijd mijn best gedaan zo weinig mogelijk te liegen en eerlijk te zijn tegen mensen waarvan het omzetten van hun energie echt geen winst bracht.
De baan is niet mijn droombaan maar je kan er wel wat geld mee verdienen en ik heb er veel van geleerd! Voornamelijk mijn communicatie technieken. Maar het mooiste was de ervaring! Geweldig, ik vrees dat mijn familie en vrienden nog lang deze kleine avontuurtjes moeten aanhoren!
Gister zat ik met mijn moeder op skype en vertelde haar het verhaal over de zak wiet: Vorige week tijdens werk werd er namelijk voorzichtig een deur geopend, rook ik de geur van wiet en even schrok de bewoner, waarschijnlijk van mijn werkuniform. Maar na mijn uitleg dat ik voor de electriciteit kwam en dan met een glimlach voorzichtig vroeg of dit inderdaad de geur van mijn ‘hometown Amsterdam' was, werd de deur met een grote zwaai opengegooid en werd ik binnen uitgenodigd om de kwaliteit te testen!! Deze heer was duidelijk erg trots op zijn eigen ‘outdoor' wiet!! Nee, ik moet nog werken (en ben zoiezo niet zo van dit soort roken weten mijn vrienden) maar wel vind ik het dan leuk om even te klieren...'no way that this stuff is better then our Amsterdam stuff, we haveTHE best' Ha, de reactie was precies wat ik had verwacht, meneer vloog in de verdediging en wist precies hoe en wat hij moest doen om het zo goed mogelijk te krijgen, ik moest dit absoluut proberen want het was het beste van de gehele regio en zo stapte ik dus 's avonds het werk-busje weer in en zwaaide ik weer op mijn beurt trots met de zak wiet die ik had gekregen om te proberen. Je had de ogen moeten zien van mijn collega's! Mijn Engels is dan wel het slechtse van iedereen maar dit soort dingen krijg ik weer voor elkaar!
En ook dit verhaal van de hond wil ik jullie niet ontnemen:
Ergens op een achteraf weggetje met zeer gammele huizen bevond ik mij, volgens eigen zegge (gebruikmakend van mijn wilde fantasie en geschiedenis aan enge films)in de beste omgeving voor de nieuwste horror film. Dit wou ik net ook per telefoon doorgeven aan mijn Nederlandse collega Arjen (ook omdat ik gewoon even wat bangig was natuurlijk) dus met de telefoon aan mijn oor liep ik op het woonhuis van Jeepers Creepers af toen ik een hond hoorde blaffen en grommen en op me af kwam rennen. Gelukkig was daar een groot hek muhaha...stomme hond!! Nee dus, ietswat meer naar links in de hoek van het hek was er duidelijk iets niet geheel goed afgewerkt en vloog de hond daar dus doorheen op mij af. Hij bleef even staan grommen (niet zo'n heel grote hond, wel vervelende situatie) maar deed al snel een poging mijn enkels te pakken. Tja, wat doe je dan? Met je grote leren Sales-map die je in je handen hebt sla je heel hard op zijn op net voordat hij je enkels vastheeft! Even schrok de hond maar dat stomme beest deed nog een poging! En ik dus ook! De hond vloog achteruit, ik stoof ook achteruit en al trillend aangekomen bij de straat hoorde ik Arjen pas door de hoorn schreeuwen. Die had natuurlijk opgenomen maar ik had beide handen nodig om met mijn map te slaan en hij had die hond dus van heel dichtbij gehoord en dacht dat ik verscheurd werd!!
We hebben er 's avonds nog hard om gelachen, maar ik heb nu een grootste hekel aan honden op een erf en grootste ontzag voor onze postbode thuisthuis! Onze hond was ook nog eens flink groot en zijn gegrom kwam uit zijn tenen! Lieve Argus...onze donkerharige, stinkende bescherm-engel!
Na de week in Adelaide met armere buitenwijken maar ook de rijke wijken met kasten van huizen op de heuvels en uitkijk op de stad (a la serie The Hills) waren we de laatste week in..Jerusalem! Iets wat noordelijker van Adelaide met Port Pirie, Kadina, Wallaroo en veel kleinere dorpjes aan de zee. Leuke lieve stadjes met vriendelijke mensen maar geen speciale uitstapjes meer gemaakt.
Dodenherdenking en bevrijdingsdag is vreselijk aan mij voorbij gegaan, net als koninginnedag trouwens! Mijn manager had gezegd dat we met koninginnedag weer in Sydney zouden zijn maar helaas werd de gehele planning omgegooid en zaten we in een dorpje in een cabinpark waar ze waarschijnlijk niet eens weten dat Nederland een koningshuis heeft.
Wel hebben we ANZAC vrij gehad op 25 april. ANZAC day, Australian and New Zealand Army Corps is een nationale feestdag waar de strijders worden herdacht die mee hebben gevochten in WOI in Gallipoli. Dit was de oorlog tegen de Turken om de zeeroute naar Rusland veilig te stellen. Australie en Nieuw Zeeland vochten toen onder de Britsche vlag maar erg succesvol was het niet. Er zijn onnodig veel slachtoffers gevallen door communicatiemoeilijkheden, het klimaat en miskennen van het terrein. Maar begin deze discussie niet tegen de Ozzies, dat ligt blijkbaar zeer gevoelig! Overdacht wordt er gedronken, 's avonds hebben we de film ‘Master and Commandor' gezien met een Mel Gibson.
De reis terug naar Sydney was ook wel weer een avontuur! Wederom waren Brodie en ik de enige twee met een rijbewijs en hebben we het wat opgedeeld. Zijn vriendin zou zijn bijrijder zijn en hem directions geven en Arjen (ook wel Dutch genoemd) zou mijn TomTom zijn en zouden wij elkaar wakker houden. In het busje zat nu ook Jesse, een Australier die een halfjaar geleden een autoongeluk heeft overleefd maar daarbij wel zijn zusje en zijn zwangere vriendin heeft verloren. De bestuurder was bij een nachtelijke rit namelijk in slaap gevallen. Ik hoef jullie niet te vertellen dat er dus met extra voorzichtigheid en redelijke spanning werd gereden! Iedereen kon zijn spanning voelen.
Wederom veel overstekende kangeroo's 's nachts, noodstopjes om in de middle of nowhere er achter te komen dat je toch had moeten stoppen bij die laatste toiletstop en hopend dat je geen slangen zou tegen komen, veel Red Bull, enkele sigaretten ;) en veel snoep, zoals dat hoort!
Om 2 uur 's nachts kon Arjen niet meer wakker blijven, was de rest achter me al in slaapgevallen en heb ik het busje ergens langs de kant van de weg geparkeerd, hebben we het gangpad ontdaan van spullen (gewoon even tijdelijk buiten zetten) en was er een slaapplek voor iedereen! Rillend van de kou werden we wakker om 5 uur, schreeuwde iedereen dat de kachel aan moest dus ben ik weer achter het stuur gekropen, moter aan, kachel aan en de verlaten weg weer op! Na 4 uurtjes rijden zijn we ergens gestopt bij een camping waar we mochten douchen en kwamen we erachter dat onze spullen nog ergens buiten langs de kant van de weg stonden...zo'n 4 uur rijden bij ons vandaag!!! Gelukkig geen persoonlijke spullen, wel kan de eerste de beste zwerver van alles lezen over goedkope electriciteit!
Terug in Sydney werden we weer verenigd met de rest van de groep. Toch wel een opluchting! We waren moe, iedereen is verkouden en beetje uitgepraat met elkaar dus wat nieuwe andere gezichten is fijn!
Wel zit ik nu in een dilemma. Dit werk is niet mijn toekomstige werk, Nienke wacht op mij in Brisbane om samen vrijillig boerderij-werk te gaan doen maar mijn buffer qua geld is nog niet groot genoeg! Hoe dan ook, ik heb een weekje vrij om even weer op adem te komen en ga zo Nienke eens bellen! En heb hardloop-schoenen gekocht, dus moet ik toch maar eens even wat doen...de zon schijnt vandaag weer, het park is dichtij...geen excuus meer!
Lieve groet...See ya!
Australie: 4 weken werken!
Jaaah eindelijk weer een update!! Ik ben de laatste weken druk geweest met werken! In de laatste update schreef ik al dat ik een Sales baantje had gevonden en in afwachting was op de training.
Gelukkig had ik de zaterdag voor mijn eerste werkdag nog even tijd om de toerist te spelen met Nienke, die ik in Vietnam heb ontmoet. Na een terrasje zijn we de Harbor Bridge overgelopen waar je aan de andere kant van het kanaal een prachtig zicht hebt over Sydney.
Die zondag moest ik me om 12:00 uur melden bij het bureau van Australia Sales And Promotion (ASAP). Te lezen is op hun website dat ze erg proffesioneel zijn, dus was ik toch wel een beetje zenuwachtig! Maar bij het zien van mijn andere collega's verdwenen deze zenuwen onmiddelijk! Mijn General Manager liep rond in zijn korte broek en zag ik op zijn arm een grote draak getatoeerd. Mijn manager had twee clowns op zijn knieen getatoeerd en G'day op zijn rechter voet en Mate op zijn linkervoet...tja! Bovendien waren ze allemaal net even wat jonger, te zien aan hun ogen hadden ze een erg gezellige en lange zaterdagnacht gehad en nog voordat we de stad uitreden hadden we de eerste Drive-In Bottler al gevonden! (Dat moeten we zeker in Nederland gaan introduceren! Je kan met de auto echt aan een locket je flessen wijn en dozen bier betalen en inladen!)
Eerste week: Port MacQuarie
Port MacQuarie, een kustplaatsje 390 kilometer ten noorden van Sydney. In 1821 werd de stad opgericht en werd het een plaats waar criminelen werden gehuisvest (tochweer link met thuisthuis) maar in 1830 werd de regio geopend en is nu erg populair als verblijfplaats voor gepensioneerden en toeristen. Het staat bekend om zijn uitgestrekte stranden(!!) en ongerepte natuur en de koala-populatie geeft nog eens een extra bekendheid aan het plaatsje!
De rit zou ongeveer 5 uur duren maar wij hebben er gek genoeg 8 uur overgedaan! De anderen waren er al een tijdje maar al snel bleek dat ik het party-busje hadden gekozen. Ik had al enige tijd hoofdschuddend en lachend achterin de minivan gezeten met een biertje en een sigaretje in mijn handen terwijl in de andere minibus de muziek zochtjes stond en iedereen had liggen slapen! De managers in mijn busje weten zo hun administratie te regelen dat er van het bezine geld ook drank gekocht kan worden!
In Port MacQuarie was er een huis gereserveerd op een hostel-complex waar we met ons allen in pasten en dus een eigen keuken en badkamers hadden. 4 slaapkamers met allemaal stapelbedden en in de ochtend dus een lange wachtrij voor de douche!
De eerste dag werden alle nieuwelingen getraind en de rest van de week moet je je dus zelf maar redden. Ik werk voor een Electriciteits bedrijf en moet deur aan deur mensen zien warm te krijgen om voor ons te kiezen als hun retailer. Het heeft me dus even wat tijd gekost om relaxt en met een leuk Engels praatje dit te kunnen doen maar ik heb nu mijn eigen pitch (verkoop-praatje) en het gaat goed! Misschien is het ook zo dat door mijn zeer sterke accent en met de nieuwsgierigheid van de Australiers ik meestal over Nederland en Europa praat en de mensen vol trots over hun Australie vertellen!
Het sales-baantje opzich vind ik niet super. Per dag moet je ongeveer op zo'n 30 huizen kloppen (ze hebben hier bijna geen deurbellen) en hoor je minimaal 3 mensen te laten tekenen. We worden met een minibusje allemaal ergens in het stadje afgezet met een plattegrond en je eigen straten worden gehighlight. Met deze straten (turf) moet je je van 12:00 uur tot 18:00 uur ‘vermaken' en kan je dus wel je eigen pauzes indelen.
Maar, ik ben Anna Maaike Kort dus ik maak er maar het beste van. Op ‘slechte' dagen als ik echt geen zin heb, en de mensen merken dat natuurlijk gelijk aan je houding, maak ik met de oudjes gezellige praatjes over hun tuin, hond, kat, familie en laten ze me zelfs fotoboeken zien, speel ik met kinderen oorlogje in hun schuur of zoek ik een goed stukje gras, ga ik het strand op of zoek ik een lunchtentje met een krant. Sorry Arjen (NL Manager) als je dit leest! Ik ben naar Australie vertrokken om wat plezier te hebben dus maak ik er het beste van! Ook veel andere collega's die backpackers zijn zwerven zo wat rond en bellen we elkaar dus ook wel vaak op!
De groep is ook erg gezellig. Iedereen is eigenlijk een beetje gek op zijn eigen manier. Het is een gezellige mengelmoes van backpackers (groot aantal Engelsen, 2 Nederlanders een Duitser en de rest Australiers) Iedereenn is het er eigenlijk wel overeens dat het werk niet het allerleukste is (wel goed verdiend als je goed sales maakt) wordt er dus hard gewerkt aan de sfeer en teamspirit eromheen zodat er zo weinig mensen ontslag nemen.
En dat laatste werkt niet altijd even goed! In de eerste nacht is er een jongen met wie ik ook een training had gewoon uit het huisje gesneakt midden in de nacht. Die week hebben nog 2 nieuwe vrijwillig opgezegd, is er iemand onslagen omdat zij de hele dag aan het shoppen was ipv verkopen en iemand is onslagen omdat die met logo shirt aan een vechtpartij is aangegaan in de kroeg. Ach, dat zegt ook wel weer genoeg van het team!
Leuk aan de roadtrip is natuurlijk dat ik zo ook wat van de omgeving kan zien! Dus een paar stranden verkend en we zijn naar een Koala-ziekenhuis geweest. Hier wordt gezorgd voor Koala's die gewond zijn door bosbranden, aanvallen van andere dieren en verkeersongevallen. Daarnaast worden er ook weesjes en bejaarde koals's verzorgd!
Na een week werken, en op zaterdag een halve dag werken vertrekken we weer naar Sydney, naar onze basis. Daar komen we zaterdag avond laat aan, gaat de hele meute of uit of knock-out in bed en de zondag moet iedereen weer fris en fruitig om 12.00 uur klaar staan om te vertrekken naar een volgend stadje waar je maandag ochtend begint. Eingenlijk betekend dat dus dat je geen 1 dag vrij hebt en 24/7 met je collega's bent. Dan hoef ik ook niet uit te leggen dat we best wel hecht team zijn!
Tweede week: Glen Innes
De tweede week werden we opgesplitst in twee groepen en vertrok ik met mijn groep naar een klein gehucht Glen Innis. De week begon erg leuk, lieve mensen, mooie huizen, veel heuvels en zon. Echter, het dorp was zo klein dat aan het einde van de week er veel deuren werden geopend en ik te horen kreeg dat ze al hadden gehoord viavia of gelezen hadden op facebook(!!!) dat wij in het stadje waren en ze niet moesten tekenen. Toen werd het dus een echte uitdaging! Gelukkig bleven de mensen nieuwsgierig dus bleven de leuke praatjes!
Ik ben zelfs eens goed achterna gezeten door twee honden! Zo eng! Ik moest een hele lange lange oprij laan oplopen waar een mega groot mooi huis met een enorme verande bovenop een heuvel stond. Al puffend en steunend bekeek ik het ietswat spooky uitziende huis (zo uit een horror film gehaald waar ik haast de schimmen al achter de zolderramen zag) moest ik toch wel toegeven dat het uitzicht geweldig was en klopte ik met al mijn moed aan, hopend op een lief oud vrouwtje. Echter...ik plaats van voetstappen te horen van achter de deur hoorde ik geluid vanuit de tuin achter mij. Dat geluid kwam mij zeer bekend voor, onze lieve hond Argus maakte het zelfde geluid als hij van ver, hijgend naar me toe kwam rennen....voelen jullie nu ook die nekharen en je hartslag?...shit! Draaide me om en zag twee honden op me af komen en ze bleven een paar meter voor me stil staan. Euhm...Ik was daar helemaal alleen, ver van de drukke straat en wat moet ik tegen twee honden beginnen! Dus wat deed ik? Met mijn aller liefste hoogste stemmetje: 'heeeey beautifull dogs'...jaah! Ze begonnen langzaam te kwispelen! Met mijn staart tussen de benen dus maar voorzichtig en constant achteruit kijken heel snel die heuvel weer af!
Dit stadje was echter zo klein dat er niet erg veel te doen was in de avonden en de avond dat we ergens een gezellige entertainment-centre gingen opzoeken, waren we de enige in een zaal vol gok-automaten en pooltafels!
Paasweekend en dus gelukkig wat langer vrij en hebben we Sydney onveilig gemaakt! Geen idee waar we allemaal zijn geweest maar het was groots en gezellig! Jammer dat we hier geen fietsen hebben zoals in Amsterdam! Dure taxi's zijn niet zo leuk! Wel aardig is dat de managers die extra verdienen als wij sales maken dat geld gebruiken om ons te voorzien van alcoholische versnaperingen!
Ook zijn we met een clubje naar de Blue Mountains geweest. Dat is een gebergte ongeveer 2 uur rijden van Sydney met een geweldig uitzicht! De eucalyptusbossen geven de lucht een blauwe gloed vandaar de naam. Een belangrijke rotsformatie is te zien bij Echo Point. Volgens overleveringen van de Aboriginals zijn hier drie zussen versteend. De drie uitstekende rotspunten worden dus ook ‘The Three Sisters' genoemd. Een van de teamleden nam zijn gitaar mee en zo hebben we in het gras, met een geweldig uitkijk heerlijk genoten van een kleine picknick en de zon!
Helaas moest ik helaas mijn strand- afspraak met Nienke afzeggen want ik kreeg een sms van de General Manager dat we die zondag om 07.00 uur moesten vertrekken!
En zo zat ik de volgende morgen in het minibusje richting Adelaide!
Derde week: Adelaide
Adelaide is de hoofdstad van de Australische deelstaat Zuid-Australie en is de vijfde stad van Australie. Het staat bekend om de vele kerken en rondom Adelaide liggen bekende wijngebieden die ik toch wel hoop te kunnen bezoeken!
Omdat de rest van ons groepje voor de Paasdagen naar familie of vrienden ergens anders waren,waren wij maar met 4 man waaronder 2 met een rijbewijs. Dat was de General Manager, een ozzie en een Nederlandse dame die nog nooit aan de linkerkant van de weg had gereden, ikke dus!! De GM wou absoluut niet dat ik zou rijden want hij voelde zich verantwoordelijk voor de groep en kreeg het al Spaans benauwd bij het idee dat ik met mijn rechts-rijden de snelweg op zou moeten! Ik heb hem dus met een knipoog veel succes gewenst met de 17-urige rit!
En het duurde dan ook nog maar 3 uur voordat hij rekkend, strekkend en gapend uit het busje kwam rollen bij een tankstation voor de 4e koffie dat hij mijn richting op keek. Leuk!! Na een oefenrondje op de parkeerplaats waarbij iedereen rechtop op de stoelen opeens ook de gordels hadden gevonden, reed ik de snelweg op. Wel gek hoor, stuur aan de ‘verkeerde' kant en ook rijden aan de ‘verkeerde' kant! Maar het ging allemaal hartstikke goed! Toen ik echter een mega vrachtwagen moest inhalen en er ook iemand achter mij aan kwam greep ik natuurlijk naar de linkerkant van het stuur om de knipperlichten aan te doen, niet wetende dat ook die andersom zaten en de ruitenwissers werden aangezet! Met een klein gilletje gevolgd door een lachsalvo van mijn kant en een paar lichtelijke paniek handelingen stonden alle toeters en bellen aan (natuurlijk) inclusief ruitensproeiers, knipperlichten, ruitenwissers en een stuiterende scheldende GM achtermij! Hahaha geweldig! Ik hoorde bijna zijn hartkloppingen boven het geluid van de CD speler uit, en die stond al hard!!
Ach, niets aan de hand!
Die uren daarop volgend waren eerst geweldig! Rijdend door de middle of nowhere met de zon die ondergaat en de hemel rood gekleurd zonder dat ik iets van leven zie; geen andere auto's geen huizen geen dieren in de wei oid, niets! Toen werd het vermoeiend met de lange donkere wegen en de waarschuwingen voor overstekende kangeroo's waarbij het bewijs (vele vele doodgereden kangeroo's) langs de weg de borden nog wat extra kracht bij zette. En later werd het echt slopend! De radio deed het niet, we hadden twee CD's weg moeten gooien omdat er krassen opzaten en we luisterden dus al 12 uur lang naar dezelfde CD...
Maar na 17 uur hadden we toch eindelijk ons doel bereikt! Adelaide!
We moesten een nieuw Electriciteits bedrijf promoten samen met de al aanwezige groep sales represetatives van deze regio. Leuke rustige week, ik kreeg toch weer wat last van een onrustig gevoel dat dit niet helemaal mijn werkkeuze is maar het team maakt het erg leuk! Het team hier was eerst een beetje zenuwachtig. Ze hadden gehoord dat wij best wel goed waren en kijkend naar hun gemiddelde score waren we dat ook wel. Lichtelijk maar gezonde concurrentie strijd dus! En het leukste hier in het Adelaide kantoor is dat ze verschillende incentives verzinnen om de spirit erin te houden. En dat gaat minder over drank zoals bij ons, maar meer over bizarre acties die de managers moeten doen.
Zo hebben we dus gewed dat een mannelijke manager in een bikini van een van de dames een McChicken in de McDonalds moest bestellen! Gewoon een beetje gek!
Na een week Adelaide ging ook een gedeelte van het kantoor daar op een roadtrip en konden we dus mee naar Port Augusta. Tijdens een roadtrip op een roadtrip..hoe kan het ook anders!
Vierde week: Port Augusta
Port Augusta is een stad ongeveer 320 kilometer noordwesten van Adelaide en is voor vele reizigers een tussenstop omdat er vier centrale wegen kruizen. Verder is er niets te beleven maar voor ons een ideaal plaatsje want we werken nu tijdelijk voor een Energie bedrijf waarbij de grote algemene centrale juist daar staat! Dus konden we in ons verkooppraatje dit goed gebruiken: directe lijnen zonder tussen personen dus goedkoper en onderhouden van plaatselijke werkgelegenheid!
Deze week heb ik dus ook wel zeer goed gedraaid ondanks dat ik de laatste dagen ietswat lui was en ergens de heimwee wat toesloeg. Waarschijnlijk (moet de aantal evt annuleringen nog even afwachten) heb ik in 1 week verdiend wat ik in NL in een maand verdiende!! Even wat vreemder waren de vele Aboriginals in Port Augusta. Ik ben zeker geen racist maar deze mensen hebben toch even wel een andere benadering nodig! Wat ik dan wel weer zeer interessant vind maar ik heb ook wel meerdere malen voor een half open deur gestaan waar de vliegen en stank me tegemoed kwamen (pap, huisbezoek?) en ik na mijn hoofd even om de hoek te hebben gestoken ik me snel heb omgedraaid en weg ben gelopen! Daar ga ik niet alleen naar binnen!
En ik heb me een dag verslapen.. en daar werd ik voor beboet! Ze wilden mij en een collega die ook laat was afzetten in een Aboriginal caravan park. (Huizen zonder ramen, pitbulls in de voortuin, afgebrande speeltuinen en kapotte bierglazen overal op de weg) Bij het zien van mijn grote paniekogen en waarschijnlijk wegtrekken van mijn kleur begon het gehele team in het busje hard te lachen! Dit hadden ze dus even gepland toen ik onder de douche stond om me te laten schrikken! Ik zal me nooit meer verslapen!.. denk ik ;)
Nu zijn we weer in Adelaide, waar we een week blijven en gaan volgende week terug naar Sydney waar we eindelijk na 3 weken de rest van de groep weer zien! Arjen en ik hopen dat we de 29e aankomen in Sydney zodat we koninginnenacht daar kunnen vieren..ja, de Nederlanders in Sydney zullen zich verenigen waar in een paar kroegen de boel voor een dag oranje gekleurd zal worden en door de luidsprekers Marco, Guus en vele carnaval krakers te horen zijn!!
Voor nu heel veel liefs! Jullie konden al even lezen dat er vlagen voorbij komen van een heimwee-gevoel. Maak je geen zorgen, dat is alleen omdat ik steeds meer begin te beseffen wat goed ik het ook had in Nederland omdanks mijn geklaag over lange werkdagen, spierpijn van het vele verhuizen, hoofdpijn na een zaterdagavond (of donderdag of dinsdag) koud had in een paleis in Drenthe!
Ik vermaak me hier nog wel even hoor....daarnaast heb ik iedereen hier al honderuit verteld over een lieve lieve vriendin die deze kant op komt..YOEPIE!! KAREN!! Over een paar maandjes gaan we Nieuw Zeeland verkennen!!
Zal de foto's snel uploaden!
Liefs!
Australie: Eerste week Sydney
Na het uitzwaaien van Froukje om 01.30 uur ('s nachts) moest ik wachten tot 07.00 uur totdat ik zelf mocht boarden waarbij slapen in de airco-vrieskou en de harde plastic stoelen op het vliegveld echt niet wou lukken! Maar, mijn gebeden werden verhoord, in het vliegtuig zelf had ik maar liefst 3 stoelen tot mijn beschikking dus heb ik als een roos geslapen!
Aangekomen op het vliegveld in Australie werd ik verwelkomd met een heerlijk australisch accent! Natuurlijk kennen jullie die allemaal van Steve Irwin 'The Crocodile Hunter' of McLeod's Daughters, maar om het in het echt te horen klinkt toch wel even grappig! Of klinkt dat nou als een echte wereldvreemde?
Hoe dan ook, mijn beloofde pick-up van het vliegveld was er niet en na een telefoontje bleek dat die eigenlijk niet meer na 21.00 uur rijden dus moest ik met het openbare vervoer...
Bezweet, moe en een beetje kribbig kwam ik aan op Kings Cross waar mijn lieve vriendinnetje Karen 2 jaar geleden ook haar reis in Australie is begonnen. Kings Cross is het uitgaans district van Sydney en heeft ook een red-light-district. Zigzaggend tussen de dronken schreeuwende Engelsen in korte rokjes, de hoertjes op hoge hakken en nog kortere rokjes en de enorme gigantische woestuitziende klerenkasten genaamd 'security' kwam ik aan bij het hostel die ik op aanraden van Karen had geboekt.
Het was er inderdaad erg gezellig! Ik had een kleine Dorm kamer met twee Maleisische kamergenootjes, er was een gemeenschappelijke keuken en een dakterras. Wel grappig hoe het hier werkt in de hostelkeukens: Omdat Australie erg duur is (lees: ERG ERG duur) wordt er veelal zelf gekookt in potten en pannen die worden aangeboden door het hostel. Ook bakken bestek, borden, bekers en de algemene kruiden mogen gebruikt worden. Wat natuurlijk niet gedeeld wordt zijn de boodschappen en die moet je dus in een tas of zak doen met je naam erop en in een van de koelkasten bewaren.
Iedere ochtend wordt er gratis ontbijt klaargezet en is het dus dringen voor toast met boter en/of jam, melk met cornflakes en oploskoffie. Aan lange tafels tussen de slaperige (katerige) hoofden eet je dus je ontbijt op en kan je makkelijk wat contacten leggen.
De gemiddelde leeftijd van The Funk Backpackerss Hostel was ietswat lager, rond de 19, en het gehalte zuip- en hersenloos gepraat ietswat hoger. (moet gewoon even wennen na het paradijselijke Thailand en hoogstaand praat van mijn lieve zus) Maar ook zoals in Azie wordt je overal voor uitgenodigd en hoor je de beste reisverhalen!
Hoewel het even wennen is in de grote drukke stad heb ik me die eerste dagen erg goed kunnen vermaken met de Maleisische dames. We hebben ons aangesloten bij een wandeltour door het centrum van de stad, hebben vol trots genoten van ons wc bezoek in het wereldberoemde Opera House (goed alternatief voor dure showkaarten), zo goedkoop mogelijk gegeten en gedronken, extra non-backpackers kleren gekocht op Paddy's Market (lijkt haast op Zwarte Markt Beverwijk) en ik ben uitgenodigd door hun om aan te sluiten bij een familie-lunch.
Na drie nachten ben ik toch maar verhuisd naar een ander hostel, HQ Backpackers, op Victoria Street iets verder van de drukke straat maar met gratis WiFi! Want bijna overal moet er betaald worden voor WiFi en ik moet toch echt beginnen met solliciteren!
Dat heb ik dus ook maar de afgelopen dagen gedaan. Het is hier duur zoals ik al zei! Een gesneden brood zoals wij die kennen van de supermarkt kost hier makkelijk 7 dollar, sandwiches bij foodstalls zijn 9 dollar, mijn pannenkoeken voor lunch waren 16 dollar en het duurste: onderdak! Per week betaal je makkelijk 200 dollar (vaak meer) PER WEEK in een hostel met gedeelte slaapkamers en badkamers!
Dus ik heb 2 hele dagen op internet gezeten om mijn CV te versturen. Gelukkig heeft het wel zin, ik had deze week drie sollicitatie gesprekken en kon ik mee met een WWOOFing-baan. Dat is een Willing Work On Organic Farm waarbij je niet wordt betaald maar wel onderdak en eten krijgt.
Ik heb voor nu gekozen voor een Sales baantje en ga morgen met een groep van 20 Sales mensen naar Port Macquarie, 3 uur rijden buiten Sydney. Daar moeten we deur aan deur een nieuw electriciteits bedrijf gaan promoten en verkopen. Hoewel het niet het meest leuke baantje is kan je er goed geld mee verdienen! Ze betalen daarnaast ook nog mijn onderdak dus helemaal ideaal voor mij!
Ik hoop de eerste paar weken zo zoet te zijn met keihard werken en goed geld verdienen zodat ik daarna lekker kan reizen!!
Wel is er wat tijd voor gezelligheid natuurlijk! Karen heeft me via internet voorgesteld aan haar Australische vriendin van een jaar geleden en zat ik gister dus in een gezellig trendy cafe tussen Ozzies die mij het rugby uitlegden, en had ik eindelijk weer een overheerlijk wijntje (na al de biertjes en buckets)!!
Daarnaast kom ik net terug van een gezellige middag en avond met Nienke. Haar heb ik ontmoet in Vietnam en ook zij is de aankomende weken in en om Sydney te vinden! Na een lunch en een kop koffie met uitkijk op een reusachtige cruiseschip zijn we de Harbor Bridge overgelopen. Dit is een reusachtige stalen brug die met het uitzicht op het Opera House, de haven en het Business Ditrict veel is terug te vinden op alle kaarten!
En inderdaad, het uitzicht was geweldig!
Morgen vertrek ik dus voor werk en weet ik niet hoeveel ik nog online zal/kan zijn.
Dus dan wil ik nu toch even van het moment gebruik maken en Karen en Maaike enorm bedanken voor hun hulp, steun en het gebruik maken van hun 'netwerk'! Ook Sanne K. voor haar tips! Jullie zullen wel grijnsen bij het lezen van mijn (toekomstige) avonturen hier met jullie hoofd vol herinneringen ;) Pap heb ik gestoord tijdens werktijd, sorry maar dank! Mam dikke kus ook! Het is zo grappig om met hun voor skype te zitten! Voor beide partijen eerste keer Skype dus dat was wel even erg grappig! En hoe makkelijk!
Meer tips en tops zijn altijd welkom natuurlijk!
En natuurlijk iedereen voor hun lieve woorden via Reismee, facebook of mail! Voor nu de allerliefste groetjes en als afsluiting een paar weetjes:
- Australie wordt ook wel Oz genoemd omdat als je Australie afkort 'Aus' en dit met hun rare accent uitspreekt klinkt het echt als Oz! Simpel eigenlijk!
-Perth noemt men de meest geïsoleerde stad ter wereld (even dichter, de dichtbijzijnde stad Adelaide ligt op zomaar liefst 27OO km afstand)
-Met 53,1 °C is Queensland de recordhouder van de warmste plaats op aarde (dit verklaart ook: er leven het hoogste aantal mensen die lijden aan huidkanker ter wereld)
-Er bestaan een vijftigtal kangoeroesoorten waarvan de grootste tot twee meter haalt en de kleinste niet groter is dan een rat
-Australie qua land oppervlakte bijna 230 keer nederland is
-Sydney ca 4 miljoen inwoners heeft en met 38 deelgemeentes net zo groot is als Gelderland,N Brabant en Utrecht samen
-Australië na ontdekking oorspronkelijk door Engeland werd gebruikt als strafkolonie waar criminelen naartoe moesten. In mei 1787 vertrokken de eerste elf schepen richting Australië met aan boord ongeveer 570 criminelen. (dus mam, ook hier kan je vast aan de bak!)
Lieve groetjes!
Zuid Thailand
We hebben tot middernacht om nog even te relaxen en alles te herstructureren en dan neemt Froukje het vliegtuig naar Amsterdam, en ik even later een vliegtuig naar Sydney. De laatste paar weken zijn snel gegaan met iets minder cultureels maar met veel ontspanning en plezier!
Het begon allemaal in het noorden met een heerlijke Maaike-actie: een dag te vroeg op het vliegveld van Chiang Mai! Ik heb vele verschillende vliegtickets bekeken en vergeleken en ook tickets voor mijn ouders geboekt en ergens heb ik de datum verkeerd opgeslagen in mijn hoofd! Dus kon ik weer terug de stad in om een guesthouse op te zoeken en had ik alle tijd voor een fietstocht door de stad. Froukje kwam die avond ook weer terug van wat steden trips dus heb ik nog samen met haar en haar vriendinnen gegeten en de volgende dag poging 2 vliegveld!
Om tijd te winnen heb ik een vliegtuig gepakt naar het zuiden, naar Puket. Puket is qua oppervlakte het grootste eiland van Thailand en is verbonden aan het vaste land door middel van een brug. De vele mooie stranden zijn zeer populair en daar zijn de prijzen ook naar! Ik was er meer om een tussenstop te maken en de volgende dag gelijk naar Ko Phi Phi te gaan.
Bij aankomst in Puket ontmoette ik twee Haagse meiden, Els en Charlie die dezelfde plannen hadden voor Ko Phi Phi en eigenlijk ook Puket als tussenstop hadden gepland. Om geld uit te sparen voor het dure zuiden hebben we gekozen om een zo goedkoop mogelijke hotel te zoeken, en die hebben we zeker gevonden! De schimmel hing als draden van het plafond en de geur van de mossige schimmel in de badkamer kwam je al van ver tegemoet! It's all part of the experience!
Daarom zijn we dus ook hard hollend en hard lachend de volgende dag zeer vroeg uitgecheckt om de eerste ferry naar Ko Phi Phi te halen. Reeds verbrand van de warme zon kwamen we daar aan. We moesten toch wel behoorlijk wennen aan de warmte van het zuiden en zijn dus al vlot akkoord gegaan met wederom een armoedige budget kamer in Phi Phi Town. De kamer stonk, was klein, had een zeer smal bed voor drie Nederlandse meiden maar was op loopafstand van winkels en strand! En eigenlijk heb je ook niet meer nodig als je op zo'n prachtig eiland zit!
De Phi Phi eilanden bestaan uit twee eilanden Phi Phi Don en Phi Phi Lee. Wij verbleven op Phi Phi Don waar 1 stadje is en vele stranden met resorts. Phi Phi Lee is in het jaar 2000 erg bekend geworden vanwege de film The Beach en is daarna in populatie gestegen. En dat merkten we ook, het was er super toeristisch! Jammer maar begrijpelijk, het is er fantastisch mooi! We hebben een dag een snorkel- en eilandentrip gedaan waar je langs de mooiste baaien gaat en kan snorkelen in het meest heldere water wat ik ooit heb gezien! Prachtige visjes, geweldig blauw zee water en super fijn wit zand! Vanuit het longtail bootje hebben we dobberend op zee de zonsondergang bekeken. Wauw, wat een dag!
Ik had verwacht dat Phi Phi Don vol zou zitten met rijke dikke Russen en Amerikanen maar waar wij zaten in Phi Phi Town waren het alleen maar backpackers! Overdag lag het strand vol zonaanbidders en ‘s avonds werd het een groot feest met vuurdansers en vuurspuwers, werd er vuurwerk afgestoken en de vele strandtentjes draaiden allen hun eigen muziek. Ik hoef dus verder ook niet uit te leggen hoe ik mijn dagen heb ingevuld!
Het eiland was werkelijk prachtig en volledig weer opgebouwd na het afschuwelijke drama van de tsunami van 2004. Wel zie je overal in het dorpje (wat bijna volledig was weggespoeld) de vele ‘tsunami-exit' bordjes die verwijzen naar hoger gelegen plekken. Een akelige herinnering op zo'n paradijselijk eiland!
De dames bleven nog een nachtje extra maar ik nam de veerboot naar Krabi, een kustplaats aan het vaste land van Thailand. Froukje nam een vlucht vanuit het noorden en samen zullen we de overige dagen samen reizen, mits de zusjes elkaar de hersens niet in slaan!
Krabi Town heeft niet een strand zoals de vele omliggende stadjes en is daarom ook minder toeristisch. Voor de budget backpacker daarom ideaal; Het was er echt Thais, vriendelijk stadje, alles loopbaar, beetje hippie en vele Thaise Night Market eetstalletjes.
Hier hebben Froukje en ik dus ook gesmuld van de heerlijkheden van de Night Market. Nog steeds verbazen wij ons over de prijzen van het eten! Voor omgerekend 1.5 euro heb je een goede maaltijd wat echt fantastisch smaakt!
De tweede dag zijn we wezen zeekayakken. We waren de enige twee dus deelden een kayak en hadden een privé-gids! We zijn langs mooie strandjes gekomen waar we gingen snorkelen, hebben op een ander piepklein verlaten strandje een overheerlijke lunch gekregen (meegenomen door de gids in warmhoudbakjes) en zijn door de mangroven gepeddeld. Dat was heel erg bijzonder! De wortels van de mangrove bomen en de horizontale, zogeheten ademwortels, vormen een bizar gezicht. En al peddelend door grotten en door het mangrovebos hoor je zulke vreemde geluiden van de vele vogels en apen! Erg bijzonder!
Ook hebben we een dag een scooter gehuurd. Dit vond Froukje, die achterop zat, leuker dan ik! Ik zat strak gespannen zigzaggend door het chaotische verkeer te rijden en zij gebaarde naar alle mega grote pick-ups dat ze moesten wachten, dat we eraan kwamen en nog meer externe communicatiegebaren! Maar we hebben het overleefd!
We zijn naar de hotsprings gereden. Daar waren meerdere warmwaterbronnen met water zo ontzettend warm dat wij er niet eens in durfden te zwemmen! En de reis ging door naar de Emerald Pool, een helder blauwe natuurlijke warme pool.
Voor het verlengen van onze Thaise Visum zijn we een dagje naar Maleisië geweest! Hoewel we er graag over willen opscheppen hebben we misschien welgeteld maar drie passen in Maleisië zelf gedaan en moesten toen het busje weer in om terug te gaan naar Krabi. Deze Visa-run worden georganiseerd om extra 15 dagen te krijgen in Thailand!
Toen was het ook tijd voor Froukje om de eilanden te verkennen en vertrokken op een vroege ochtend richting Ko Samui. En wie kwamen er plots ook in de minivan te zitten? Jawel, Charlie en Els van Ko Phi Phi! Tientallen kilometers verderop maar ook zij hadden na het horen van mijn plannen besloten uiteindelijk naar Ko Pha Ngnan te gaan voor de Full Moon party. Alleen gingen zij er direct heen en Froukje en ik maakten een tussen stop van een nacht op Ko Samui.
Aan de oost kant van de staart van Thailand zijn drie eilanden die gemakkelijk gecombineerd kunnen worden doormiddel van ferry's. Het grootste en zuidelijkste eiland is Ko Samui, daarboven ligt het kleinere Ko Pha Ngnan bekend van de Full Moon Party's en daar weer boven ligt Ko Tao, zeer geliefd bij de duikers.
Froukje en ik hebben wilden dus eerst Ko Samui verkennen. Met wat gedoe en gemopper op de lonely planet (afstanden waren wat groter en konden zoals wel beloofd geen taxi's vinden) waren we dan eindelijk aangekomen in Bo Put, het kleine vissersdorpje van Ko Samui. Het zou er het goedkoopst zijn maar we schrokken van alle prijzen en vele Fransen! We werden zelfs gegroet in het Frans door de Thaise serveersters! Najaa! We hebben het daarom ook zo budget mogelijk gedaan met supermarkt-ontbijt op de pier en zijn de volgende dag vertrokken naar Ko Pha Ngnan.
De Full Moon Party wordt hier gehouden worden en Froukje had al ver van te voren een kamer geboekt op het volledig volgeboekte eiland. Zo hadden we een kamer perfect gelegen aan het strand van het feest! Het laatste stukje moesten we met backpacks ook over het strand lopen en botsten wederom tegen Elsa aan! Het moest waarschijnlijk zo wezen, we hebben onze 5 nachten op het eiland dan ook steeds met hun doorgebracht.
We sliepen goed in onze ‘budget' kamer. Al hadden we meerdere avonden bezoek van rondrennende apen over het dak, veel muskieten, ‘s ochtend schreeuwende vogels en hadden een eigen huisdier genaamd Zwelgje (draak uit de film Oli B. Bommel, tja sorry!) Dit monster, een gecko zo groot als een kleine krokodil (met staart 30cm), leek iedere avond wel te groeien! Hij was voor ons zo groot en snel dat we toen hij in onze badkamer zat niet durfden te douchen! Dus had Froukje om versterking gevraagd en stonden er al snel twee Canadese buren en twee thaise met bezems en stokken te zwaaien in onze hut. Hilarisch gezicht! Maar Zwelgje liet zich niet kennen en was te snel voor hun. We hebben ons er dus maar bij neer moeten leggen en met open deuren gedoucht zodat er een sprintje naar buiten gemaakt kon worden mocht hij tot moordlustige ideeën komen!
De dagen op Ko Pha Ngan kan ik tevens kort samenvatten met veel strand, gezellige avonden met vele internationale vrienden, vele fijne verschillende versnaperingen, vuurdansers en veel gelach.. De dagen voorafgaand aan de Full Moon party waren gezelliger eigenlijk, de Full Moon party zelf was gigantisch druk! We hebben nog dik een uur lang in een gigantische plensbui staan dansen! En die tropische buien zijn gigantisch!! Alles was doorweekt, maar dat leek niemand wat te schelen! We hebben de volgende dag het geld moeten drogen aan de waslijn, mijn camera heeft nu nog wat extra kuren maar we hebben wel weer genoten! Zeker bijzonder is de zonsopgang op het strand waarbij de vele honderden feestgangers van de dansvloer op het strand gaan zitten kijken..
Voordat we naar Bangkok zouden vertrekken hadden we net nog tijd om het noordelijkste eilandje Ko Tao te bezoeken voor een nachtje. Ook daar hebben we voor gevaar voor eigen leven een scooter gehuurd en het eiland verkend met de mooie stranden, en geweldig uitzicht vanaf de berg! Ik heb er enkel en alleen, en ik dank Kharma wederom, mijn middelste teen gekneusd die nu nog wat paars/bauw ziet!
In de avonden is Ko Tao ontzettend gezellig. Relaxt en hippie-achtiger dan de andere eilanden en hebben we Els en Charlie daar voor het laatst gegroet. Voor ons zit Azië er bijna op, we willen zeker hier nog een keer terug komen!
En zo zitten we nu weer na een bustocht met moterpech in het drukke Bangkok waar er nog wat geshopt wordt, gesnoept van de vele eetstalletjes en er al een heimwee gevoel ontstaat!!
De hoop op uitjes hadden we eigenlijk al opgegeven maar ons hotel organiseerde een gecombineerde dagtoer met de Floating Market en de Bridge over the river Kwai bij Kanchanaburi. De Floating Market is echt grappig en druk met de vele fruitbootjes en souvenirwinkeltjes op drijvende vlonders. De River Kwai kent een trieste geschiedenis met vele doden gedurende WOII. De boodschap bij Kanchanaburi in hun beste engels: 'May all kinds of wars that all lives are used as the stake for the devastation disappear from this beautiful world forever...May peace and happiness be with the human world forever and ever.'
Gister nog even naar Nana Plaza geweest en ook de Night Market van Patpong hebben we gezocht. Bij beide keken we de ogen uit naar al de lady boys en Thaise met een duidelijke sekse-crisis! Maar we werden wel wat gek van de mensen die ons vroegen of we naar de pingpong show wilden. Nou, nee dank!
Nu de laatste uurtjes in Azie. Wat een geweldige tijd, wat een vriendelijke locals en zeer leuke backpackers heb ik ontmoet! Het leven is hier iedere dag weer anders! De heftige geschiedenis van Cambodia, het drukke Vietnam, de bergen in Laos en de diversiteit van Thailand..het was allemaal even geweldig en prachtig! Ik heb met volle teugen genoten en kijk nu uit naar het avontuur in Australie!!!
Lieve lieve groet van beide zussen Kort!
Thailand Noord: Chiang Mai en Chiang Rai
Wanneer waardeer je rust en ontspanning het meest? Of eigenlijk gezegd..wat is het beste moment om al klagend en jammerend in de vertrouwde, liefhebbende armen van je ouders te vallen? Juist, na een hel van een 16-urige busrit!!! De vorige keer waren de anderen de pineut tussen de zieke locals, maar nu zat ik er middenin! Volgens mij al bij bocht numero 2 kwamen de plastic zakjes tevoorschijn en werd de gehele familie met 6 kids inclusief moeder en vader ziek! En die baby..die hielden ze gewoon omhoog boven een plastic zak om zijn behoefte te doen! Die geur!! En het was laat, en ik was moe, en ik had alleen maar een dekentje gekregen van 1x1m dus net genoeg om OF mijn knieen te bedekken OF mijn schouders in een ijskoude airo bus!
En als klap op de vuurpijl, Kharma pakt me terug na dat creditcard-verhaal denk ik, mis ik de bus na een toiletstop om 02.00 uur 's nachts!! Ik was de laatste (ben nooit zo van het voordringen en als zeer vriendelijk persoon laat ik anderen voor) en zat op het toilet toen ik hoorde dat er al wat gas werd gegeven in de bus! Ohoww...gehaast stoof ik uit het hokje en zag ik de bus al wegrijden! NEEE!! Zie je het voor je, ik met mijn handen in de lucht al schreeuwend die bus achterna! Helaas, die verdween dus de donkere straat op! Shit shit shit... (reeds gecensureerd) wat nu?...draai me om, zag een motor staan...schreeuwde (volgens mij in paniek in het Nederlands) wie mij op de 'moto' kon brengen! Er zat een groepje mensen nog bij de bushalte die allen omhoog waren gestoven en er rende een man, tevens met zijn handen in de lucht, mijn kant op. Hij sleepte me mee naar het groepje mensen en vreemd genoeg zwaaide er iemand met zijn gsm die dus even later de buschauffeur aan de tel had, wauw..had ik niet durven hopen en begrijp ook nog niet helemaal maar doet er niet meer toe! Hij zei in zijn beste engels dat de bus 200 meter verderop was gestopt en ik sprintte dus met veel 'Khop Khun Kha' (dankjewel!!) de weg op de bus achterna...
Het waren waarschijnlijk Thaise 200 meters want ik rende een verlaten donkere weg op waar ik helemaal op het einde wat winkeltjes zag, maar geen bus! Maakt niet uit, misschien daar om de hoek, blijven rennen!! Zeer vreemd gevoel om 02.00 uur 's nachts op je slippers ergens op een verlaten donker weggetje in de bergen van Laos in lichte paniek achter je bus aan te rennen!! Heb nog wat schietgebedjes gedaan toen er een 'moto' mijn kant op kwam en voor me stopte. 'You are the bus?'...'No, I am not the bus but I've missed the bus!' Jeeeejjj mocht ik bij hem achterop en bracht hij me naar de bus!! Had de chauffeur een 'moto' gevraagd me op te halen!
De Italianen die een gangpad naast me zaten kwamen op me afstuiven en vertelden dat ze me al gemist hadden maar ze konden de chauffeur niet snel genoeg duidelijk maken (beide partijen slecht engels) dat ik er nog niet was! Die chauffeur heeft vervolgens netjes iedere keer na een stop die passagiers geteld... met een kleine grijns mijn kant op!
Dus, nog een punt op mijn reislijst 'Moet je een keer meegemaakt hebben'.
In de ochtend kwamen we aan bij de grens overgang. Erg grappig: Je checkt uit bij een balie, gooit je bagage op een klein bootje, springt er zelf achteraan en het bootje brengt je naar de overkant van de Mekong waar je moet inchecken in Thailand. Leuke grensovergang!
Eindelijk, Chiang Mai! Waar ik na het inchecken in een Guest House en het afwassen van die rotte geur van de bus al snel tegen pap aanbotste!! Joepie!! Pap en mam hebben uiteindelijk ook maar besloten hun Thailand-vakantie te boeken en Frouk volgde ook al snel! Dat is leuk en tegelijkertijd vreemd, met je ouders (Froukje was op een 3 daagse trekking) in Thailand een biertje doen! En om heel eerlijk te zeggen is het ook wel even een opluchting om even niet te hoeven socialisen in je beste engels en vriendelijkste (wel altijd gemeend!) glimlach en je kamer te delen met wildvreemden! Denk dat de backpackers die dit lezen dat wel kunnen begrijpen. Het is enorm leuk, gezellig, interessant, voldoenend maar ook enorm vermoeiend! Je bent haast 24/7 om/naast/bij vreemden en bent dus ook altijd bezig met het 'gezellig hebben/zijn'.
De eerste avond zijn we met ons drietjes de welbekende Night Bazaar van Chiang Mai op geweest. Het is een gigantische markt (gedeeltelijk overdekt) waar je allerlei handgemaakte spulletjes, schilderijen, sieraden, tassen, CD's DVD's en noem maar op, kunt krijgen. Daarnaast kan je er ook heerlijk eten! En laat dat nou net iets zijn voor familie Kort!
De volgende dag heb ik even geluierd en zijn we 's avonds naar Thai Boxing gegaan! Je wordt verwelkomd door een zwaar opgemaakte 'dame' op hoge hakken en een merkwaardig lage stem(!!) en naar een stoel begeleid. Je ogen beginnen haast te tranen van de Tiger Balsem-lucht die in de zaal hangt. Bij een looprondje heb ik even de hekjes genegeerd en wou een boxer zonder tegen te strubbelen (ego-strelend vragen) wel even poseren voor de foto!
Na een hoop ceremonieel-gedoe en onder begeleiding van ontzettend vreemde live muziek (meest te vergelijken met katten-gejammer) begonnen de wedstrijden!! Hoewel het er bij tijde toch wel even hard aan toe ging, zijn er geen gewonden gevallen. Juist net op het moment dat je denkt dat er eentje knock-out wordt geslagen wordt de final kick niet gegeven maar volgt er adempauze! Misschien ook wel wat beter voor de boxers zelf ;)
De volgende dag ben ik naar een kookcursus gegaan. Klinkt misschien wat huismoeder-achtig, maar is echt wel interessant en erg hilarisch! Met een multi-culti groepje ga je eerst de markt op om uitleg te krijgen van de verschillende Aziatische groentes, kruiden, rijst en noodles en ga je met je mandje vol ingredienten aan de slag in de kookschool. Ik had gekozen voor Pad Thai (Fried Noodles Thai style), Green Curry en Cashew Nut with Chicken en heb me later gestort op de gecarameliseerde gebakken bananen met ijs!! Yammie Yammie! Dus lieve vriendinnetjes, ik zal bij terugkomst heerlijk voor jullie koken! (zie, komt toch mijn tafelkleed/rok uit Cambodia nog van pas!!)
Die middag kwam Froukje lichtelijk vermoeid en blij met eindelijk een zacht bed, terug van haar trekking en was familie Kort compleet!! Hoewel deze de volgende dag weer gesplitst zou worden want ik ging met vader en moeder mee naar het noorden en Frouk wou nog even relaxen in Chiang Mai!Ik zie haar over een paar dagen weer in het Zuiden.
Wij zijn een nachtje in Chiang Rai geweest waar tevens een leuke nachtmarkt is! Daar konden mam en ik de verleiding niet weerstaan om gefrituurde sprinkhanen en bamboo wormen te proberen! Pap had na zijn pezige kip even genoeg ongein gehad (stond trouwens ergens NorthEast Labrador op het menu, zie foto!!!). Gek genoeg zijn de sprinkhanen wel te doen! eigenlijk proef je alleen de kruiden maar de melige wormen vond ik niet zo lekker! En mam had last van een vastzittend sprinkhanen-pootje tussen haar tanden!
Wat wel wat triest was, was dat er hele jonge katjes, puppy's en eekhoorntje (met vestjes aan!!) te koop worden aangeboden in veelste kleine hokjes...
De volgende dag werden we met een pick-up opgehaald bij het guest house. Zoals pap al vermoedde waren wij de eersten maar kwam de laadbak even later vol te staan met bagage en andere toeristen! We waren al even aan het rijden toen ik me opeens besefte dat ik mijn mijn foto toestel ergens op de tafel had laten liggen! Stom stom stom, ik weer!! Even getikt op het raampje van de bestuurder die vervolgens stopte en om uitleg vroeg. Er werd gebeld met het hotel en gewacht....ow nee, zouden ze hem niet kunnen vinden? Was hij al weg? Ik was wel zo slim geweest om een back-up te maken maar we waren onderweg naar de bergen voor een trekking waar ik wel echt graag mijn fototoestel bij me wou hebben!
En toen stond er plots een man achter de pick-up met mijn camera in zijn handen!! Was die man op een motor gestapt vanuit het hotel en mijn camera naar de auto gebracht! Jeeejjj! Ik beloof plechtig beter op te letten!
De rit ging verder naar Akha Hill House, een Guesthouse met bungalows in de bergen. De rit alleen al was geweldig! Staand in de pick-up en je goed vasthoudend want die bergweggetjes zijn kronkelig en hobbelig, met je snuit in de wind en genietend van het prachtige uitzicht!
Ik had een Single kamer in het guesthouse (met een kneiter-hard bed) en pap en mam een bungalow met een geweldig uitzicht over het dal! Helaas ging een trekking niet door omdat er niet genoeg deelnemers waren maar hebben pap, mam en ik zelf een een flinke wandeling gemaakt door 'de jungle' naar een prachtige waterval en langs een thee-plantage.
'S avonds wordt er bij het guest house een kampvuurtje gemaakt, wordt er wat gitaar gespeeld en gaan de locals er gezellig bij zitten voor een praatje en een grapje.
De volgende ochtend ging om 06.00 uur de wekker om de zon te zien opkomen vanachter de bergen en hebben pap en mam mij weer uitgezwaaid Zij gaan naar Laos en Ko Chang, ik ga naar het zuiden. Gek idee dat je niet weet wanneer je je ouders weer zult zien want het is voor mij nog niet bekend hoelang ik weg blijf (geld/werk/energie)
Ik ben net uitgecheckt bij een super gezellig guest house 'Julie's' in het centrum van Chiang Mai en botste vervolgens tegen een schoolvriendin van Froukje op (de wereld is klein)
Ik neem straks het vliegtuig naar Phuket! Daarna neem ik een boot naar Ko Phi Phi (bekend van de film The Beach), ontmoet ik Froukje weer in kustplaatsje Krabi waarna we samen naar Myanmar gaan om onze visums te verlengen en gaan dan via Ko Samui naar...jawel....Ko Pha Ngan waar de welbekende, wereldberoemde en met 30.000 tellende feestende mensen, 's werelds grootste strandfeest...the Full Moon Party is!!
Ik ga me zeker vermaken, maar mis stiekem jullie natuurlijk wel al wat!
Lieve groetjes van mij!!
P.s.Helaas is er bij het kopieren van de foto's van mam en mij wat mis gegaan en heb ik dus niet een volledige foto-album kunnen maken van Thailand Noord. Zo missen er wat foto's van de steden, de markt en van Froukje maar die houden jullie van mij tegoed!
Laos
Later bleek dat de gehele bus zo bommetje vol kwam te zitten den was ik toch wel blij dat ik naar achter was gegaan. Anders had ik tussen de moeders met baby's gezeten die (hoe kan het ook anders) te weinig luiers bij zich hadden en misselijk werden van de bergweggetjes. De geur was alles behalve prettig vooraan!
Bovendien kan ik nu een paar woorden Zweeds en als zij langzaam praatten kon ik nog wel redelijk wat verstaan (is dat door de overeenkomsten met het Fries?) 'Vroeger' met mijn zusje achterin de auto op vakantie deed ik van die spelletjes dat je een beroemd iemand in je hoofd had en de ander moest raden wie het was maar er mocht alleen 'ja' en 'nee' geantwoord worden, kennen jullie vast wel! Nou, dat hebben we dus uren lang gedaan in het Zweeds ghihii! Wist niet dat die grote stoere mannen dat ook deden!
De grensovergang was geen pretje. Ongestructureerd, duurde erg lang, ze spraken geen engels en deden erg moeilijk over de valuta. Maar goed, iedereen mocht de grens over! Nog 12 uur te gaan pfff! Ook heel grappig: ze hebben daar gezamelijke toiletten waar je dus tussen de female- locals gehurkt je behoefte moet doen in een gootje! Ik heb maar gewacht tot een prive-toiletje!
De Zweedse jongens zijn ergens halverwege de dag afgezet en had ik dus de gehele achterbank voor mezelf! Nederlandse Tjitske en haar vriendje kwamen van voor de bus, waar de stank niet meer te harden was, ook naar achter en zo hebben we de laatste paar uur gezellig zitten kletsen en dommelen met genoeg ruimte om overdwars te liggen!
Luang Prabang, eindelijk! Met een groepje van 5 liepen we door de donkere straten opzoek naar een goedkoop hostel. We waren moe, hongerig en plakkerig en helaas was de stad bijna volledig volgeboekt! We hebben ons dus maar moeten opsplitsen en ben ik alleen verder opzoek gegaan. Eindelijk een betaalbare plek gevonden, mijn laundry ingeleverd en net toen ik op het punt stond om naar mijn kamer terug te gaan zag ik dat er vanaf het dak naar me werd gezwaaid. Een enorm body-build figuur hield een biertje omhoog. Hmzz, ik was moe en nog niet echt overtuigd maar er kwamen wat dames-hoofden over het randje die me ook wenkten. Zucht... ik heb ook echt een ruggegraat als een kikkervis! Maar goed, wat dan weer scheelt is dat je wordt uitgenodigd om bij hun aan te sluiten de volgende dag!
Zo gezegd zo gedaan en mijn wekker ging dus om 05.00 uur(!!!) om samen met het multi-culti groepje van 6 personen slaperig lang de kant van de weg te staan wachtend op de monniken. Het is een dagelijks ritueel: de vele monniken lopen in rijen langs te huizen om voedseloffers in hun bedelnap te ontvangen. Deze 'bedelprocessie' begint pas om 06.00 uur en waren we dus veelste vroeg! Twee mannen van het groepje, Body Build figuur Ryan en Belg Killian, zijn in Azie om een documentaire te maken en liepen dus met een mega camara rond. Om de tijd te doden begonnen ze wat de dollen met de Chinese toeristen die geloofden dat er zo'n 30.000 monniken zouden komen omdat het een speciale dag was en ze dus al hun kamaraden uit het hotel optrommelden om ook te kijken. Flauwe grap maar zeer hilarisch om al die slaperige Chinese kopjes te zien met kleren binnenste buiten en haar rechtop hun hoofd.
Zeer bijzonder om al die (ongeveer 50 monniken) te zien die langs de knielende mensen gingen. En sommigen waren zo jong!
Nog weer even naar bed gegaan om een paar uurtjes later naar de watervallen te gaan. Geweldig om gewoon heerlijk in een tuktuk te zitten en te kijken! De rit duurde ongeveer 20 minuutjes als je dan aankomt bij de watervallen. Hier hebben ze tevens een opvang tehuis voor ex-dansberen.
Het water van de watervallen is prachtig blauw en heel koud! Op flipflops de waterval beklimmen kan ik zeker niet aanraden! Maar net op het punt dat je denkt dat je flauw gaat vallen of een enkel breekt ben je dan eindelijk boven en heb je een geweldig uitzicht!!
De rest van de dag wat rondgelopen met wat dames in Luang Prabang. Wat een lief leuk stadje! Erg gemoedelijk en met een Frans tintje. In de avond is er een Night Market en kan je in een zijstaatje voor 10.000 kip (nog geen $1,5) een mega maaltijd halen!
Door deze dames ben ik overgehaald om toch naar het Tuben in Vang Vieng te gaan. Ik had er eerst behoorlijk de twijfels erover want het staat bekend als groot zuipfestijn waar zelfs mensen (staat zelfs in de Lonely Planet) overlijden door de veel drank en gevaarlijke water-spelletjes. Omdat ik nu alleen reis wil ik liever niet alleen ronddolen tussen de bezopen touristen of door het missen van een ruggegraat stomme dingen doen!
Maar zoals de dames zeiden kan je het net zo gek maken als je zelf wilt en is er een Dorm waar je snel veel mensen leert kennen.
De volgende ochtend kwam dus een chauffeur me ophalen en zat ik nog geen 5 minuten later in een minivan tussen een alleen reizende Duitse dame en een alleen reizende Australische, mijn buddies had ik dus gelijk gevonden! Ook zij hadden wat angst gehad en we beloofden elkaar om goed op elkaar te letten. Bij aankomst kwamen er nog 3 Engelse jongens bij en hadden we een perfect goedkoop hotelletje gevonden. Later die avond zou blijken dat het hotel precies op het party-eiland tussen de barretjes in zou staan!
Tja, ik heb dus uiteindelijk ook mijn verblijf in Vang Vieng wat verlengd wat het is er echt erg gezellig. Ja, het is inderdaad een grote party maar ook kan je het er zo gek maken als je zelf wilt! In het dorpje zelf kan je uren achter elkaar Friends kijken, zittend in de vele kussens met een heerlijke curry voor je en overdag heb je de keuze om te Tuben of naar de Blue Lagoon te gaan. Voor het Tuben huur je een grote band en brengt de TukTuk je een paar kilometer verderop. Daar begint de Tubing-route in de rivier langs de vele barretjes. Bij de barretjes kan je vervolgens met een ziplijn of giga glijbaan het water in springen. De barretjes halen je simpelweg binnen met het gooien van een touw en krijg je vervolgens een gratis drankje. En dat is dus waar het gevaar ligt, alle wiskey shots zijn gratis! Maar natuurlijk kan je ook bedanken!
Overal wordt gedanst, gelachen en met markers en auto-lak op lichamen 'geschilderd'. Gekke maar gezellige bende en het leukste is dat je constant 'bekenden' tegenkomt! Met mensen met wie ik in Cambodia een biertje heb gedaan of in Vietnam in de bus heb gezeten heb je dus wederom weer een gezellige dag! En jawel, mijn Zweedse busgenoten kwam ik er ook weer tegen!..
Ik heb geen moment spijt gehad van mijn beslissing om te gaan. Met mijn Duitse en Australische buddies was het enorm gezellig en omdat iedereen maandenlang aan het reizen is heb ik nu alweer afspraken gemaakt om te meeten in Bangkok en in Melbourne. Facebook is wederom weer een ideaal middel om op de hoogte te blijven waar iedereen is en om af te spreken.
Dus iets later dan gepland weer een bus gepakt naar Luang Prabang waar ik nu zit te typen. Ik zat heerlijk relaxt met 3 man in een minivan en ben ik nu met een Fin aan het bijkomen van Vang Vieng. Straks lekker naar een zwembad en een boekje lezen! Morgen pak ik de bus naar Chang Mai (16 uur pff) en zie ik pap, mam en Froukje!!!!
Mijn Credit Card was ik trouwens kwijt! Bleek dat ik die dus was vergeten uit het pin-apparaat te halen maar een eerlijke vinder heeft hem terug gebracht naar de bank! Wauw! KHARMA!!
Foto's zal ik morgen even uploaden!
Lieve groetjes!!
Noord Vietnam - Hanoi en Halong Bay
Als een estafette stokje werd ik overgegeven op het vliegveld van Hanoi. Ik was enkele minuten daarvoor net geland en heb diep uit mijn backpack een lange broek en vest moeten pakken want het is hier koud en nat! 17 graden brrr...even 13 graden verschil met Ho Chi Minh! Ik was duidelijk de enige Westerse op het vliegveld van Hanoi waar ze niet echt heel duidelijk aangeven waar de shuttle busjes zijn maar de vriendelijke Vietnamezen liepen met me mee en gaven me over tot ik bij de busjes arriveerde. Het leek wel een eeuwigheid te duren voordat het busje vertrok! Ik heb mijn horloges als statement onderin mijn tas gegooid dus geen idee hoelang het werkelijk duurde!
Ik reis vanaf nu alleen en op advies van Allard ben ik naar het Backpackers Hostel gegaan in Hanoi. Dit hostel heeft 'dorm'-rooms en ontmoet je dus gemakkelijk andere mensen. Het hostel wordt gerund door Australiers die bij binnenkomst iets met een giga accent brabbelde tegen me waar ik echt geen klap van verstond en nu maak ik me dus grote zorgen hoe het zal gaan in Australie zelf!
Ik sliep op een female-zaal met 12 bedden. De eerste hand die ik schudde was een Nederlandse gevolgd door een Zweedse en twee Engelsen maar al snel bleek dat de hele zaal vol zou gaan die avond! Met oordoppen in goed geslapen, de eersten gaan namelijk al om 06.00 uur uit bed om een tour te halen.
Hanoi, gezellige stad! Ik vind het leuker dan Ho Chi Minh maar het is nog steeds een chaos met alle brommertjes en getoeter! The Old Quarter is heerlijk om te winkelen of gewoon rond te dolen en alles te bekijken, ruiken en proeven! Ik had even behoefte om alleen wat rond te dolen de eerste dag. Ik heb waarschijnlijk iets verkeerd gegeten dus voelde me niet topfit (hoort er allemaal bij zeggen ze) dus wel even lekker om alles op mijn eigen tempo te doen!
Die avond hoorde ik Nederlands gepraat vanuit de gezamelijke keuken in het hostel en schoof dus aan met een kop thee bij drie Nederlandse dames. Die dag erna hebben we gezamelijk ontbeten en een lekker relaxt koffietentje opgezocht waar we uren hebben zitten kletsen. Met Allard heb ik de afgelopen weken ook heerlijk zitten kletsen maar heb je toch wel ander praat hihi! Bleek dus dat er een ouder Nederlands koppel naast ons zat te lunchen en bij het verlaten van het restaurant ons 'Goede reis' wensten...ai....wij met het schaamrood op de wangen ons excuseren over de onderwerpen!! Ach ja, veel Nederlanders hie dus moet je overal oppassen met wat je zegt!
De twee NL dames zijn die middag vertrokken naar het Zuiden en ik heb samen met Nienke de rest van de dag doorgebracht in Hanoi.
De volgende dag ging om 07.00 uur de wekker en dus zo stil mogelijk de zaal uitgeslopen opweg naar Halong Bay! Dit is een eilanden groep in de zee. Halong Bay betekend in het Vietnamees 'baai van de dalende draak' en de mythe verteld dat er een draak neerdaalde uit de hemel en met zijn staart zo hard sloeg dat hij gaten en rotsen in het landschap sloeg en zo is de eilandengroep ontstaan.
Je merkt gelijk wie er alleen reist en er kwam dus al snel een gezellige Koreaan naast me zitten in de bus. Bij aankomst in de haven brak de zon door en met een multi-culti groepje van 14 personen vertrokken we op een ietswat gammele boot waar we al snel een hut kregen toegewezen.
Wauw, wat een bijzondere plek is dit zeg! De 1969(!) rotsen/eilanden rijzen op vanuit de oceaan, sommige erg klein en andere reuzachtig groot! We kregen een overheerlijke lunch, zijn gestopt bij een enorme grot en later meerden we aan bij een drijvend vissersdorpje. Hier zijn Huynsu de Koreaan en ik in een kayak gestapt en konden we in alle rust om de eilandjes heen kayakken. Echt geweldig mooi! Meerdere keren gewoon stil liggen dobberen om in alle stilte gewoon rond te kijken. Nou hebben we ook wel geluk gehad met het weer, ik hoorde dat meerdere mensen regen en mist hadden, hoewel het bewolkt was, was het wel geweldig! Die avond hebben we het anker uitgegooid en was het tijd voor Karaoke! Zijn ze hier dol op, ik wat minder maar wel hilarisch om te zien/horen!
Volgende dag regende het dus weer helaas en zijn we na een lange boottocht weer vertrokken richting vaste land. Hier had ik net even een uurtje de tijd om me klaar te maken voor een 24-urige bustour naar Luang Prabang, Laos! Heb veel horror verhalen gehoord over de grensovergang en de busrit zag er dus een beetje tegenop!
Voor nu genoeg getypt, ik ga de zon weer in ;)